ผู้ชายของเจ้าพ่อ 2 [I’m loser baby] - จบแล้ว

        [รามพาร์ท]

        หลังจากที่ผมเดินหนีมาตินกลับขึ้นมาบนห้องนอนของผมผมก็รีบปิดไฟนอนทันที แต่ว่าผมก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย เพราะที่จริงแล้วผมก็ดีใจมากที่เขามาถึงแม้เขาจะมาช้าก็ตามเพียงแต่ว่าผมน้อยใจเขานิดหน่อยที่เขาดูเหมือนไม่ใส่ใจรายละเอียดของผมเลย

        และที่สำคัญในงานเลี้ยงวันเกิดของผมขอบฟ้ายังโทรมาเยาะเย้ยผมด้วยว่า...วันนี้ก็วันเกิดเขาเหมือนกันเขาจะไปรับมาตินออกไปสังสรรค์ข้างนอกผมจึงคิดว่าบางทีมาตินอาจจะออกไปกับขอบฟ้าจริง ๆ ก็ได้ เพราะผมโทรหามาตินหลายครั้งแต่มาตินก็ไม่รับสายเลย

        แต่ถึงผมจะน้อยใจมาตินมากแค่ไหนสุดท้ายแล้วผมก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนของผม และเดินกลับลงมาด้านล่างเผื่อบางทีมาตินอาจจะยังนั่งรอผมอยู่ แต่พอผมลงมาถึงห้องนั่งเล่นผมก็ไม่เห็นมาตินแล้ว

        ผมเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาและกวาดสายตามองดูกล่องของขวัญมากมายที่เพื่อนๆของผมนำมามอบให้เนื่องในวันเกิดจนสายตาของผมไปสะดุดกับกล่องของขวัญกล่องหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น

        ผมก้มลงไปเก็บกล่องของขวัญกล่องนั้นขึ้นมาพลิกดูแล้วผมก็เห็นการ์ดใบเล็ก ๆ แปะอยู่บนกล่อง ผมจึงรู้ว่ามันคือของขวัญของพี่ธาราแต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือพอผมนำกล่องของขวัญของพี่ธาราขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิมผมกลับรู้สึกว่ามือของผมแฉะ ๆ เหมือนเปียกน้ำเหนียว ๆ

        ผมยกมือของผมขึ้นมาดูผมก็เห็นว่ามันคือเลือดที่ยังดูเหมือนใหม่ ๆ อยู่เลยจากนั้นผมก็ก้มลงมองตามพื้นบ้าน ผมเห็นมีรอยเลือดหยดออกไปจากโซฟาจนไปถึงประตูบ้าน

        ผมรีบลุกขึ้นทันทีเพราะผมรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน ผมจำได้ว่าตอนที่มาตินมาหาผมเขานั่งอยู่ตรงนี้ ผมไม่รอช้าอีกแล้ว ผมรีบเดินตามรอยเลือดออกไปจนถึงหน้าบ้าน และผมก็เดินตามรอยเลือดไปเรื่อยๆ ตามแนวรั้วหน้าบ้านของผม

        และผมก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ไม่ไกลจากหน้าบ้านของผมนักผมรีบวิ่งเข้าไปแหวกคนกลุ่มนั้นออกทันที แล้วผมก็เห็นมาตินนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

        สภาพของเขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงไปหมดแล้วเขาไม่มีแม้แต่รองเท้า ในมือของเขากำดอกลิลลี่หนึ่งดอกไว้ในมือ ผมรีบคุกเข่าลงข้างๆ เขา แล้วผมก็ค่อย ๆ พยุงมาตินขึ้นมากอดไว้ในอ้อมกอดของผม

        ผมพยายามเรียกสติของมาตินกลับมาโดยการกอดเขาให้แนบแน่นกับหน้าอกของผมและผมก็ถามเขาว่า

        "พี่มาติน? เกิดอะไรขึ้นกับพี่ครับ? ทำไมพี่ถึงได้บอบช้ำขนาดนี้ครับ? พี่มาติน?พี่มาตินฟื้นสิครับ ผมอยู่นี่แล้ว ผมกลับมาหาพี่แล้วครับ พี่มาตินครับ"

        ผมไม่ได้ยินเสียงตอบรับใด ๆจากมาตินเลยนอกจากเสียงลมหายใจที่แสนจะแผ่วเบาผมรู้สึกว่าเขาเหมือนจะหมดลมหายใจเข้าไปทุกทีแต่ตอนนี้ผมไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรเลย เพราะผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไงแล้วผมก็ตะโกนถามคนกลุ่มที่กำลังยืนมุงดูผมกับมาตินอยู่ว่า

        "เกิดอะไรขึ้นกับแฟนของผมครับ? ฮึก ฮึก ฮึก ทำไมพวกคุณถึงไม่พาเขาส่งโรงพยาบาลฮึก ฮึก ฮึก ทำไมพวกคุณถึงเอาแต่ยืนมุงดูเฉย ๆ เกิดอะไรขึ้นกับเขาครับ?ทำไมเขาถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้ ฮึก ฮึก ฮึก "

        และพอผมตะโกนถามพวกเขาออกไปผมก็ได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งพูดกับผมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า

        "เอ่อ...คือว่า...คุณผู้ชายคนนี้เขา...โดนปล้นน่ะครับแต่พวกเราตามคนร้ายไม่ทันครับ และพวกเราก็ไม่กล้าเคลื่อนย้ายเขาครับเพราะดูท่าท่างแล้ว...เอ่อ...คือว่า...พวกเราไม่กล้าแตะต้องเขาเลยครับพวกเรากลัวว่าเขาจะเจ็บกว่าเดิม แต่ว่า...เพื่อนของผมกำลังวิ่งกลับบ้านเพื่อไปโทรเรียกรถพยาบาลอยู่ครับเอ่อ...เดี๋ยวก็คงมาครับ"

        "ฮือ ฮือ ฮือ พี่มาติน? พี่มาตินครับ? ได้ยินเสียงของผมหรือเปล่าครับ? "

        ในขณะที่ผมกำลังร้องไห้เสียใจอย่างถึงที่สุดอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงของมาตินคุยกับผมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบามาก มาตินบอกผมว่า

        "ราม...ผมขอโทษ...ขอโทษ...ที่มาช้า"

        "พี่มาติน? ผม...ผมจะพาพี่ไปหาหมอนะครับ พี่ต้องอดทนนะครับโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลหรอกครับ ฮึก ฮึก ฮึก"

        "ผมขอโทษ...ขอโทษ...ผมขอโทษครับ"

        "พี่มาติน...ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วครับ เราไปหาหมอกันนะครับ"

        "ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ผมขอโทษ"

        พอผมเห็นมาตินมีปฏิกิริยาตอบสนองเล็กน้อยผมก็พยายามอุ้มมาตินขึ้น ถึงแม้ผมจะตัวเล็กกว่าเขาอยู่มากแต่ผมก็ยังพยายามอย่างยากลำบาก เพราะตอนนี้มาตินเอาแต่พูดว่า...ขอโทษแต่เขาไม่ลืมตาเลย

        และในขณะที่ผมกำลังพยายามอุ้มมาตินลุกขึ้นอยู่นั้นผมก็เห็นรถยนต์หรูหลายคันวิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านของผมจนเต็มสองข้างทางจากนั้นผมก็เห็นคุณเควินวิ่งออกมาจากรถคันหนึ่งพร้อมกับลูกน้องวิ่งตามมาหลายคน

        คุณเควินวิ่งมาจนเกือบจะถึงผมกับมาตินแล้วคุณเควินก็หยุดกระทันหัน ก่อนที่เขาจะมองสำรวจตามร่างกายของมาตินแล้วเขาก็ถามผมเสียงสั่นว่า

        "ราม...เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของฉัน ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้? ใครทำเขา?ใครทำพี่ชายของฉัน"

        "คุณเควินครับ...ฮึก ฮึก ฮึก ...พี่มาตินโดนปล้นครับ"

        พอผมบอกคุณเควินว่าพี่ชายของเขาโดนปล้นผมก็เห็นดวงตาของคุณเควินมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหันไปสั่งลูกน้องของเขาว่า

        "พวกแกกระจายกันไปตามลากไอ้คนที่มันปล้นพี่ชายของฉันมาแล้วก็พามันมาหาฉันแบบเป็น ๆ ฉันจะสอบสวนมันด้วยตัวเอง"

        เมื่อสิ้นคำสั่งของคุณเควินลูกน้องส่วนหนึ่งก็รีบวิ่งขึ้นรถและขับออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วจากนั้นคุณเควินก็เดินเข้ามาหาผมกับมาติน แล้วคุณเควินก็บอกผมว่า

        "ราม...ปล่อยพี่มาติน ผมจะพาพี่ชายของผมไปหาหมอ"

        "ฮึก ฮึก ฮึก ครับคุณเควิน"

        ผมยอมคลายมาตินออกจากอ้อมกอดของผมแล้วคุณเควินก็รีบเข้ามาช้อนอุ้มพี่ชายของเขาออกไปจากผมจากนั้นคุณเควินก็สั่งให้หรั่งไปขับรถให้ และบอกให้วายุมาอยู่เป็นเพื่อนผม แล้วก็บอกให้วายุกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งพาผมตามไปที่โรงพยาบาลทีหลัง

        พอคุณเควินพามาตินไปแล้ววายุก็วิ่งมาหาผม แล้ววายุก็เข้ามากอดปลอบใจผม และบอกผมว่า

        "พี่รามครับ...พี่ลุกไหวหรือเปล่าครับ? ถ้าพี่ไหวเรารีบตามไปโรงพยาบาลกันนะครับ"

        "วายุ...พี่ไหว พาพี่ไปโรงพยาบาลที พี่เป็นห่วงพี่มาติน"

        "ครับพี่ราม"

        วายุค่อย ๆ พยุงผมให้ลุกขึ้นแล้ววายุก็พาผมเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่อีกฝั่งไม่ไกลนักเพื่อพาผมตามมาตินไปที่โรงพยาบาล

        วายุพาผมมาจนถึงหน้าโรงพยาบาลภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีเพราะโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากบ้านของผมนักและคืนนี้พี่ชายของผมก็เข้าเวรอยู่ที่นี่ด้วย

        พอรถจอดสนิทวายุก็รีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถให้กับผม แล้ววายุก็พาผมค่อย ๆเดินเข้าทางด้านหน้าโรงพยาบาล แต่ก่อนที่วายุจะพาผมเข้าไปด้านในผมก็เห็นคุณเควินและลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งยืนอยู่บริเวณนั้น

        และผมก็ได้ยินเสียงอันเกรี้ยวกราดของคุณเควินตะโกนถามชายหนุ่มสามคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าของเขาว่า

        "บอกมาสิว่าพวกมึงทำอะไรกับเขาบ้าง ทำไมเขาถึงได้เจ็บปางตายขนาดนี้ ห๊ะ? "

        "พวกผมไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับเขาเลยนะครับ แต่ที่เขาเจ็บหนักเพราะเขาบาดเจ็บมาก่อนต่างหาก"

        "หึ...มึงรู้ว่าเขาบาดเจ็บ มึงก็ยังทำร้ายเขาอีก มึงทำทำไมมึงรู้ไหมว่ากูมีพี่ชายคนเดียวน่ะ ห๊ะ? "

        "ผม...ผมไม่ได้ทำนะครับ ไอ้สองตัวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมต่างหากที่มันทำน่ะผมแค่ยืนดูเฉย ๆ ผมไม่ได้ทำจริง ๆ นะครับ"

        ผั๊วะ...ผมเห็นคุณเควินต่อยหน้าผู้ชายคนนั้นจนหมอบลงไปกับพื้นแล้วคุณเควินก็เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาและถามมันว่า

        "ไหนมึงบอกกูมาสิว่าไอ้สองตัวเพื่อนของมึงมันทำอะไรเขาบ้าง"

        "มัน...มันสองตัวรุมซ้อมคุณผู้ชายคนนั้นครับ แล้วมันก็ ปล้นเอารองเท้าเอากล่องของขวัญ เอาช่อดอกไม้ด้วยนะครับ ผมไม่เกี่ยวเลยจริง ๆ ครับ"

        ผั๊วะ...คุณเควินต่อยหน้าของผู้ชายคนนั้นไปอีกหมัดแต่ดูท่าทางจะหนักพอสมควรเพราะชายคนนั้นแน่นิ่งไปเลย จากนั้นคุณเควินก็หันมาจ้องหน้าผู้ชายอีกสองคนที่เหลือและถามพวกมันอีกหลายคำถามแต่พวกมันกลับซัดทอดโยนความผิดให้กันไปมาจนสุดท้ายคุณเควินก็บอกให้พวกมันเอาของทุกอย่างที่ปล้นมาตินไปมาคืนให้หมดแล้วผมก็เห็นพวกมันเอาทุกอย่างมาวางไว้ด้านหน้าของคุณเควินและในจำนวนของที่พวกมันปล้นจากมาตินไป ผมเห็นกล่องของขวัญที่ยังไม่ได้แกะและช่อดอกลิลลี่ที่บอบช้ำและเปื้อนเลือดวางอยู่ด้วย

        ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปตรงนั้นแล้วผมก็เอื้อมมือไปหยิบกล่องของขวัญนั้นขึ้นมาและผมยังไม่ลืมที่จะเอื้อมมือไปหยิบเอาช่อดอกลิลลี่เปื้อนเลือดขึ้นมากอดไว้อย่างหวงแหนและในขณะที่ผมถือกล่องของขวัญอยู่นั้นผมก็รู้สึกว่า...มีอะไรบางอย่างอยู่ในกล่องดิ้นไปมาผมจึงตัดสินใจเปิดกล่องของขวัญกล่องนั้นออกมาแล้วผมก็เห็นกระต่ายตัวโปรดของผมนอนอยู่ในกล่องมันคือเจ้ามอมแมมสัตว์เลี้ยงที่มาตินซื้อให้ผมนั่นเอง

        ผมเอื้อมมือไปประคองอุ้มเจ้ามอมแมมออกมาจากกล่องของขวัญและผมก็เห็นที่คอของมันสวมสร้อยเงินอยู่ ซึ่งสร้อยเส้นนี้เป็นสร้อยจี้รูปหัวใจคู่และมีข้อความบนจี้หัวใจว่า...I love you…I’m loser baby

        ผมนั่งร้องไห้กอดเจ้ามอมแมมไว้แนบกับอกของผมเพราะผมไม่เคยคิดมาก่อนว่ามาตินจะใส่ใจผมมากขนาดนี้แม้แต่เขาเจ็บมากขนาดนี้เขาก็ยังพยายามมาหาผมตามสัญญา เพียงแต่เขามาช้าแค่นั้นเอง

        ในขณะที่ผมกำลังร้องไห้อย่างหนักวายุก็เข้ามากอดเพื่อคอยให้กำลังใจผม และวายุยังบอกผมด้วยว่า...

        "พี่รามครับ พี่ต้องเข้มแข็งนะครับวายุเชื่อว่าพี่มาตินจะต้องไม่เป็นอะไร เพราะพี่มาตินรักพี่รามมากครับ"

        ผมซบหน้าของผมลงบนไหล่ของวายุอย่างหาที่พึ่งเพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมอ่อนแอมากเหลือเกินจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงของคุณเควินสั่งลูกน้องของเขาว่า

        "เอาพวกมันสามตัวไปสั่งสอน อ้อ...แล้วก็เอารองเท้าพี่ชายของกูไปย่างให้พวกมันรับประทานด้วยนะหึ...อย่าเพิ่งปล่อยพวกมันจนกว่าพี่ชายของกูจะปลอดภัย"

        "ครับนาย"

        หลังจากนั้นคุณเควินก็หันกลับมาบอกกับวายุอย่างอ่อนโยนว่า

        "วายุ...พารามเข้าไปข้างในได้แล้วไป เดี๋ยวพี่ตามเข้าไปนะ"

        "เอ่อ...พี่เควินครับ แล้วพี่ล่ะครับ"

        "พี่อยากสูดอากาศด้านนอกให้สบายใจสักหน่อย แล้วเดี๋ยวพี่ตามเข้าไปนะไม่ต้องห่วงพี่หรอก วายุพารามเข้าไปก่อนเถอะ "

        "ครับพี่เควิน"

        วายุช่วยประคองผมให้ลุกขึ้นแล้ววายุก็เอื้อมมือมาช่วยผมอุ้มกระต่ายมอมแมม ก่อนที่วายุจะปลดสร้อยที่แขวนอยู่บนคอของเจ้ามอมแมมออกมาใส่มือให้กับผมผมรับสร้อยเส้นนั้นมากุมไว้แนบกับตรงตำแหน่งหัวใจของผม และผมก็พูดกับตัวเองเบา ๆว่า...พี่มาตินครับ...ผมขอโทษ ผมรักพี่นะครับ พี่มาตินอย่าทิ้งผมนะครับ...

*****

sundog