บ้านของอาคมอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ไม่ได้อยู่ใจกลางเมือง หากอยู่รอบนอกแต่ถึงกระนั้นบริเวณนี้รถยังค่อนข้างหนาแน่น แทบไม่สามารถขับออกไปไหนได้อย่างสบายใจ
โดยพื้นที่บ้านของอาคม ฉายาจอมขมังเวทย์เมืองไทย มีพื้นที่ครอบครองราว 6 ไร่
ภายในอาณาเขตบ้านแลดูอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณนานาชนิด ขับไปทางไหนก็ราวกับว่านี่คือป่าดงดิบ มีพืชพันธุ์สีเขียว เถาวัลย์ที่เลื้อยลงมาตามกิ่งก้านสาขา หากไม่เป็นเพราะถนนถูกปูเป็นทางลาดยาง คงคิดว่าเข้ามาผิดที่
“นี่ไอวี่ ฉันว่าเรามาผิดที่หรือเปล่าวะ” ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนรถเก๋งราคาเหยียบล้าน กล่าวถามเพื่อนคนขับ
บนท้องฟ้ามีนกโบยบิน และฝูงกระรอกน้อยที่กำลังกระโดดผ่านกิ่งก้านและใบสีเขียว ถ้าหากข้างทางมีลิงหรือช้างกำลังเดิน วุ้นเส้นคงคิดว่าขับรถมาถึงเขาใหญ่
“ไม่ผิดหรอกแก ยามข้างหน้าก็บอกแล้วนี่นา นี่แหละคือบ้านของคุณอาคม” ไอวี่บอก ถึงแม้ใจจริงจะไม่มั่นใจว่าสถานที่ที่ตนมาถูกต้องไหม แต่เมื่อขับเข้ามาแล้วก็เลยขับไปเรื่อยๆ
“เออๆ ถูกก็ถูกว่ะ ไม่ใช่ค่อยเลี้ยวกลับ” วุ้นเส้นไม่คิดอะไรมาก ถ้าหากเข้ามาผิดบ้านจริงก็แค่ขอโทษเจ้าของ ค่อยขับวนหาใหม่ก็ยังไม่สาย
“ใจเย็นเว้ย กว่าจะจองคิวได้ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ” สิ่งที่ไอวี่กำลังพูดถึง คือการนัดพบกับอาคมนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครก็จะเข้าพบได้
“เข้าใจ เพราะงั้นไงกูถึงไม่อยากเสียเวลา ถ้าหากมาผิดที่ เสียเวลานัดจนคุณอาคมไม่รอคิวของเรา แบบนั้นแม่งโคตรแย่ จะให้กูจองคิวใหม่คงไม่ไหว”
“เออๆ นั่นสินะ”
ไอวี่เข้าใจอารมณ์ฉุนเฉียวของเพื่อนคนสวย
ในฐานะที่เธอเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นครีมบำรุงผิวหน้า ย่อมมีความรู้สึกไม่ต่างจากเพื่อนคนนี้ แต่ถ้าหากให้พูดกันถึงนิสัย เธอน่ะเปรียบดั่งน้ำนิ่ง ในขณะที่วุ้นเส้นเหมือนกับภูเขาไฟร้อน
“หืม Mercedes-Benz E200 CGI นั่นรถของยายสไปร์นี่นา ดูเหมือนว่าเราจะมาถูกที่นะวุ้น” ไอวี่หันศีรษะไปทางเพื่อนสนิท พร้อมกับส่งสายตาให้ดูรถคันดังกล่าว
รถ Mercedes-Benz E200 CGI คันสีขาวที่ปรากฏแก่สายตา พลันทำให้วุ่นเส้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดูราวกับนางมารร้าย สวยดุ น่าขย้ำบนเตียงให้เข็ดหลาบ
ไอวี่จอดรถข้างๆ Mercedes-Benz E200 CGI ก่อนจะดับเครื่องยนต์ แล้วลงมาพร้อมวุ้นเส้น เจ้าของธุรกิจครีมบำรุงผิวหน้า
พวกเธอเดินเข้าไปในเรือนรับรอง มันทำมาจากไม้ทั้งหลัง ขัดพื้นจนเงาวับ เสาแกะสลักลวดลายหงส์และมังกร
นอกจากไอวี่และวุ้นเส้น ยังมีคนอื่นอีกที่นัดหมายกับอาคมไว้
วุ้นเส้นไม่สนใจนักธุรกิจรายย่อย เมื่อขึ้นมาบนเรือนไทย หล่อนสาวเท้ายาวๆ ในชุดสุภาพรัดรูปสีแดง เดินเข้าไปหาสไปร์ ประหนึ่งต้องการหาเรื่อง
คล้ายกันกับรับรู้ถึงสายตาอันไม่เป็นมิตร สไปร์ ผู้หญิงใบหน้าเรียวเล็กดังจิ้งจอกขาว ไว้ผมยาวประบ่า ผิวขาวใส เผยอยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ที่กำลังมองอย่างกินเลือดกินเนื้อ
“วุ้นเส้น เธอเองก็มาที่นี่เหรอ แหมโลกมันช่างกลมจังนะ ทั้งที่คิดว่าวันนี้เป็นวันดีแท้ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่” สไปร์ลุกขึ้นยืน พูดจาเชือดเฉือน
“หา...นี่แกกำลังจะพูดว่า เจอฉันมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ หรือว่าไม่ใช่”
“นี่แก!” วุ้นเส้นง้างมือ ต้องการตบสั่งสอนผู้หญิงปากหมาให้หายซ่า
“เอาสิ ถ้าแกกล้า นึกว่ามีมือมีเท้าคนเดียวหรือไง แต่จะบอกให้นะว่าถ้าหากแกตบฉัน ฉันต่อยจริงด้วย!” สไปร์พับแขนเสื้อสีชมพู ใบหน้าปราศจากความกลัว มีรอยยิ้มประดับมุมปาก คล้ายกับว่าเธอเองก็ต้องการสั่งสอนอีกฝ่ายมานานแล้ว
ไอวี่รีบเข้ามาห้าม พลางตบไหล่บอกให้ใจเย็นหน่อย จากนั้นหันไปขอโทษทุกคนที่นั่งอยู่ในเรือนไทย
บนหน้าของไอวี่นอกจากความอับอายแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่น
เธอได้แต่หวังว่ายายเพื่อนงี่เง่าคนนี้จะเลิกทำตัวเป็นเด็ก ความคิดโตเหมือนอายุสักทีจะได้ไม่อายคนอื่น
ส่วนสไปร์เองก็ถูกเพื่อนอย่างเมจิห้ามไว้ เธอรู้สึกหน้าชาไม่ต่างจากไอวี่
ทั้งคู่เหมือนกับเพื่อนรักกันมานานแค่มองตารู้ใจ รีบห้ามยายตัวร้ายสองคน ให้นั่งลงแล้วสงบสติอารมณ์ก่อนจะถูกโยนออกไปจากที่นี่
“อีไปร์ ทำอะไรของมึงเนี่ย เห็นไหมว่าพวกนั้นหันมามองเรากันหมด น่าอายชะมัด กูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วว่ะมึง” เมจิหน้าบางยิ่งกว่าดอกเห็ด เวลานี้มีสายตาหลายคู่มองมาที่เธอทั้งสองคน ไม่ใช่ความต้องการทางเพศ แต่เป็นแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ซุบซิบนินทาเหมือนยายแก่ข้างบ้าน
“เออๆ กูรู้เว้ย แต่มึงดูอีวุ้นเส้นสิ แม่งอยู่ๆ ก็เข้ามาหาเรื่องกูเฉย เวรเอ้ย!” สไปร์ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตชมพู กางเกงสแลคสีดำขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เล็บจิกอุ้งมือ นัยน์ตาทอประกายไม่ยินยอม
“รู้เว้ย แต่พวกเราก็เรียนอยู่ ม.เดียวกันนะเว้ย รักกันไม่ดีกว่าเหรอ”
“แหวะ! ใครอยากจะญาติดีกับมัน ไม่ใช่กูแหละคนนึง!”
เมจิทำได้เพียงยิ้มหน้าเจื่อน
ตั้งแต่ปี 1 แล้วที่ทั้งคู่ไม่ถูกกัน เรื่องเกิดขึ้นเพราะชอบผู้ชายคนเดียวกัน เป็นรุ่นพี่หน้าตาดีใน ม.
ตอนนั้นวุ้นเส้นและสไปร์ ทำทุกวิถีทางเพื่อจีบรุ่นพี่ แข่งขันกันสารพัดวิธี จนในที่สุดรุ่นพี่คนดังกล่าวก็ทนไม่ไหว ตอบปฏิเสธและหันไปคบกับเพื่อนในคณะ ซึ่งเป็นผู้ชายกล้ามปู
จากนั้นมาทั้งจึงไม่ถูกกัน
ไม่สิจริงๆ ก็เกลียดกันตั้งแต่ปี 1 แล้ว ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เรียนอยู่ปี 4 กำลังจะจบ ก็ยังเหม็นขี้หน้ากันเหมือนครั้งแรกที่เจอหน้า
ไอวี่เองก็รู้สึกแบบเดียวกับเมจิก ทั้งสองไม่ต่างจากกรรมการห้ามมวย
ไปที่ไหนหากเจอหน้าต้องรีบเข้าไปห้าม ไม่งั้นอาจมีมวยสดๆ เกิดขึ้นให้ชมดู
“เอ่อ...ใจเย็นๆ นะครับทั้งสองคน ผมไม่รู้ว่าพวกคุณโกรธกันเพราะอะไร แต่ตอนนี้ทุกคนอยู่ในบ้านของคุณอาคม จอมขมังเวทย์ชื่อดัง ซึ่งผมรู้ว่ากว่าจะได้คิวเข้ามาพบคุณอาคม มันไม่ใช่เรื่องง่าย”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์ พอเห็นทั้งคู่รับฟัง จึงรีบเสริม
“ดังนั้นผมจึงอยากให้พวกคุณใจเย็นๆ แล้วรอหลังจากเข้าพบคุณอาคมก่อน ค่อยตีกันก็ยังไม่สายนะครับ”
“ฮึ่ม.. ! ก็ได้ ไว้หลังจากนี้ฉันจะตบแกให้สาแก่ใจ” วุ้นเส้นประกาศเสียงกร้าว
“หึ! ฉันเองก็เหมือนกัน จะต่อยแกให้เลือดกบปาก” สไปร์ไม่เคยถอยอยู่แล้ว เมื่อถูกลูบคมซึ่งหน้า มีเหรอที่คนอย่างเธอจะยอม
....
นักธุรกิจหลายคนที่เป็นผู้ชาย ถึงกับมองหน้ากันและกันแล้วส่ายศีรษะ
กระทั่งมีบางส่วนจดจำหน้าสองสาวไว้เงียบๆ พบเจอที่ไหนจะหนีให้ห่าง หรือหากมีญาติพี่น้องก็จะบอกว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงแบบนี้ ขืนนำไปเป็นเมีย มีหวังถูกเฆี่ยนตีตั้งแต่คืนวันแรกที่เข้าหอ
พวกเขาเก็บความคิดไว้เงียบๆ ไม่กล้าพูดมันออกมา เพราะเกรงว่าอาจทำให้ทั้งคู่ไม่พอใจ แล้วหันมาเล่นงานพวกตน
......
ในขณะที่นั่งรอคนข้างในบ้านเรียก รถ BMW X5 คันสีดำได้ขับเข้ามาจอด
ชายหนุ่มเจ้าของถุงมือดำลงมาจากรถ เขาอยู่ในชุดไปรเวทสีฟ้า กางเกงยีนส์ทรงกระบอก
ส่วนอีกคนมาในลุคผมสีชมพูหวาน สูทอาร์มานี ในมือถือกระเป๋าสีดำใบใหญ่ กำลังเดินขึ้นมาบนเรือนไทย
นี่คือครั้งแรกที่เจมส์ได้มาบ้านอาคม
ตลอดทางเมื่อขับเข้ามาในบ้านค่อนข้างรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะใหญ่โตมโหฬาร และเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์
นอกจากนั้นเมื่อขึ้นมาบนเรือนไทยยังมาเจอคนมากหน้าหลายตา
ในจุดนี้เองก็ทำให้เขาตกใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพึ่งนึกขึ้นได้ว่า อาคมเป็นถึงจอมขมังเวทย์เมืองไทย ก็คงมีลูกศิษย์ลูกหา มาขอเข้าพบเป็นธรรมดา
เจมส์กวาดสายตามองคนเหล่านั้น ก่อนจะสะดุดตาเพราะชายคนหนึ่ง นั่นคือออร์ น้องชายของยายออมสิน คนที่ประกาศว่าต้องการเอาชนะ โดยรางวัลคือการเป็นแฟนเธอ
นึกถึงคำพูดนั้นทีไรเจมส์อยากจะเข้าไปตีก้นเธอให้ตาย
ผู้หญิงอะไรเสนอตัวเองเป็นรางวัล ถ้าหากหน้าอกใหญ่จะไม่ว่าเลย แต่ดูสิอกแบนก็แบน ไม่มีสิ่งใดน่าดึงดูด
แต่จะว่าไปแล้วเรื่องอกแบน พนักงานในคลินิกคุณานนท์เองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลใดถึงรับแต่ผู้หญิงไม้กระดาน แต่ถ้าหากให้เดาต้นเหตุคงเป็นเพราะออมสิน ไม่อยากเห็นใครหน้าอกใหญ่กว่าตนในที่ทำงาน
เจมส์ไม่ได้ทักทายออร์ เขาเดินผ่านไปแล้วกำลังจะก้าวลงไปบนสะพานไม้ เดินเข้าสู่บ้านหลักจากเรือนไทย
เห็นดังนั้นชายผู้หยุดเมจิกและวุ้นเส้นไม่รอช้า ลุกขึ้นยืน จัดคอเสื้อเล็กน้อยแล้วเดินไปขวางทาง
เจมส์ก้มมองชายหนุ่มที่ตัวเล็กกว่า กระตุกมุมปากยิ้ม
“ขวางทางผม มีอะไรหรือเปล่าคุณออร์ หรือกำลังคิดว่าผมมาหาเนตร”
การเดินขึ้นมาดุ่มๆ บนเรือนไทยโดยไม่คุยกับใครของเจมส์ บวกกับพอเดินขึ้นมาก็จะผ่านสะพานไม้ไปบ้านหลัก ทำให้พวกเขายิ่งสนใจ ว่าไอ้โง่นี่หลุดมาจากไหน มันไม่รู้หรือไงว่าต้องรอก่อนถึงจะเข้าไปพบอาคมได้
วุ้นเส้นเริ่มสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า ชุดของเขาไม่ใช่แบรนด์ดัง นอกจากนาฬิกาที่ฝังเพชรระยิบระยับ ก็ไม่มีสิ่งใดมีค่า
สไปร์เองก็สังเกตเช่นเดียวกัน และคิดเหมือนกับคู่กัดจอมแสบ
“คุณเจมส์ ผมรู้ว่าคุณรู้จักและสนิทกับคุณเนตร แต่ทุกคนเองก็ต้องรอ ไม่ใช่ว่าเดินขึ้นมาแล้วจะเข้าบ้านหลักได้ แม้แต่คุณเองก็เช่นกัน!” นับตั้งแต่วันนั้นออร์ได้ตัดสินใจเป็นศัตรูกับเจมส์ จึงไม่ต้องเกรงใจเลยพูดตรงๆ
“อ๋อเหรอ...แล้วถ้าผมจะเดินเข้าไปล่ะ คุณจะทำไม?”
1K
