Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

“ย้ากกก เฮือก” ร่างของนักดาบคนสุดท้ายล้มลง หมาป่าที่กำลังรุมอยู่ทั้ง 8 ตัวต่างหมุนตัวหันกลับมาที่เมย์ที่ยังนั่งอยู่ที่พื้น
ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว หอกไม้ 3 เล่มพุ่งไปในอากาศข้ามศีรษะของเมย์ไป ปักลงบนหมาป่า 2 ตัวที่กำลังวิ่งมาทำให้พวกมันทั้งหมดหันเหจากหญิงสาวไปหาเป้าหมายใหม่แทน
“ย่าห์!” หอกสั้นเล่มสุดท้ายพุ่งออกไปใส่หมาป่า หมอตุลย์เก็บแท่งไม้ที่ใช้ขว้างหอกกลับเข้ากระเป๋าไป แล้วพุ่งตัวยังร่างของGuardianที่ล้มอยู่ที่พื้น เขาคว้าดาบทองแดงขึ้นมา
[ดาบทองแดง]โจมตี 6ความทนทาน 22/30
“ระวัง!” เมย์ร้องเตือนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะวิ่งไปสะดุดหินเหมือนกับที่เพื่อนร่วมทีมของเธอสะดุด หากแต่เขากลับเหยียบหินก้อนนั้นแล้วใช้ในการกระโดดข้ามกลุ่มหมาป่าไป
ดาบในมือกวัดแกว่งฟาดฟันหมาป่าเท้าก้าววิ่งไปมาหลบหลีกก้อนหินและเนินดินเล็กๆอย่างแคล่วคล่อง ในสภาพที่มืดสลัวเช่นนี้ชายหนุ่มกลับเคลื่อนไหวได้อย่างไม่ติดขัด แตกต่างจากกลุ่มของเธอที่ถูกความมืดยามราตรีจำกัดการเคลื่อนไหว
ฉึก ‘เอ๋งๆ’ดาบปักฝังไปกับร่างของหมาป่าตัวนึง ขณะที่หมาป่าตัวสุดท้ายพุ่งเข้าใส่ มันพุ่งกระโจนขึ้นจากพื้นเข้าหาชายหนุ่มขณะที่เขาตบมือไปที่กระเป๋า
“หนังหมาป่า” “มีดทองแดง”
ผืนหนังหมาป่าที่ปรากฎขึ้นในมือซ้ายถูกเหวี่ยงเข้าไปแปะหน้าหมาป่าที่กำลังกระโจนเข้ามาจนมันงับเอาไว้แน่น แผ่นหนังปิดคลุมหน้าตาจนมันมองทางไม่เห็น
ฉึกๆๆๆ
หมอตุลย์กระหน่ำแทงเข้าไปที่ซอกคอของหมาป่าตัวสุดท้ายตัวนั้นจนมันขาดใจตาย เมษามองดูเดสม่อนที่ค่อยๆยืนขึ้นหันมองรอบๆ ชายหนุ่มเดินไปหยิบหอกสั้นที่ปักคาบนตัวมอนสเตอร์ออกมาทีละอันๆ จากนั้นเรียกท่อนไม้ขว้างหอกออกมา “แอทลาล์ท”
เมย์เกร็งขึ้นทันที ตอนนี้ไม่เหลือหมาป่าแล้วนี่นา ที่นี่เหลือเพียงแต่เธอและชายคนนี้ กับไอเท็มของเพื่อนร่วมทีมของเธอที่ตกเกลื่อนพื้นอยู่! ฆ่าชิงไอเท็มอย่างงั้นรึ ... หญิงสาวกลืนน้ำลายเอื้อกเมื่อเห็นชายหนุ่มเงื้อแอทลาล์ทในมือ
ฟ้าววว ‘เอ๋งๆ”
เสียงร้องดังมาจากกอหญ้าด้านขวา เสียงเคลื่อนไหวดังออกมาจากในนั้นก่อนที่หอกซัดจะถูกเหวี่ยงเข้าใส่อีกสองครั้ง หมาป่าตัวสุดท้ายที่หลบซ่อนอยู่เดินสะโหลสะเหลออกมาก่อนที่จะล้มลงนอนตายอย่างไม่เข้าใจ ... มนุษย์เห็นมันได้ยังไง มันหมอบในพงหญ้าแล้วนี่นา!
“โปร มือโปรชัดๆ” เมย์เอ่ยขึ้นกับตนเองก่อนจะรู้สึกละอายที่เมื่อครู่ไปคิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะเก็บเธอเพื่อเอาไอเท็ม หญิงสาวนึกได้ว่าจะต้องขอบคุณ เลยปรับเปลี่ยนภาษาเป็นภาษาจีนกลางแล้วเดินเข้าไป
{“ขอบคุณคุณเดสม่อนค่ะที่ช่วยชั้นเอาไว้”}
หมอตุลย์มองงงๆ ฟังภาษาจีนไม่ออกสักแอะ แล้วเขาก็นึกได้ว่าตั้งค่าแปลภาษาได้ ชายหนุ่มตั้งค่ารับฟังทุกภาษาและภาษาพูดเป็นภาษาจีนกลาง {“คุณว่ายังไงนะครับ”}{“ขอบคุณคุณเดสม่อนที่ช่วยชั้นเอาไว้ค่ะ”}
{“ไม่เป็นไรครับ อ้อพวกเพื่อนๆของคุณน่ะ ดูเหมือนเขาจะกดคืนชีพที่หมู่บ้านแล้ว คุณรีบเก็บไอเท็มของพวกเขาก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะหาไม่เจอเอา”} หญิงสาวพยักหน้ารับ และเดินไปเก็บไอเท็มของเพื่อนร่วมทีมที่ตกหล่นอยู่ ระหว่างนั้นร่างของเพื่อนร่วมทีมต่างก็ทยอยสลายกลายเป็นแสงสีขาวและหายไปเหลือเพียงแต่ไอเท็มที่ตกพื้น เธอเก็บของไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงดาบที่เดสม่อนหลุดมือปักไว้ที่ตัวหมาป่า เธอพยายามหยิบออกแต่ทำไม่ได้จนต้องเปิดสถานะขึ้นดู
[ดาบทองแดง] [เดสม่อน]
{“คุณเดสม่อนคะ คือชั้นหยิบดาบนี่ไม่ได้ค่ะ คุณช่วยหยิบมันออกมาแล้วทิ้งได้ไหมคะ”}นี่เป็นระบบของเกมที่ทำไว้ไม่เหมือนจริง เป็นระบบที่ทำไว้เพื่อป้องกันการปลดอาวุธหรือโล่จากมือแล้วขโมยอาวุธนั้นไป อาวุธที่ไม่อยู่ในเงื่อนไขนี้มีแค่อาวุธขว้างเท่านั้น หรือถ้าหากจะส่งมอบกันแบบมือต่อมือ ก็ต้องเป็นเพื่อนร่วมทีมเดียวกัน ทั้งนี้เพื่อป้องกันปัญหาการขโมยของแบบแย่งจากมือที่เกิดขึ้นกับเกมออนไลน์อื่นๆ
ชายหนุ่มเดินกลับมาที่ดาบทองแดง หยิบมันออกมาแล้วเลือกโยนทิ้งไป ก่อนจะเดินกลับไปรวบรวมเขี้ยวและหนังหมาป่าต่อ
สามทุ่มครึ่งแล้วเรอะ งั้นคงได้เวลากลับแล้วสินะหมอตุลย์มองไปที่ด้านหลัง เมย์ยังยืนอยู่ตรงนั้น
{“เดี๋ยวผมจะกลับหมู่บ้านแล้ว คุณจะไปด้วยกันกับผมไหม”}
หญิงสาวพยักหน้า จากนั้นเดินตามชายหนุ่มไปช้าๆ ระหว่างทางเขามีการหยุดเป็นระยะและเปลี่ยนเส้นทาง และเมื่อผ่านไปแล้วมองย้อนกลับไปเมย์ก็ต้องแปลกใจเนื่องจากบริเวณเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นจุดที่มีหมาป่าแอบซุ่มอยู่ เดสม่อนคนนี้มีการรับรู้ฉับไวกว่าเธอหลายเท่า
เมย์คิดโดยไม่รู้เลยว่า ที่หมอตุลย์รู้ได้ล่วงหน้า เพราะว่าดันไปปรับความละเอียดสิ่งแวดล้อมไว้ต่ำแต่ปรับมอนสเตอร์ไว้ปกติ ทำให้พงหญ้าที่บดบังสายตาหายไป แถมหมาป่าที่รูปร่างสมจริงก็ตัดชัดกับต้นไม้ที่เป็นพิกเซลสี่เหลี่ยม

{“เอาล่ะ เพื่อนของคุณอยู่ตรงนั้นแล้ว ผมขอตัวก่อนก็แล้วกันครับ”} หมอตุลย์บอกเมื่อเดินมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน เขาเดินเข้าไปในพื้นที่ปลอดภัยแล้วก็ล็อคเอาท์ออกจากเกมทันที {“เดี๋ยวค่ะ”}เมย์ร้องขึ้นแต่ไม่ทันแล้ว เดสม่อนคนนั้นหายแว้บไปเรียบร้อย หญิงสาวปรับภาษากลับเป็นปกติแล้วหันไปหาเพื่อนร่วมทีมที่เดินเข้ามา “คุณเมษาปลอดภัยดีใช่ไหม แล้วคนเมื่อครู่นี้”“ว่าแต่ไอเท็มของพวกเราที่ตกอยู่เมื่อกี้ล่ะครับ”
หญิงสาวเปิดถุงและหยิบไอเท็มส่งให้เพื่อนร่วมทีม
“ผู้ชายคนเมื่อกี้จัดการหมาป่าที่เหลือจนหมดแล้ว”หญิงสาวบอก “แล้วเขี้ยวกับหนังหมาป่าที่พวกเราฆ่าล่ะ” Guardian ถามขึ้น
“เขาเอาไปด้วยสิ” “อ้าว คุณเมย์ แต่นั่นเป็นหมาป่าที่เราฆ่านะ พวกเราเสียค่าประสบการณ์ไปตั้งเยอะแท้ๆทำไมคุณปล่อยให้เขาเอาของๆเราไปล่ะ”
“แชมป์ นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ถ้าเมื่อกี้เขารอให้พวกเราเจอหมาป่าเก็บหมดทั้งทีมแล้วค่อยมาเก็บไอเท็มที่เหลือ พวกเราจะเสียหายยิ่งกว่านี้อีกนะ” เมษาบอกกับ Guardian ประจำทีมอย่างไม่พอใจ “ดาบทองแดงเล่มนั้นของนายก็ด้วย เขาใช้ดาบนั่นสู้กับหมาป่าไป แต่ตอนที่ชั้นขอคืนเขาก็ยอมคืนให้ดีๆ”
แชมป์เงียบไปไม่ว่าอะไร “เอาล่ะ ตอนนี้ทั้งเกราะกับอาวุธพวกเราเสียหายกัน ร้านซ่อมก็ไม่เปิด ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปที่โรงแรมแล้วนั่งฝึกคราฟของกันไปก่อนแล้วกัน” เมษาบอก “ครับคุณเมย์”
ติ๊ก ติ๊ก ติ๊กตุลกานต์ค่อยๆลืมตาและลุกขึ้นจากเตียง ถอดหมวกวีอาร์เก็บไว้ที่ข้างๆ ปากแห้งกระหายน้ำและปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำตะหงิดๆอันเกิดจากวันนี้เล่นเกมไปร่วม6ชั่วโมงหมอหนุ่มเก็บของทั้งหมด จากนั้นก็เดินกลับบ้านพักที่อยู่ในพื้นที่ศูนย์ฟื้นฟู อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมากิน ใจนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
“ดูเหมือนเราละทิ้งการฝึกมานานมากเกินไปสินะ” เขาบ่นกับตัวเองพลางกดโทรศัพท์เพื่อเช็คสเตตัสของแอคเคาน์ของตนเอง “ใช้ดาบไม่ได้อย่างใจเลย”
[ผู้เล่น : เดสม่อน] [Medic] เลเวล 4พลังชีวิต 160/160กำลัง : 30ความเร็ว : 30ความฉลาด : 30พลังใจ : 30ความอึด : 30พลังเวท 37/37SP : 20[อาวุธไกล 25%][อาวุธมีด12%][ดาบ 2%] เงิน : เหรียญทองแดง x 3
ถึงแม้วันนี้จะจัดการหมาป่าไป60กว่าตัว แต่ว่าตุลกานต์รู้ตัวดีว่าเขายังพึ่งพาอาวุธไกลมากเกินไป พอเป็นการต่อสู้ระยะประชิดเขากลับทำได้ไม่ดีนัก ทำให้ไม่สามารถต่อสู้กับหมาป่าที่รวมฝูงได้มากๆอย่างฝูง20ตัวนั้นได้ ทั้งๆที่สามารถล่อหลอกพวกมันทั้ง4ฝูงมารวมกันในที่เดียวแท้ๆ ยังดีวันนี้ตอนกำลังจะล้มเลิกและกลับหมู่บ้าน เขาเห็นทีมของเมย์ 9 คนเดินกลับมาพอดี ก็เลยล่อหลอกฝูงหมาป่าให้ไปโจมตีทีมนี้แทน รอให้สองฝ่ายสู้กันถึงที่สุดก่อนจึงค่อยเข้าไปเก็บกวาดทีหลัง
แต่ที่เขาคิดผิดคือ เขาคิดไม่ถึงว่าคน9คนนั้นจะสู้ไม่ได้ขนาดนี้ ถ้าหากเขารอจนทั้งทีมนั้นเจอฆ่าหมด หมาป่าจะเหลือเยอะเกินไปจนเขาเข้าไปเก็บกวาดไม่ได้ และไอเท็มที่ตกอยู่ขนาดนี้ แถมระยะทางห่างจากหมู่บ้านไม่กี่ร้อยเมตร เป็นไปได้สูงว่าคนเหล่านั้นจะวกกลับมาเก็บก่อนที่เขาจะสู้กับหมาป่าเสร็จ ถ้าเขาเก็บอาวุธไปพวกนั้นจะไม่พอใจมีปัญหาระยะยาวก็ได้  เขาจำได้ว่าผู้หญิงที่ชื่อเมย์คนนั้นคือคนแรกที่พยายามมาทักเขาตอนที่กำลังเข้าหมู่บ้าน เจอกันมาสามครั้งแล้วเธอต้องจำเขาได้แน่นอน .... ดังนั้นหมอตุลย์เลยไม่คิดเสี่ยงขโมยอาวุธไปขาย ... สู้คืนอาวุธแล้วเก็บเฉพาะซากหมาป่าสร้างบุญคุณไว้น่าจะดีกว่าหมอตุลกานต์ยกชามมาม่าขึ้นซดน้ำจนหมดแล้ววางชามลง ... จะว่าไปพวกนั้นคงนึกไม่ถึงว่าเขาคือคนล่อหมาป่าเขี้ยวเงินไปโจมตีหรอกนะ ไม่รู้หรอก ดูท่าทางขอบคุณเขาขนาดนั้น ต้องไม่รู้ทันแน่ๆ ...
หมอตุลย์ลุกขึ้นเอาชามไปล้างพลางนึกสิ่งที่จะทำต่อในวันพรุ่งนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

12.ช่วยไว้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ?

นิยายแนะนำ

Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

12.ช่วยไว้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้