หนังสือเปลี่ยนชะตา

“ทำไมวันนี้ลูกค้าร้านข้าถึงไม่ค่อยมีลูกค้าเลยนะ...” เจ้าของร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองกล่าวออกมา พร้อมกับมองไปที่ลูกค้าที่มันหนาตาน้อยกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด เขาคนนี้มีชื่อว่า ‘มาติน’ และเขาก็กำลังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันในเช้าวันนี้“..ท่านมาตินขอรับ.. เกิดเรื่องแล้วขอรับ...” ลูกน้องคนหนึ่งของเขาวิ่งเข้ามา มันเป็นคนที่เขาใช้ให้ไปสืบเรื่องที่ลูกค้าของเขาหายไปที่ตลาดเผื่อได้ความอะไร“หือ.. เกิดอะไรขึ้นล่ะ ทำไมเจ้าถึงต้องรีบร้อนขนาดนั้นเชียว..” มาตินเอ่ยถามกับลูกน้อง“มีร้านอาหารมาเปิดแข่งกับร้านเราที่ลานกลางเมืองขอรับ ข้าเห็นลูกค้าของเราหลายคนไปต่อแถวซื้ออาหารที่ร้านนั้นขอรับ..” ลูกน้องกล่าวพร้อมกับอาการที่เหนื่อยหอบ แต่ดูสีท่าของมาตินก็ไม่ได้ตื่นตกใจเท่าที่ควรนัก มันเป็นธรรมดาที่จะมีคู่แข่งทางธุรกิจเกิดขึ้น“เห้อ!! ร้านอาหารใหม่อย่างนั้นรึ มันก็อยู่ได้ไม่นานหรอก ร้านอาหารของข้าเป็นที่โปรดปานแม้แต่ท่านดยุดเองก็เข้ามาใช้บริการบ่อยๆ เดี๋ยวลูกค้าก็ลืมๆร้านอาหารนั้นไปเอง..” มาตินกล่าวอย่างมั่นใจ ลูกค้าหลายคนก็แค่ตื่นเต้นกับร้านใหม่ๆเท่านั้น สักพักก็คงกลับมาใช้บริการที่ร้านของเขาเหมือนเดิมแน่นอน“เออ.. แต่ข้าเห็นลูกค้าต่อแถวกันยาวเหยียดนับร้อยคนเลยนะขอรับ.. อีกอย่างท่านลัดซัส กลุ่มนักผจญภัยแรงค์ S ก็เป็นลูกค้าของร้านนี้เช่นกัน ข้าได้ยินมาว่าท่านลัดซัสได้จัดงานเลี้ยงกลุ่มที่ร้านนั้นในตอนเย็นด้วยขอรับ..” ลูกน้องของมาตินรีบเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองเห็นกับเจ้านายฟัง แน่นอนว่ามาตินตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเหมือนกัน นักผจญภัยลัดซัสไม่มีใครภายในเมืองแห่งนี้ไม่รู้จัก พวกเขาสามารถจัดการกับมังกรได้โดยมีสมาชิกกลุ่ม 5 คนเท่านั้น และนับว่าพวกเขาคือตำนาน และความหวังของเมืองแห่งนี้เลยก็ว่าได้“ห๊ะ!! จริงอย่างนั้นรึ... ไม่ได้การล่ะ ข้าต้องเดินทางไปให้เห็นกับตาตัวเองเสียแล้ว..” มาตินกล่าวออกมาพร้อมกับลุกออกจากโต๊ะของตัวเอง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังลานกลางเมือง เมื่อเขาไปถึงที่ร้านแล้ว เขาก็ต้องยิ้มออกมา เพราะภาพที่เห็นนั้นมันเป็นภาพของท่านดยุดวิ่งออกมาจากร้านพร้อมกับบุตรสาว จากการคาดการณ์ของเขามันก็คงเป็นเพราะอาหารของที่นี่ไม่ถูกปากจนต้องรีบวิ่งออกมาจากร้านในทันที“ไม่เห็นเป็นอย่างที่เจ้าว่าเลย ท่านดยุดวิ่งออกจากร้านเลยเจ้าเห็นไหม.. ข้าว่าอีกไม่นานร้านนี้คงจะถูกพวกท่านทั้งสองเล่นงานเสียเอง.. เจ้านี่ตื่นตูมไปได้ คราวหน้าก็หัดเช็กข่าวให้ดีก่อนที่จะรายงานข้าล่ะ..” มาตินกล่าวอย่างเริงร่า เขาไม่ต้องลงมือทำอะไรทั้งนั้น ในเย็นวันนี้ร้านนี้จะต้องถูกปิดตัวลงจากเจ้าเมืองอย่างแน่นอน แม้ว่าลูกน้องของมาตินจะสับสนอยู่นิดหน่อย แต่ก็คงเป็นอย่างที่เจ้านายตัวเองว่า จากนั้นทั้งสองก็กลับไปยังร้านของตัวเอง โดยที่ไม่รู้อะไรเลย ทางด้านของสินที่ส่งท่านหญิงไปแล้วก็หันกลับมาทำงานของตัวเองต่อในทันที แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะโฆษณากับลูกค้าที่มาทานในตอนเช้าว่าร้านของเขาเปิดให้บริการอาหารกลางวันในช่วง 11โมงถึงบ่าย2 และในช่วงเย็นเป็นกับข้าวถุงซื้อกลับไปทานที่บ้าน แน่นอนว่ามันหมดแล้วหมดเลย เวลานี้เป็นเวลาราวๆเก้าโมงแล้ว สินตัดสินใจที่จะประกาศยุติการขายแต่เพียงเท่านี้ เนื่องจากวัตถุดิบหมด มีลูกค้าหลายคนที่ยังไม่ได้ลิ้มลองก็เอ่ยบ่นออกมา แต่สินก็ยังใช้มุกเดิมที่เคยใช้ให้พวกเขากลับมาตอนเที่ยงเพื่อลองมันให้ได้ เขาไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปที่ต้องกังวลใจกับสิ่งที่ลูกค้าโวยวาย “เหนื่อยไหมทุกคน.. มาๆพวกเจ้ามาทานอาหารกันก่อน..” สินกล่าวกับทาสทั้งสามของเขาที่คอยทำงานจนไม่มีเวลาว่างเลยแม้แต่นิดเดียว แม้แต่หนูไอเองก็เหมือนกัน ตอนนี้เธอหิวมากราวกับจะทานช้างได้ทั้งตัวเลยก็สามารถทำได้ แต่เธอก็ต้องรอ เพราะว่าต้องให้เจ้านายเริ่มทานก่อน สินที่รู้อยู่แล้วก็ตักข้าวเข้าปากไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยให้ทั้งสามทานได้ แน่นอนว่าทาสทั้งสามไม่รอช้า ตักข้าวคำโตๆเข้าปากในทันที เมื่อตอนที่ขายอาหารพวกเธอก็ต่างกลืนน้ำลายเหนียวๆกันทั้งนั้น มันน่าทาน แต่มันยังไม่ถึงเวลาของพวกเธอก็ได้แต่ต้องอดทนเอาไว้ก่อน อีกอย่างอาหารเองก็อร่อยมากอีกด้วย สินที่เห็นอย่างนั้นเขาก็ยิ้มให้กับทั้งสามคน จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปที่ตู้แช่เย็นของเขา หยิบเหยือกน้ำออกมา “ทั้งสามคนค่อยๆทานกันก็ได้... เอานี่ ลองกันหน่อย มันเป็นน้ำผลไม้ที่ข้าตั้งใจจะขายในตอนเที่ยงวันนี้ พวกเจ้าลองชิมดูว่ามันอร่อยหรือไม่..” สินกล่าวพร้อมกับเทน้ำส้มคั้นให้กับทั้งสามคน แน่นอนว่าทุกคนก็ต่างบอกว่ามันอร่อย สินเองก็ทานมันด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นสินก็ให้ทั้งสามพักผ่อน และเขาก็ออกไปตลาดเพื่อหาซื้อวัตถุดิบเพื่อทำอาหารสำหรับในตอนเที่ยงกับเย็นวันนี้ เขาซื้อหลายอย่างจนต้องใช้บริการรถเข็นของตลาดพร้อมกับคนลากจูง แม้จะเสียค่าแรงนิดหน่อย มันก็ยังดีกว่าที่จะต้องแบกกับไปเองทั้งหมด“ขอบคุณที่อุดหนุนขอรับนายท่าน.. หากบริการของข้าเป็นที่น่าประทับใจ ก็ช่วยใช้บริการข้าในครั้งหน้าด้วยขอรับ..” ชายคนลากจูงเอ่ยพร้อมกับก้มหัวให้กับสิน สินที่เห็นอย่างนั้นก็ตอบกลับรับคำของคนลากในทันที เขาเสียเงินน้อยนิดเพียงรอบละ 1 เหรียญเงินเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกับเงินบาทมันก็แค่ 100 บาท และมันก็เป็นปกติอยู่แล้วในโลกของเขา แม้แต่การส่งของส่งอาหารบางเจ้าก็ราคาเท่านี้กันทั้งนั้น หลังจากที่วัตถุดิบได้ถูกจัดเข้าไปภายในร้านแล้ว สินก็เริ่มทำเมนูสำหรับตอนเที่ยงในทันที เขาตั้งใจจะทำเป็นข้าวหมูอบ กับข้าวสะโพกไก่อบ แน่นอนว่าสินตั้งใจที่จะขายมันเป็นชุดชุดละ 1 เหรียญเงิน โดยที่ลูกค้าจะต้องเลือกทานระหว่าง หมูกับสะโพกไก่ ทานคู่กับสลัดเล็กน้อย เฟรนช์ฟรายส์ทอด น้ำส้ม และของหวานเป็นไอศกรีมกะทิ หากต้องการซื้อแยกก็จะมีราคาของมันเองต่างหาก แต่ถ้าซื้อเป็นชุดก็จะถูกกว่าไปถึง 10-20 เหรียญทองแดงเลยทีเดียว สินสอนงานให้กับสองสาวว่าต้องทำอะไรกันบ้าง งานแรกที่ต้องทำคือการอบวัตถุดิบหลัก แน่นอนว่ามันไม่ยากสักเท่าไร ต่อมาเป็นการหั่นมันฝรั่งที่ทุกคนต่างก็ดูถูกว่ามันไม่อร่อยเป็นเฟรนช์ฟรายส์ ส่วนผักสลัดก็แค่ล้างทำความสะอาด และเตรียมนำลงจานเพียงเท่านั้น น้ำส้มก็เพียงแค่หั่น และคั้นมันก็เป็นอันเสร็จ
ปัญหาจริงๆหรือการทำไอศกรีมที่สินไม่มีเครื่องปั่นเหมือนในโลกก่อน แต่ในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าเวทมนตร์อยู่ สินจึงไม่เดือดร้อนเท่าไร และคนที่จะมาช่วยในการทำไอศกรีมในครั้งนี้ของเขาก็คือมิร่า เพราะสินเคยสอบถามเกี่ยวกับการทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็วกับเธอ และโชคดีที่เธอเป็นนักเวทย์สายนี้อยู่พอดีจึงเข้าทาง การทำไอศกรีมมันจึงง่าย และมันก็ใกล้เวลาที่เธอจะเดินทางมาแล้ว “ท่านปีเตอร์เจ้าคะ สิ่งไหนกันหรือที่เรียกไอศกรีมตามที่ท่านกล่าว..” มิร่าที่ตื่นเต้นอยากจะรู้จักไอศกรีมตามคำโฆษณาของท่านปีเตอร์ เธอจึงรีบเดินทางมาก่อน อีกอย่างในฐานะคนที่สนิทกับท่านปีเตอร์มากที่สุด เธอควรจะมาช่วยงานของเขาสักเล็กน้อย..“เจ้ามาพอดีเลย... ข้าเพิ่งจะทำส่วนผสมเสร็จสิ้นพอดี ..” สินพูดขึ้นพร้อมยกน้ำส้มมาให้เธอทาน..
error loaded

มาจ้าาา นักเก็ตไก่ทอด ไม่เกี่ยวกับเรื่องแค่อยากกินส่วนตัวนะค้าบบบ :)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้