"ไม่ต้อง...ข้ามาแล้ว เป็ไปตามที่ข้าคาดไว้จริงๆสินะ...."
"........"
"........"
การปรากฎตัวอย่างกระทันหันของชายชราผู้หนึ่งสร้างความใและมึนงงให้กับคนในครอบครัวของชิงเซียนที่ยังพอมีสติอยู่บ้างเป็อย่างมาก เพราะนี้มันในมิติของชิงเซียนนั่นหมายความว่าไม่มีใครสามารถเข้ามาได้แล้วชายชราตรงหน้าเป็ใคร แต่ความสงสัยเ่าั้ไม่ใช่สำหรับสองสัตว์อสูรที่รู้แล้วว่าคนผู้นี้คือใคร.....
"องค์มหาเทพ! ช่วยนายหญิงด้วยขอรับ!....."×2
"ข้ารู้แล้วถึงได้มานี่ไง.....ชิงเซียนได้ยินตาใช่หรือไม่...."
หลังจากมหาเทพชราพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และพอสิ้นเสียงชายชราร่างกายของชิงเซียนก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเล็กน้อย
"เ้าฟังตานะ...ทุกคนในที่นี้เขาไม่ได้เป็อย่างที่เ้าเคยพบเจอมาเพียงแต่ที่ทำไปเพื่อช่วยพี่ชายของเ้าเท่านั้น ของทุกอย่างสามารถสร้างใหม่ได้แต่ชีวิตของพวกเขาหากตายแล้วเรียกกลับคืนมามิได้หรอกนะ ไหนเ้าอยากมีครอบครัวที่รักเ้าอย่างจริงใจ ก็คนที่นี่อย่างไรเล่าที่เ้า้าแล้วเ้าจะทำร้ายพวกเขาได้ลงคอรึ ข้ารู้เ้าไม่ได้อยากทำมันเป็เพียงความเสียใจ แต่เ้าจะให้เอาเื่เหล่านี้มาทำร้ายคนรอบข้างไม่ได้ อีกอย่างถ้าเ้ายังเป็แบบนี่เ้าจะพ่ายแพ้แก่จิตใจอันดำมืดที่จะทำร้ายคนที่เ้ารักรึ......" มหาเทพกล่าวไปเรื่อยๆเพื่อดูปฏิกิริยาตอบโต้ของชิงเซียนเหมือนนางพยายามอยู่เหมือนกัน
เพียงไม่นานทุกอย่างก็เริ่มกลับมาเป็ปกติแต่ชิงเซียนหาได้ปกติไม่ปากบางเริ่มมีเืสีม่วงไหลออกจากมุมปาก ชายชราเห็นดังนั้นจึงให้ฮุ่ยหลงว่างนางลงบนพื้น...
"ฮุ่ยหลง วางนางลงพื้นซะแล้วออกมาให้ห่างจากนางข้าจะผนึกร่างนางไว้ก่อน!...."ชายชรากล่าว
"ขอรับ..."
"ผนึก..."
เพียงว่างร่างบางลงบนพื้นชายชราก็ผนึกร่างนางทันที จากนั้นก็ปรากฏแท่นคริสตัลสีฟ้าอมม่วงขึ้นมาจากพื้นดินห่อหุ่มร่างกายของชิงเซียนเอาไว้ราวกับให้นางนอนในโรงแก้ว แล้วจากนั้นชายชราก็หันเดินไปยังร่างของชิงเทียนแล้วสบัดมือหนึ่งที ปรากฏอักขระสีทองลอยเข้าหาร่างของชิงเทียนอย่างช้าๆ
"ชำระล้าง ถอนคำสาป!.." จากนั้นร่างชิงเทียนก็สำลักเืสีดำออกมาแล้วค่อยๆได้สติ....
"นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้น ใครช่วยอธิบายให้ข้าฟังที?...."ฉางอี้ที่มีสติครบถ้วนกว่าคนอื่นกล่าวขึ้นเพราะทุกอย่างตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก
"........"
"ข้าจะเป็คนอธิบายให้พวกท่านฟังเอง...ตอนนี้ข้าเข้าใจที่พวกท่านทำแล้ว แต่เป็เพราะชิงเซียนนางไม่เข้าใจสิ่งที่พวกท่านทำด้วยความเสียใจและความรู้สึกเหมือนโดนคนที่รักหักหลังจึงทำให้นางควบคุมจิตมารจากการฝึกวิชาลับไม่ได้ ด้วยเพราะสภาพจิตใจนางไม่มั่นคงจึงต้องผนึกร่างนางไว้ไม่ให้ร่างกายของนางรับภาระหนักหนักเกินไปและตอนนี้นางกำลังสู้กับจิตมารหรือจะเรียกอีกอย่างว่าตัวตนอีกด้านของชิงเซียนก็ได้!..."ฮุ่ยหลงกล่าวนิ่งๆ
"แต่...พวกข้าไม่ได้ตั้งใจ แต่มันจำเป็จริงๆ แล้วเซียนเออร์จะปลอดภัยหรือไม่...." ฉางอี้กล่าวด้วยทั้งความรู้สึกผิดที่มีในใจและมีความกังวลเป็อย่างมาก
"ข้าว่าพวกเ้าก็น่าจะรู้ว่าที่ผ่านมานางต้องเจอผู้คนที่ทรยศหักหลังนาง ค่อยหาผลประโยชน์จากอำนาจที่นางมีพอไม่มีประโยชน์ก็หันหลังให้นางทั้งดูถูกเหยียดหยาม พอมาเห็นสิ่งที่ตนทุ่มเททำเพื่อครอบครัวกับพินาศด้วยมือพวกเขาเ่าั้ไม่ใช่ว่านางอยากจะทำร้ายพวกเ้าแต่เพราะนางกำลังสู้กับอีกตัวตนนึงอยู่จึงไม่อาจควบคุมร่างกายได้ แต่นางก็หาได้อ่อนแอไม่เป็เพราะนางยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าใดด้านมืดจะแข็งแกร่งเป็เท่าทวีคูณ แต่ข้าเชื่อว่านางจะต้องเอาชนะได้อย่างแน่นอนแต่คงจะต้องใช้เวลาพอสมควร...."ชายชรากล่าว
"แล้วพวกท่านเป็ใคร? เข้ามาในมิติของเซียนเออร์ได้อย่างไร?" เหมยเซียนที่สติกับมาครบถ้วนได้สักพักแล้วจึงถามสิ่งที่สงสัยออกไป.....
"ข้าเป็เพียง'ชายชรา'คนนึงที่คอยดูแลนางจากที่ห่างไกลพวกเ้าหาได้จำเป็ต้องรู้ไม่ แต่คนที่รู้ก็จงอย่าได้แพรงพรายออกไป ส่วนสองคนนั้นเป็คนของนางเมื่อนางฟื้นคืนสติแล้วพวกเ้าก็ถามเอาความกับนางเองแล้วกัน"ชายชรากล่าว
"แล้วพวกข้าควรทำอย่างไรต่อไป... แล้วเซียนเออร์จะฟื้นเมื่อใด..."ฉางอี้กล่าว
"นั่นขึ้นอยู่กับเวลาส่วนอาการบุตรชายของเ้าข้าได้ถอนคำสาปให้แล้ว ส่วนพวกเ้าข้าจะส่งพวกเ้าออกไปด้านนอกทำในสิ่งที่ควรจะเป็ั้แ่แรก เมื่อนางฟื้นเดี๋ยวนางก็ออกไปเองส่วนพิธีปักปิ่นเ้าก็คงต้องหาคนอื่นแทนแล้วเพราะข้าคิดว่าคงไม่ทันกาลหากรอนางฟื้น เพราะนางต้องปรับพลังและความสมดุลในร่างกายให้มั่นคงเสียก่อน...."ชายชรากล่าว
"จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าจะหาใครมาแทนนางได้จะยกเลิกงานก็ไม่ได้เช่นกัน..."ฉางอี้กล่าว
"งั้นข้าจะให้จินเฟิ่งจำแลงกายเป็นางให้แล้วใช้ชืวิตประจำวันแทนนางที่ด้านนอก มีอะไรพวกเ้าก็ปรึกษาจินเฟิ่งได้เลยไว้ใจได้เพราะเขาจะไม่มีวันทรยศต่อนางอย่างแน่นอน...."
"ได้...ข้าจะเชื่อท่านและขอขอบคุณท่านด้วยที่ช่วยเหลือบุตรทั้งสองของข้า..."เพราะท่านคือมหาเทพหรอกนะข้าถึงเชื่อท่านเพราะท่านคงจะไม่ทำร้ายสตรีบอบบางอย่างนางเป็แน่....
"เช่นนั้นก็ไปได้แล้ว..."
วาร์ปปปปป~~~~
หลังจากส่งทุกคนออกไปด้านนอกเหลือเพียงตน ชิงเซียนและฮุ่ยหลง จากนั้นจึงปรับเวลาภายในมิติให้เร็วยิ่งขึ้นและทำการซ้อมแซมส่วนต่างๆในมิติที่เสียหายแล้วหันไปกล่าวกับฮุ่ยหลง
"ฮุ่ยหลง...เ้าว่าถ้าเ้าหลงเทียนที่สามารถข้ามผ่านตัวตนด้านมืดของตัวเองสำเร็จแล้วได้ความทรงจำและพลังทั้งหมดคืนมา เ้านั่นมันจะมาถล่มตำหนักข้าหรือไม่..."
"ข้าว่าตำหนักของท่านอย่างเดียวคงไม่พอขอรับ ก็ท่านเล่นส่งคนรักของเขาไปผิดภพตั้งกี่ปี ปล่อยให้ท่านหลงเทียนตายแล้วเกิดใหม่รอตั้งกี่ภพถ้าท่านหลงเทียนจำเื่ราวได้ทั้งหมด...ฮึ่ย...ข้าไม่อยากจะคิดแค่ตอนที่รู้เื่ที่ต้องแยกจากท่านเยว่ชิง(ชิงเซียน)แล้วลงมาเกิดก่อนยังอาละวาดจน์พินาศไปเกือบครึ่ง นี่ถ้าจำได้ว่าตัวเองรอคนรักมากี่ภพล่ะก็.....อึก!!" ฮุ่ยหลงได้แต่นึกถึงอดีตที่ผ่านมากับความน่ากลัวของหลงเทียนที่ทั้งเ็า โเี้ เด็ดขาดแต่จะอ่อนโยนให้เพียงนางอันเป็ที่รักเท่านั้น ใครๆก็ต่างกลัวเขาทั้งนั้นเพราะท่านหลงเทียนหาใช่เทพธรรมดาๆไม่แต่มียศหรือตำแหน่งคือ "มหาเทพแห่งา".......
"หมด! หมดกันแน่ๆ ทั้งที่มันเป็หลานข้ากลับหาได้เคารพข้าไม่ ไอ้หลานบ้า!!....."ชายชราหรือองค์มหาเทพเเห่งการก่อเกิดได้แต่โอดครวญในใจถึงความเอาแต่ใจของหลานชายตัวเอง ใช่ว่าเขาจะอยากแยกคนทั้งสองแต่มันเป็เพราะกฎแล้วยังจะมาผิดซ้ำสองอีก หมด! หมดแน่ๆ์ได้พินาศอีกรอบแน่ๆ!!!.......
"..........."
"..........."
::ภายในห้วงจิติญญา::
บรึมมมมมมมมม!!!!!!
1K
