สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 13 เมล็ดพันธุ์ที่ได้มาอย่างคาดไม่ถึง

"สาวน้อย เ๽้ากำลังหลบหน้าข้าหรือ"

"คุณชายลู่คิดมากไปแล้ว พวกเราเป็๲แค่คนผ่านทางมาเจอกัน ข้าจะหลบหน้าท่านได้อย่างไร"

ลู่เฉินโม่พยักหน้าเป็๲เชิงว่าก็จริงของเ๽้า "แล้วไร่นาผืนนี้ กว่าจะผลิดอกออกผลต้องใช้เวลานานหรือไม่"

"ครอบครัวของข้าเป็๲อย่างไรคุณชายลู่ก็เห็น ตอนนี้อยากจะปลูกผักปลูกข้าว แต่ยังขาดเมล็ดพันธุ์"

"ที่จริงแล้วข้า..."

"คุณชายลู่ฟ้ามืดแล้ว ท่านไปพักผ่อนเถิดเ๽้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้ารู้ว่าลู่เฉินโม่อยากจะพูดอะไรจึงรีบขัด

ลู่เฉินโม่มองแผ่นหลังของซ่งเส้าเส้า รู้สึกว่านางช่างลึกลับแต่ก็บริสุทธิ์ แตกต่างจากสตรีในชนบทคนอื่นๆ ที่สำคัญอาหารที่นางทำอร่อยมาก

... 

"สามีข้า"

แม่ซ่งนอนอยู่บนเตียงมองเพดานนอนไม่หลับ

"ว่าอย่างไรภรรยาข้า"

"ท่านว่าคุณชายทั้งสองเป็๲อย่างไรบ้าง"

พ่อซ่งได้ยินคำถามของภรรยาจึงลุกขึ้นนั่ง

"ข้าเห็นว่าถิงถิงบุตรสาวของพี่สะใภ้ก็กำลังจะแต่งงาน เส้าเส้ากับถิงถิงอายุห่างกันไม่มาก ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว วันนี้ข้าถามคุณชายทั้งสองแล้ว พวกเขาล้วนเป็๲คนในเมือง ข้าก็เลยคิดว่า..."

"ท่านหวังสูงไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเส้าเส้า แค่คุณชายทั้งสองดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา จะมาสนใจครอบครัวแบบพวกเราได้อย่างไร อีกอย่างท่านก็รู้ดีว่าลูกเรามีคนในใจแล้ว"

"ท่านหมายถึงเด็กตระกูลเส้าคนนั้นหรือ แต่ข้าได้ยินมาว่า..." แม่ซ่งพูดตะกุกตะกัก

"เ๱ื่๵๹ที่ท่านได้ยิน ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน คาดว่าอีกไม่นานเส้าเส้าก็คงจะรู้"

"หรือว่าพวกเราควรบอกความจริงกับเส้าเส้าก่อนดี"

พ่อซ่งส่ายหน้า

"เ๱ื่๵๹ของเด็กๆก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ"

แม่ซ่งถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง "ข้าก็หลงคิดว่ารอให้เด็กตระกูลเส้าสอบจอหงวนเสร็จเขากับเส้าเส้าจะได้แต่งงานกัน ใครจะไปรู้ว่าดันมีคนอื่นโผล่มาแทนที่เสียก่อน"

พ่อซ่งลูบหลังภรรยา ค่อยๆปลอบใจ

"เ๽้าวางใจเถอะ เส้าเส้าของพวกเราเก่งกาจขนาดนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครเอา"

แม้ว่าแม่ซ่งจะรู้สึกจนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่ครอบครัวซ่งตื่นนอน ลู่เฉินโม่กับเหยียนหลีลั่วก็หายไปแล้ว

"เด็กพวกนั้นไปไหนกันหรือ"

แม่ซ่งไม่เห็นทั้งสองคนก็เป็๲กังวล กลัวว่าจะเกิดเ๱ื่๵๹ไม่ดี

พ่อซ่งมองไปที่ห้องของพี่ชายซ่ง "คาดว่าพวกเขามีธุระจึงรีบไป"

"ไปแล้วหรือ"

"ไปแล้วหรือ"

พี่ชายซ่งกับแม่ซ่งดูมีท่าทีเสียดาย ส่วนซ่งเส้าเส้ากลับใจเย็นกว่า

พ่อซ่งพยักหน้ารับรู้

"เส้าเส้า เมื่อวานไม่ใช่ว่าเ๽้าคุยกับคุณชายลู่อยู่ข้างนอกหรอกหรือ เขาไม่ได้บอกเ๽้ารึ ว่าวันนี้เขาจะไป"

พี่ชายซ่งเห็นซ่งเส้าเส้าใจเย็นจึงถาม

"เมื่อวานไม่ใช่ท่านกับคุณชายเหยียนคุยกันจนดึกดื่นหรือ อีกอย่างพวกเขานอนกับท่านไม่ใช่หรือ พวกเขาลุกไปท่านไม่รู้ได้อย่างไร"

น้ำเสียงของซ่งเส้าเส้าเรียบเฉย แต่คำพูดทุกคำกลับยอกย้อนและแทงใจดำ

"ข้า ...ข้า ...ไม่ได้ถามถึงเ๱ื่๵๹นั้นนี่"

ซ่งเส้าเส้าเห็นพี่ชายซ่งมีท่าทีอึดอัดก็ไม่ได้ซักไซร้ ได้แต่ยิ้มออกมา ที่จริงนางแค่แกล้งพี่ชายซ่งเท่านั้น

"เด็กพวกนี้ไปโดยไม่บอกสักคำ ทำเช่นนี้ได้อย่างไร" แม่ซ่งบ่น

"ใช่ ข้ายังอยากจะอยู่กับพวกเขาอีกสักสองสามวันเลย" พี่ชายซ่งพูดเสริม

"ก็พวกเขาเป็๲คนไม่มีมารยาท จะอยู่ที่บ้านของเรานานๆได้อย่างไรเล่า" ซ่งเส้าเส้าพึมพำเบาๆ

"สาวน้อยเ๽้าพูดว่าอะไร"

ถึงแม้ว่าเสียงของซ่งเส้าเส้าจะเบา แต่พ่อซ่งก็ได้ยินแค่ฟังไม่ชัด

"หา? ไม่มีอะไรเ๽้าค่ะ ข้าแค่พูดว่า ... พูดว่า ... ใช่! ข้าพูดว่าเหตุใดพวกเขาถึงไปเสียแล้วเล่า!"

พ่อซ่งถอนหายใจอย่างเสียดาย "พวกเขาคงจะมีธุระ ช่างเถอะ เรากินข้าวเช้ากัน..."

"เอี๊ยด————"

พ่อซ่งยังพูดไม่ทันจบ ก็เกิดเสียงดังมาจากหน้าประตู ครอบครัวซ่งจึงรีบวิ่งออกไป

เมื่อไปถึง ทั้งสี่คนก็พบว่าผู้มาเยือนก็คือลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วที่พวกเขาคิดว่าจากไปแล้วนั่นเอง

ทั้งสองคนสะพายถุงย่ามใบใหญ่หลายใบ ในมือถือไก่บ้านคนละตัว เป็๲ไก่ตัวผู้และไก่ตัวเมีย

"คุณชายลู่ คุณชายเหยียน นี่คือ ... ?"

"ท่านลุงท่านป้า วันนี้พวกข้าต้องเดินทางต่อ เมื่อวานพวกข้าปรึกษากันแล้ว ว่าในเมื่อพักโรงเตี๊ยมยังต้องจ่ายเงิน เช่นนั้นก็ควรจ่ายให้พวกท่านเช่นกัน แต่เกรงว่าพวกท่านจะไม่รับ เช้านี้พวกข้าจึงไปที่ตลาด ซื้อของพวกนี้มามอบให้แทนขอรับ"

"แต่นี่ ...นี่ใช่สิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่"

ลู่เฉินโม่โบกมือ "มิได้ท่านลุง เมื่อวานข้าได้ยินเส้าเส้าบอกว่าพวกท่านจะปลูกผักแต่ยังไม่มีเมล็ดพันธุ์ นี่คือเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีและเมล็ดพันธุ์ผักนานาชนิด พวกท่านปลูกตอนนี้ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะได้กินข้าวและแป้งสาลีที่ปลูกเอง ส่วนสาวน้อย เ๽้าก็จะได้เอาผักที่ปลูกไปขายในเมืองด้วย"

ลู่เฉินโม่พูดพลางหยิบถุงย่ามใบหนึ่งออกมาแล้วเปิดให้ดู

"นี่ ...นี่ ... "

"..."

"..."

เมื่อลู่เฉินโม่หยิบของออกมาชิ้นแล้วชิ้นเล่า พ่อซ่งแม่ซ่งและพี่ชายซ่งต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

"แล้วก็ถุงย่ามใบนี้ ข้างในคือแป้งสาลีกับข้าวสาร ในเมื่อเส้าเส้าตั้งใจจะไปขายอาหารในเมือง ก็สามารถใช้พวกนี้ก่อนก็ได้ ท่านลุงท่านป้าที่บ้านคงมีพอกินแล้ว อ้อจริงสิ ยังมีสิ่งนี้ด้วย"

ลู่เฉินโม่พูดพลางหยิบไหใบหนึ่งออกมาจากด้านใน

"สิ่งนี้คือน้ำมันหมู เมื่อวานข้าเห็นเส้าเส้าทำอาหารใช้น้ำมันหมูเยอะ จึงคิดว่าจะเอามาเติมให้"

แม่ซ่งได้ยินคำพูดของลู่เฉินโม่ก็ยิ้มออกมา แล้วกระซิบข้างๆหูพ่อซ่ง

"คุณชายลู่นี่พูดถึงแต่เส้าเส้าของพวกเรานะ"

ซ่งเส้าเส้า "..."

ซ่งเส้าเส้าได้ยินก็รู้ทันทีว่าท่านแม่ของนางกำลังวางแผนจับคู่ให้นางอีกแล้ว

"แล้วก็ไก่สองตัวนี้"

เหยียนหลีลั่วที่เงียบมาตลอดก็ถือไก่เดินเข้ามา

"ท่านลุงท่านป้า ไก่สองตัวนี้คือไก่ตัวผู้กับไก่ตัวเมีย เป็๲ไก่ที่เพิ่งโตเต็มวัย ต่อไปพวกท่านก็จะมีไก่และไข่ไก่กินเองแล้ว"

"ใช่ เส้าเส้าจะได้ไม่ต้องไปหาไข่ไก่ป่าที่เขาหลังหมู่บ้านอีก" ลู่เฉินโม่เสริม

ซ่งเส้าเส้า "..."

ลู่เฉินโม่ เ๽้าเลิกพูดถึงข้าได้แล้ว!

"นี่ ...พวกท่านทำให้พวกเราเกรงใจจริงๆ"

"ท่านลุงท่านป้ารับไปเถิดขอรับ"

"นี่..."

พ่อซ่งแม่ซ่งและพี่ชายซ่งต่างก็ลังเล ไม่รู้ว่าจะรับดีหรือไม่ 

แต่ในตอนนั้นเอง ซ่งเส้าเส้าก็เอ่ยขึ้น

"เอาล่ะ พวกเรารับไว้ก็ได้ ขอบคุณคุณชายลู่และคุณชายเหยียนมากเ๽้าค่ะ"

"เส้าเส้า!"