เศษบุปผา ：พลิกชะตาบุปผาพร่างพราว (จบ)

        เมื่อไรนางถึงจะได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยิน?

        เมื่อไรลูกสาวนางถึงจะกลายเป็นคุณหนูทายาทสายตรงได้?

        คำถามเหล่านี้คือสิ่งที่จ้าวอี๋เหนียงคิดอยู่เสมอมา

        นางเคยจินตนาการว่าเมื่อตนกลายเป็นฮูหยินท่านโหวแล้วบรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายต้องสรรเสริญเยินยอนาง

        นางเคยจินตนาการว่าหลังจากเฉินจิ้งโหรวกลายเป็นคุณหนูประจำบ้านแล้วเหล่าฮูหยินที่มาดูตัวต้องพอใจนางเป็นอย่างยิ่ง

        เดิมทีนางมั่นใจในตัวเองมากนางมั่นใจในฝีมือเป็นอย่างยิ่ง คิดว่าอีกไม่นานเกินรอต้องกลายเป็นฮูหยินได้แน่ทว่า...

        “โหรวเอ๋อร์เจ้าอย่าได้รีบร้อนเกินเหตุ เรื่องนี้มิอาจเร่งได้ ซูชื่อเพิ่งตายได้ไม่นานหากแม่พูดในเวลาเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสม”

        จ้าวอี๋เหนียงอธิบายพร้อมปลอบใจตัวเองด้วยเช่นกัน การเอ่ยเรื่องนี้ในเวลานี้ไม่ยังเหมาะนักคอยกระทั่งถึงเวลาที่สมควรแล้ว นางต้องได้รับการแต่งตั้งอย่างแน่นอน

        “เช่นนั้นเมื่อไรถึงจะเหมาะเล่า?”

        เฉินจิ้งโหรวโดนเฉินจิ้งเจียแทงใจจนหมดซึ่งความอดทนนางอยากพุ่งตัวไปประกาศตนเสียตอนนี้ว่านางคือบุตรสาวสายตรงแห่งจวนป๋อชางโหวหาได้ด้อยกว่าเฉินจิ้งเจียแม้แต่น้อย!

        “ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรอกลับจวนก่อนถึงพูดได้”จ้าวอี๋เหนียงจำใจต้องบอกเวลาไป

        หากแต่เฉินจิ้งโหรวกลับเหมือนไม่พอใจขีดสุดเอ่ยต่อด้วยหน้าตาบึ้งตึง “นานขนาดนั้นเชียวหรือ?”

        ว่าแล้วนางก็เอ่ยถึงเรื่องราวของงานที่จัดขึ้นถึงสองวัน“ท่านแม่ พระอาจารย์ใหญ่เจี้ยอู้เปิดเวทีเทศนาธรรมท่านเองก็รู้ว่าต้องมีเหล่าฮูหยินและคุณหนูสกุลสูงศักดิ์มากมายมาเข้าร่วมโอกาสดีขนาดนี้ หากข้าเป็นลูกสาวสายตรงละก็ต้องสร้างสัมพันธไมตรีกับเหล่าพี่สาวน้องสาวได้แน่นอน แต่ข้าในตอนนี้...”

        แต่ตัวนางในยามนี้เป็นเพียงลูกอนุเท่านั้นหากใครอื่นได้ยินว่านางเป็นลูกอนุ คนที่ยอมผูกสัมพันธ์ด้วย เกินครึ่งก็คงมีแต่ลูกอนุทั้งนั้น

        ลูกอนุจะมาเฉิดฉายบนเวทีได้อย่างไร?

        นางเอ่ยเช่นนี้มีหรือจ้าวอี๋เหนียงจะไม่เข้าใจ เพียงแต่เวลานี้นางไม่มีทางเลือก

        “โหรวเอ๋อร์เจ้าอย่ารีบร้อนไปเลย ฟังที่แม่บอก” จ้าวอี๋เหนียงเอ่ยพลางดึงตัวเฉินจิ้งโหรวเข้ามา “แม้นยามนี้เจ้ายังมิได้เป็นลูกสาวสายตรงทว่าจากนี้ต้องได้เป็นแน่นอน สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้คือการผูกไมตรีกับเหล่าลูกอนุไว้”

        เฉินจิ้งโหรวชะงักงัน“ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

        “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?การเสริมเติมแต่งนั้นง่าย แต่การช่วยเหลือยามทุกข์นั้นยาก”จ้าวอี๋เหนียงเอ่ยพลางเผยยิ้ม

        “ทุกคนล้วนเป็นลูกอนุล้วนมาดหมายอยากผูกสัมพันธ์กับบุตรสาวสายตรงหากแต่บุตรสาวสายตรงนั้นดูแคลนพวกนางมาแต่ไหนแต่ไรแล้วต่อให้พวกนางจะได้รับความรักในบ้านเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงลูกอนุอยู่ดี”

        รสชาติของการอยู่ต่ำกว่าคนอื่นนั้นไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าจ้าวอี๋เหนียงแล้ว

        ดูเหมือนเฉินจิ้งโหรวเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นแล้วเช่นกัน“ท่านแม่หมายถึง ตอนนี้ให้ข้าผูกสัมพันธ์กับพวกนางไว้เมื่อข้ากลายเป็นบุตรสาวสายตรง พวกนางย่อมสนับสนุนข้า ถึงเวลานั้นข้าอยากได้สิ่งใดอยากทำอะไรก็มีคนคอยช่วยเสมอสินะเจ้าคะ?”

        สมแล้วที่เป็นลูกนางนางเอ่ยไว้เพียงนิดเดียวก็เข้าใจมองออกทั้งหมดแล้ว

        จ้าวอี๋เหนียงพยักหน้า“หมายความตามนั้นเจ้าลองคิดดูว่าขอเพียงมีเจ้าที่เป็นลูกสาวสายตรงที่ไม่ทอดทิ้งพวกนางเจ้าว่าพวกนางจะรู้สึกติดหนี้บุญคุณต่อเจ้าหรือไม่? คิดว่าจะมีประโยชน์ต่อเจ้าหรือไม่?”

        ครั้นนึกถึงภาพที่ตนจะกลายเป็นจันทรากลางหมู่ดาราในอนาคตแล้วเฉินจิ้งโหรวเป็นอันเผยยิ้มเปล่งประกายขึ้น

        “ท่านแม่พูดถูกนางโง่เฉินจิ้งเจียนั่น เวลาทั่วไปงานใหญ่ไม่ออก งานเล็กไม่ร่วมตอนนี้คงไม่มีคุณหนูคนใดอยากเล่นกับนางแน่คอยกระทั่งพระอาจารย์ใหญ่เจี้ยอู้ขึ้นเทศนาธรรมแล้ว นางจะเหลือตัวคนเดียวน่าขายหน้าเสียยิ่งกว่ากระไร!”

        เฉินจิ้งโหรวนึกถึงตอนที่ตนมองดูละครฉากนี้อยู่ข้างๆให้ฝูงชนทั้งหลายรู้ว่าบุตรสาวสายตรงของจวนป๋อชางโหวไม่รู้จักการมีปฏิสัมพันธ์เข้ากับใครไม่ได้ทั้งสิ้นมีเพียงคุณหนูรองอย่างนางเท่านั้นที่เพียบพร้อมซึ่งทุกสิ่ง

        ขณะกำลังดีอกดีใจจ้าวอี๋เหนียงกลับส่ายหน้า “โหรวเอ๋อร์เจ้าพึงจำไว้ว่าหากอยู่ข้างนอกอย่าได้ไม่พอใจต่อนาง หากนางทำผิดพลาด เจ้าต้องช่วยแก้ต่างแทนนางช่วยนางพูด”

        เฉินจิ้งโหรวที่กำลังปรีดาประหนึ่งถูกสาดน้ำเย็นใส่รอยยิ้มเปื้อนหน้าเมื่อครู่บึ้งตึงในชั่วพริบตา

        “ท่านแม่ข้าแทบทนรอเห็นเรื่องน่าขันของนางไม่ไหว แล้วไฉนท่านถึงยังคิดให้ข้าช่วยนางพูดอีก?ข้าอยากให้นางเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวงนะ!”เฉินจิ้งโหรวขมวดคิ้วคร่ำเคร่ง ไม่เห็นด้วยสุดขีด

        หากแต่จ้าวอี๋เหนียงกลับยังยิ้มแย้ม“เจ้าอยากเห็นแค่เรื่องน่าขำขันของนาง เช่นนั้นเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่ายามผู้อื่นเล่าก็พูดเพียงว่าคุณหนูแห่งจวนป๋อชางโหวไร้ประโยชน์ขำขันไปก็ขำขันเพียงจวนป๋อชางโหวเท่านั้น แล้วตัวเจ้าได้ประโยชน์อะไรบ้าง?”

        “นี่...”เฉินจิ้งโหรวพลันตอบกลับไม่ได้ขึ้นมาเสียดื้อๆ

        “มิสู้เจ้าช่วยเหลือนางสักตั้งยามคนอื่นเอ่ยขึ้น จะพูดว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนป๋อชางโหวเป็นคนโง่เขลาแต่คุณหนูรองจิตใจเมตตา รู้จักกู้หน้ารักษาชื่อเสียงจวนป๋อชางโหวเอาไว้ได้”

        จ้าวอี๋เหนียงหยุดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ“เจ้าดูสิ เช่นนี้เจ้าก็ได้ประโยชน์มิใช่หรือ? ต่อให้เจ้าเป็นลูกอนุในสายตาผู้อื่นก็ถือว่าต่างไปจากลูกอนุเหล่านั้นแล้ว”

        เฉินจิ้งโหรวกระจ่างแจ้งในบัดดลสิ่งที่นางควรทำคือการช่วยเฉินจิ้งเจียใช้เฉินจิ้งเจียเป็นบันไดให้ตนป่ายปีนสู่จุดสูงสุดต่างหาก!

        “ท่านแม่ท่านยอดเยี่ยมที่สุดเจ้าค่ะ!” เฉินจิ้งโหรวเอ่ยมองจ้าวอี๋เหนียงด้วยสายตาชื่นชมเต็มเปี่ยม

        มีท่านแม่ที่เยี่ยมยอดขนาดนี้ถือว่าดียิ่งแล้ว!เฉินจิ้งโหรวคิดในใจ

        จ้าวอี๋เหนียงยิ้มตามสิ่งนี้นับว่ายอดเยี่ยมที่ไหนกัน นี่เป็นฝีมือปกติของนางอยู่แล้วต่างหาก

        หากไร้ซึ่งวิธีการเหล่านี้นางคงมิอาจขึ้นเป็นอี๋เหนียงของป๋อชางโหวได้บางทีชั่วชีวิตคงเป็นแค่สาวรับใช้คอยปรนนิบัติเท่านั้น

        ครั้นนึกถึงตรงนี้นางทอดถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เจ้านี่หนา ใช้ใจให้มากหน่อยสิ!”พูดไปพลางยกมือจิ้มหน้าผากเฉินจิ้งโหรว

        “เจ้าฟังให้ดีเจ้าต้องผูกสัมพันธไมตรีกับคุณหนูลูกอนุจากสกุลเหล่านี้ให้ได้หากสมาคมกับพวกนางได้ อย่างน้อยจากนี้ก็มีประโยชน์ต่อเจ้า”

        ท่ามกลางเมืองหลวงมีคุณหนูลูกอนุสกุลใดบ้างที่ได้รับความรักเต็มเปี่ยมมีอี๋เหนียงสกุลใดบ้างที่ได้รับความรักความเอ็นดูเต็มที่หลายปีมานี้จ้าวอี๋เหนียงให้ความสนใจยิ่งเผื่อว่าในอนาคตอาจเป็นประโยชน์ในยามต้องการได้

        นี่มัน...มิใช่ว่าตามติดทันแล้วหรือ!

        เฉินจิ้งโหรวเผยสีหน้าจริงจังขยับเข้าใกล้อีกนิด “ที่ท่านแม่บอกมา ลูกจำได้แล้วเจ้าค่ะ!”

        สองแม่ลูกกำลังปรึกษาว่าจะทำเช่นไรถึงจะเหยียบย่ำเฉินจิ้งเจียขึ้นที่สูงได้แต่พวกนางกลับลืมไปว่า เฉินจิ้งเจียในยามนี้ยังเป็นเฉินจิ้งเจียคนเดิมอยู่หรือ?

        ส่วนทางนี้หนานจือเห็นเฉินจิ้งเจียที่ขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิดก็อดที่จะขมวดคิ้วเคร่งตามเสียมิได้ “คุณหนู ท่านคิดอะไรอยู่เจ้าคะ?”

        นางคิดอะไรอยู่หรือ?

        เฉินจิ้งเจียเงยหน้ายิ้มให้หนานจือ “เจ้าคิดว่าสาวใช้ซีหร่านนั่นเป็นอย่างไรบ้าง?”

        “ซีหร่าน?นั่นคือสาวใช้ของคุณหนูรองมิใช่หรือเจ้าคะ?” หนานจือขมวดคิ้ว“คุณหนู บ่าวไม่แย้งหากท่านจะหาคนปรนนิบัติเพิ่มแต่ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจเอาคนใช้ข้างกายของคุณหนูรองมาได้จริงหรือไม่เจ้าคะ?”

        นางบอกพลางสาวเท้าไปด้านหน้าสองก้าว“คนอื่นกำลังคิดว่าจะหาทางส่งคนเข้ามาแทรกแซงพวกเราอย่างไรดีแต่คุณหนูกลับเปิดทางยกตำแหน่งให้คนอื่นโดยตรงเลยหรือเจ้าคะ?”

        คนแทรกแซง?ทันใดนั้นเฉินจิ้งเจียพลันดวงตาสว่างวาบมองหนานจือด้วยแววตาดีใจระคนตกตะลึง “หนานจือ เจ้าช่วยเตือนข้าแล้ว!”

        หา? หนานจือมองเฉินจิ้งเจียที่ตื่นเต้นดีใจด้วยความงงงวยเมื่อครู่ตนพูดอะไรที่ยอดเยี่ยมออกไปอย่างนั้นหรือ?

        ไม่มีนี่?

        “คุณหนูท่านชอบพออะไรในตัวซีหร่านกันหรือ? หากท่านอยากหาคนที่เงียบสงบละก็รุ่งขึ้นข้าจะให้พ่อบ้านช่วยหาคน...”