จื่อเหลียง智良

   ลมหนาวพัดผ่าน หมอกหนาดังปุยเมฆ

 น้ำค้างเยือกเย็น นกกาต่างร้องรำ

 ลมหนาวพัดผ่าน สายลมเป่า เข้าดวงจิต

 คณึงคิด พาใจข้าเศร้าหมอง

 ฤดูหนาวพาข้าคิดหาคู่หมายปอง

 ทำได้พียงมองเขามีคู่ใจ  หดหู่

___________________________________

   ในขณะที่จื่อเหลียง ยืนชมหมอก ก็ได้แต่งกลอนขึ้นมา สักพักอี้เถาก็เดินเข้ามา คุณหนูพูดอะไรคนเดียวหรอเ๽้าคะ บ่าวได้ยินคู่ครองอะไรสักอย่าง ข้ากำลังแต่งกลอนอยู่

อ่อ ข้าพึ่งนึกได้ คุณหนู เจินชินกำลังจะออกเรือน ไปเมืองหลวงนี่ เราไปเตรียมของขวัญสักหน่อยแล้วละ  คุณหนูจะเตรียมอะไรดีเ๯้าคะ  ข้าว่านะ ผู้หญิงต้องเสื้อผ้าเครื่องประดับ อีกอย่างลอง ชาที่ทำไวเ๯้าว่าให้ไปดีไหม  อี้เถาตอบ ดีเ๯้าค่ะ  เผื่อนำไปเมืองหลวง มีคนชื่นชอบคุณหนูก็ทำการค้าได้นะเ๯้าคะ  เ๯้าพูดได้ดี  เราไปกันเถอะ อากาศเย็นมากตากลมนานเดี๋ยวไม่สบาย