ตอนที่ 4 ผู้าุโท่านนั้น...เป็ยอดคน
“ผู้าุโ ? ”
สีหน้าของเย่ฉางชิงพลันชะงักไป ก่อนจะหัวเราะพลางโบกมือไปมา “ท่านเซียนท่านนี้ เกรงว่าท่านคงเข้าใจอะไรผิดแล้ว ข้าเป็เพียงคนธรรมดาจะเป็ผู้าุโได้เยี่ยงไรกัน ? ”
ลู่อู๋ซวงเหลือบมองเย่ฉางชิงอย่างหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวังถ้อยคำ “ผู้าุโคงจะมิทราบว่าอู๋ซวงนั้นชอบอักษรพู่กันมาั้แ่เด็ก เมื่อครู่ตอนที่มองภาพอักษรพู่กันของท่านทำให้ข้าได้ตระหนักรู้หลายอย่าง เช่นนั้นหากจะยกย่องว่าท่านเป็ผู้าุโก็คงมิเกินไปนักหรอกเ้าคะ”
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้นี่เอง”
ดวงตาของเย่ฉางชิงหรี่ลง ก่อนจะเหลือบตามองใบหน้าของลู่อู๋ซวงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม
จริงอยู่ว่าหากพูดถึงวิถีการบำเพ็ญเพียรแล้ว ชายที่ไร้รากิญญาเช่นเขานั้น ถือว่ามิเอาไหนเสียเลยจริง ๆ
แต่หากเป็เื่พิณ หมากล้อม พู่กัน และภาพวาดแล้วล่ะก็ จากความแตกฉานของเขาในตอนนี้ อย่าว่าแต่ศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเลย แม้แต่เ้าสำนักดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเองก็เกรงว่าอาจจะมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาเช่นกัน
ดังนั้นในด้านอักษรพู่กัน การที่ลู่อู๋ซวงเรียกเขาว่าผู้าุโนั้น เขาจึงเข้าใจและยอมรับได้
“ศิษย์พี่ลู่ ท่านชอบอักษรพู่กันเยี่ยงนั้นรึ เหตุใดข้าถึงมิเห็นรู้เื่นี้มาก่อนเลย ? ”
เวลานี้เด็กผู้หญิงที่เลือกปิ่นไม้ไปสองชิ้นได้ลุกยืนขึ้น ใบหน้าเรียวเล็กของนางอดที่จะแสดงความสงสัยออกมามิได้
“เอ่อ... ก่อนที่ข้าจะเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ข้าหลงใหลในอักษรพู่กันมาตลอด ดังนั้นเ้าถึงมิเคยรู้เื่ความชอบนี้ของข้ายังไงเล่า”
พูดถึงตรงนี้ใบหน้าของลู่อู๋ซวงก็ฉายแววตระหนกขึ้นมา ก่อนจะหันไปขยิบตาให้กับเด็กหญิง จากนั้นจึงได้ประสานมือเพื่อคำนับเย่ฉางชิงพร้อมเอ่ยว่า “ผู้าุโ อู๋ซวงชื่นชอบอักษรพู่กันภาพนี้ของท่านยิ่งนัก มิทราบว่าผู้าุโจะขายภาพนี้ให้ข้าได้หรือไม่ ? ”
‘ในที่สุดก็เอ่ยปากซื้อแล้ว ! ’
ขณะมองลู่อู๋ซวงใบหน้าของเย่ฉางชิงมิได้บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ออกมา แต่ภายในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นมิน้อย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงได้พยักหน้าเบาๆ “ในเมื่อเป็ร้านขายของ ขอเพียงเป็สิ่งที่วางอยู่ภายในร้าน ย่อมต้องเป็ของที่ซื้อได้ทั้งสิ้น”
ลู่อู๋ซวงเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล “เช่นนั้นมิทราบว่าอักษรพู่กันภาพนี้ท่านจะขายมันในราคาเท่าใดรึ ? ”
เย่ฉางชิงแสร้งมองอักษรพู่กันที่แขวนบนกำแพงอย่างอาลัยอาวรณ์ และเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อท่านเซียนทั้งสองหาที่นี่เจอก็แสดงว่าพวกเรามีวาสนาต่อกัน เช่นนั้นภาพอักษรพู่กันภาพนี้ก็ตามแต่ใจและวาสนาเถิด”
‘ตามแต่ใจและวาสนา ? ’
เมื่อได้ยินเย่ฉางชิงเอ่ยเช่นนี้ ลู่อู๋ซวงก็ยิ่งหวาดเกรงเขามากขึ้น
‘สมกับเป็ยอดคนจริง ๆ คำพูดเพียงประโยคเดียวแต่กลับแฝงหลักการไว้ได้นับอนันต์ ถือเป็ต้นแบบให้คนรุ่นหลังจริง ๆ ’
“เถ้าแก่ ปิ่นไม้สองชิ้นนี้ขายเท่าใดรึ ? ”
ตอนนั้นเอง เด็กหญิงก็ได้ชูปิ่นไม้ที่ทำอย่างประณีตสองชิ้นในมือขึ้นมา ก่อนจะหันไปถามเย่ฉางชิง
เย่ฉางชิงยังคงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ตามแต่ใจและวาสนาเถิด”
เด็กผู้หญิงพยักหน้ายิ้ม ๆ หลังจากนั้นจึงล้วงมือเข้าไปหยิบเหรียญทองแดงออกมาจากอกเสื้อสามเหรียญ “ก่อนหน้านี้ข้าเคยลงเขามาซื้อปิ่นไม้เช่นนี้ แม้จะมิได้ประณีตเท่ากับปิ่นของท่าน จึงมีราคาเพียงแค่ 1 เหรียญทองแดงเท่านั้น เช่นนั้นข้าให้ท่าน 3 เหรียญทองแดงก็แล้วกันนะ”
‘นักบำเพ็ญตนพวกนี้ขี้เหนียวถึงเพียงนี้เชียวหรือ ? ’
‘สามเหรียญทองแดงซื้อปิ่นไม้สองชิ้น นี่มันราคาตลาดของเมืองเสี่ยวฉือเลยนะ ! ’
เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปรับเหรียญทองแดงทั้งสามเหรียญจากมือของเด็กหญิงมาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้ายิ้ม ๆ อีกครั้ง
เมื่อััได้ถึงคลื่นปราณที่พวยพุ่งอยู่บนปิ่นไม้ พร้อมใบหน้าของเย่ฉางชิงที่แฝงด้วยรอยยิ้มขณะรับเหรียญทองแดงไปนั้น ลู่อู๋ซวงที่กำลังหนักใจอยู่ก็พลันเกิดความรู้สึกรู้แจ้งขึ้นมา
‘ยอดคนที่มีความลึกซึ้งจนยากจะคาดเดาเช่นผู้าุโนั้น อาจจะมาบนโลกมนุษย์แห่งนี้เพื่อ้าััชีวิตก่อนการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น’
‘ฉะนั้นการใช้ของมีค่าบนโลกบำเพ็ญเพียรมาแลกเปลี่ยนอักษรพู่กันภาพนี้ ก็มิต่างจากการเหยียดหยามท่านผู้าุโสินะ’
เมื่อคิดถึงตรงนี้ลู่อู๋ซวงจึงหันไปมองศิษย์น้องเล็ก พร้อมถามอย่างนุ่มนวลว่า “ศิษย์น้องเล็ก เ้ายังมีเหรียญทองแดงเหลืออีกเท่าไหร่ ? ”
เด็กหญิงชูนิ้วเรียวยาวขึ้นมาสามนิ้ว พร้อมหัวเราะแหะ ๆ ออกมา “3 เหรียญ”
“เช่นนั้นศิษย์พี่ขอยืมหน่อยก็แล้วกันนะ”
ลู่อู๋ซวงรับเหรียญทองแดงอีกสามเหรียญมาจากมือของเด็กหญิง ก่อนจะหมุนตัวและเอ่ยกับเย่ฉางชิงว่า “ผู้าุโ เช่นนั้นข้าขอใช้ 3 เหรียญทองแดงนี้ซื้ออักษรพู่กันภาพนี้ของท่านได้หรือไม่ ? ”
เย่ฉางชิงอึ้งไปชั่วขณะ
‘อักษรพู่กันที่ฝีมือใกล้เคียงกับของลัทธิเต๋าเช่นนี้ กลับมีราคาเพียง 3 เหรียญทองแดงงั้นรึ ? เ้าพวกนี้ช่างดูถูกข้าเสียจริง ! ’
‘ยังจะมาพูดว่าตัวเองหลงใหลในอักษรพู่กันอีก นี่มันพวกมิรู้จักของดีต่างหาก ! ’
คิดถึงตรงนี้เย่ฉางชิงก็เกิดอารมณ์ไม่อยากจะขายภาพขึ้นมากะทันหัน เขารู้สึกว่าต่อให้เอาไปวางเป็กระดาษไว้ใช้ในห้องน้ำยังรู้สึกดีกว่าขายไปในราคา 3 เหรียญทองแดงซะอีก...
แต่เนื่องจากฐานะของอีกฝ่าย เย่ฉางชิงจึงทำได้เพียงพยักหน้ายิ้ม ๆ “ตามแต่ใจก็พอ”
เมื่อรับเหรียญทองแดงทั้งสามเหรียญจากมือของลู่อู๋ซวงแล้ว เย่ฉางชิงก็หมุนตัวไปปลดภาพอักษรพู่กันจากกำแพงลงมา ก่อนจะม้วนเก็บอย่างง่าย ๆ ใส่ในกล่องไม้ก่อนจะส่งให้กับลู่อู๋ซวง
“ขอบใจผู้าุโ อู๋ซวงและศิษย์น้องเล็กต้องขอตัวลาก่อน”
“ขอให้ท่านเซียนทั้งสองเดินทางปลอดภัย”
เมื่อลู่อู๋ซวงและเด็กหญิงคนนั้นหมุนตัวออกจากร้านไปแล้ว เย่ฉางชิงที่จิตใจกำลังหดหู่ก็เตรียมจะเดินไปชงชาทางด้านหลังร้านเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง
“ผู้าุโ มิทราบว่าวันหน้าอู๋ซวงสามารถมาถามคำถามเกี่ยวกับ... อักษรพู่กันกับท่านบ้างจะได้หรือไม่ ? ”
เมื่อก้าวถึงธรณีประตู ลู่อู๋ซวงที่เกิดความลังเลอยู่ภายในใจ ก็ได้หมุนตัวกลับมาถามอย่างระมัดระวัง
‘ยังคิดจะมาอีกหรือ ? ’
เย่ฉางชิงเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาพร้อมรอยยิ้ม และพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “หากท่านเซียน้า ก็สามารถมาที่นี่ได้ทุกเวลา”
ลู่อู๋ซวงที่มีท่าทีดีใจเมื่อได้ยินเย่ฉางชิงตอบกลับมาเช่นนี้ ใบหน้าที่งดงามจึงปรากฏความยินดีขึ้นมาในทันที ก่อนจะพยักหน้าติดกันหลายครั้ง “เช่นนั้นข้าต้องขอรบกวนผู้าุโแล้ว”
ลู่อู๋ซวงมิปรารถนาจะได้สิ่งใดอีก ยอดคนเช่นนี้วันหน้าหากได้พบปะพูดคุย ฟังคำสั่งสอนของยอดคนเช่นนี้ สำหรับนางถือว่าเป็พรหมลิขิตที่มิอาจร้องขอจากที่ใดได้อีกแล้ว
ในที่สุดลู่อู๋ซวงและเด็กผู้หญิงผู้นั้นก็ได้ออกจากร้านไป ดวงตาของเย่ฉางชิงกลับมีประกายบางอย่างแวบผ่านอย่างรวดเร็ว
‘หรือว่าจะชอบอักษรพู่กันจริง ๆ ถึงได้อยากมาสนทนาเกี่ยวกับอักษรพู่กันในวันหน้าอีก ? ’
อีกด้านหนึ่ง
ลู่อู๋ซวงและเด็กหญิงก็ได้เดินออกมาจากร้านขายของชำด้วยท่าทางพออกพอใจ ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยยินดี
“ศิษย์พี่ลู่ ท่านเป็อะไรไปเ้าคะ ? ” เด็กหญิงอดจะขมวดคิ้วน้อย ๆ และถามออกไปมิได้
ลู่อู๋ซวงเพียงแค่ยิ้ม แต่กลับมิพูดสิ่งใดออกมา แต่จู่ ๆ ราวกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน จึงได้หยุดฝีเท้าลงและเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ศิษย์น้องเล็ก เ้าจำคำพูดของศิษย์พี่ให้ดีนะ”
เด็กหญิงชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ
ลู่อู๋ซวงจึงเอ่ยด้วยท่าทางขึงขัง “ปิ่นไม้ที่เ้าซื้อมาจากร้านขายของเมื่อครู่ เ้าต้องเก็บเอาไว้ให้ดี ห้ามมอบให้ใครและห้ามทำลายเป็อันขาด”
เด็กหญิงได้ยินดังนั้น จึงถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “ศิษย์พี่ลู่ ทำไมรึเ้าคะ ? ”
ลู่อู๋ซวงมองที่เด็กผู้หญิง ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “เพราะปิ่นทั้งสองชิ้นนี้คือโอกาสและโชคชะตาของเ้า และอาจจะเป็โอกาสและโชคชะตาที่ใหญ่ที่สุดในวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรในอนาคตของเ้าก็ได้”
“ศิษย์พี่ลู่ ปิ่นสองชิ้นนี้มีค่าขนาดนั้นเชียวหรือเ้าคะ ? ” เด็กหญิงเต็มไปด้วยความงุนงง
ลู่อู๋ซวงหัวเราะขึ้นก่อนจะลูบผมของเด็กหญิงแล้วเอ่ยว่า “ที่จริงแล้วเมื่อครู่นี้ ศิษย์พี่ได้ทะลวงขั้นที่หกของคัมภีร์กระบี่จินหยวนสำเร็จแล้วน่ะสิ”
“อึก ! ”
หลังจากได้ฟัง ใบหน้าของเด็กหญิงก็เปลี่ยนไปทันที พลันจึงสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น
นางเองก็เริ่มฝึกฝนคัมภีร์กระบี่จินหยวนแล้ว นางรู้ซึ้งดีว่าการฝึกคัมภีร์กระบี่จินหยวนนั้นยากลำบากเพียงใด
เมื่อครู่ตอนอยู่ร้านขายของชำ ศิษย์พี่ลู่บอกว่านางรับรู้ได้ว่าอีกมินานก็จะสามารถทะลวงขั้นที่หกของคัมภีร์กระบี่จินหยวนได้ แต่มิทันไรเพียงแค่ออกมาจากร้านขายของชำแห่งนั้น นางก็ทะลวงขั้นที่หกไปได้เสียแล้ว
“ศิษย์พี่ลู่ ท่านพูดจริงงั้นรึ ? ” เด็กหญิงเอ่ยถามด้วยควมตื่นเต้น
“ข้าเคยหลอกเ้าที่ไหนกันเล่า ? ” ลู่อู๋ซวงเอ่ยพลางขมวดคิ้วขึ้น
“ศิษย์พี่ นี่มันเื่อะไรกันแน่ ? หรือว่า... จะเป็เถ้าแก่หนุ่มรูปงามผู้นั้น ? ” เด็กหญิงเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาในทันใด
ลู่อู๋ซวงหันไปเหลือบมองด้านหลัง และเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังถ้อยคำว่า “ผู้าุโท่านนั้น... เป็ยอดคน ! ”
4K
