มารีนเริ่มกระสับกระส่าย เพราะแผน “อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ” คือไม้ตายสุดท้ายที่ให้ลูกศิษย์เสี่ยงตาย ทุ่มจู่โจมเข้าไปทั้งตัว แต่ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เพราะคาชิออสอึดกว่าที่คิด และสิ่งเดียวที่เธอทำได้คือภาวนาให้กล้ารอด
“หรือข้าควรให้เซย่ายอมแพ้ แต่ถ้าทำแบบนั้น เ้านั่นจะกลายเป็คนขี้ขลาดโดยสมบูรณ์”
ขณะที่มารีนตรึกตรอง คาชิออสก็พุ่งเข้ามากระทืบ ทว่ากล้ากลิ้งหลบได้อย่างหวุดหวิด
“โครม ”
พื้นดินบริเวณที่โดนฝ่าเท้ายุบลงไปเป็หลุมลึก บ่งบอกให้รู้ว่าถ้าโดนดาเมจนี้เข้าไปเต็มๆ มีกระดูกหักอย่างแน่นอน แต่เ้าั์ไม่หยุดแค่นี้ เขาตามไปหวดแข้งขวาใส่ ซึ่งก็เข้าเป้าอย่างจัง ส่งผลให้เด็กหนุ่มตัวงอ
“อึก ” กล้าถึงกับจุก เพราะถูกแรงเตะระดับช้างถีบ โชคดีที่ยกแขนขึ้นกันได้ทัน ไม่งั้นคงไส้แตกล้านเปอร์เซ็นต์
“หึ หึ หึ แกไม่รอดแน่ เ้าเซย่า ” คาชิออสแสยะยิ้ม
“อู้ย เจ็บมาก ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้ ฟ้าดินช่างไม่เมตตา ” กล้าหมดอาลัยตายอยาก และหวาดกลัวสุดขีด เพราะเท่าที่จำความได้ เขาไม่เคยพบความเ็ปเจียนตายเลยมาก่อน ด้วยเป็คนขี้ขลาดที่เอาแต่หนีมาทั้งชีวิต
“ไม่ไหวแล้ว เรากลัวจริงๆ แบบนี้คงไม่รอดแน่ ”
เมื่อแรงใจตกลง ความคล่องตัวก็หดหาย เป็เหตุให้คาชิออสเอื้อมมือมาจับลำคอได้เป็ครั้งแรก
“จับได้แล้ว ทีนี้ข้าควรเริ่มจากตรงไหนดี หึ หึ หึ ”คาชิออสฉีกยิ้มกว้างแบบคนโรคจิต พร้อมออกแรงบีบ ทำให้กล้ารู้สึกอึดอัด
“อึก….อย่านะ ชั้นหายใจไม่ออก ”
แต่คาชิออสไม่สนใจ แถมยังบีบแน่นกว่าเดิมจนใบหน้าของกล้าเริ่มกลายเป็สีเขียวคล้ำ
“เอาล่ะ เริ่มจากตัดหูของแกก่อนก็แล้วกัน ”คาชิออสยกแขนซ้ายขึ้นสูงเหนือหัว หวังฟันลงไปที่ใบหู แต่ก่อนจะลงมือ ไชน่าก็ะโดัง
“คาชิออสอย่ามัวแต่เล่น รีบปิดเกมได้แล้ว ”
เสียงนั้น ทำให้เ้าั์ใหญ่หยุดชะงัก ก่อนหันไปรับคำอย่างว่าง่าย คล้ายลูกแมวตัวน้อยที่แสนเชื่อง
“คะ…ครับ ”
หลังจากรับบัญชา คาชิออสก็เพิ่มระดับการบีบรัด ด้วยการขยับมือซ้ายเข้ามาช่วย ทำให้กล้าอึดอัดขึ้นเป็เท่าทวี
“หะ หายใจไม่ออก ระ เราตายแน่ๆ”สติของกล้าเริ่มรางเลือน ดวงตาพร่ามัว เสียงรอบข้างหายไป มือเท้าชา แต่ก่อนที่จิตจะดับวูบ ในหัวก็บังเกิดความคิดบางอย่าง
“จะจบแค่นี้เหรอ เรายังมีอีกหลายสิ่งที่อยากทำ แต่ยังไม่ได้ทำ ”
ภาพชีวิตที่ผ่านมาของกล้าลอยผ่านเป็ฉากๆ มีทั้งการได้ดูเซนต์เซย่าเป็ครั้งแรกใน่ป.2 การต่อฟิกเกอร์เซย่าและครอธเพกาซัส รวมถึงการถกเื่ราวของการ์ตูนในตำนานกับลูกเพจ
ทว่ามันไม่ได้มีแต่ภาพจำที่น่าประทับใจเพียงอย่างเดียว ยังมีฉากที่กล้าโดนเด็กรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ไถตังค์โผล่มาแซมเป็ระยะ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวก็เกินกว่าหนึ่งครั้ง เพราะพ่อหนุ่มร่างสมบูรณ์นั้นขี้ขลาดไม่กล้าสู้คน
“เฮ้อ ทำไมเราไม่เอาไหนแบบนี้”
แต่ภาพที่ชวนให้กล้าจิตตกที่สุด ไม่ใช่การโดนรังแก แต่เป็ฉากที่ “อัยย์” เด็กสาวที่แอบหลงรัก ถูก"ตุ่ม" นักเลงโตประจำห้องลวนลาม ทว่าเขากลับเอาแต่หลบ ไม่ยอมเข้าไปช่วย ทำให้เธอผิดหวัง
“ หน้าเศร้าๆของอัยย์ยังติดตาอยู่เลย เรามันห่วยจริงๆ ดังนั้น ตายไปซะ ก็ดีแล้ว ”
พอความคิดของกล้าตกผลึก เขาก็ปลงตกต่อชะตา และเตรียมสิ้นลม แต่อีกใจกลับอาลัยอาวรณ์
“ถ้าเราต้องตายที่นี่ ก็คงไม่ได้พบอัยย์อีก และไม่ได้แก้ตัวในสิ่งที่เคยผิดพลาด หรือว่าเราควรสู้ต่อ”
ทันทีที่กล้าอยากแก้ไข เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ดังก้องในหัว อันฟังดูห้าวหาญและสดใส แถมเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ประดุจแสงแดดแรงกล้าในหน้าร้อน
“ใช่แล้ว นายต้องสู้ต่อสิ จะมายอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้”
“นะ…นายคือใคร หรือจะเป็ิญญา ” กล้าถามเสียงสั่น และพยายามมองไปรอบๆ แต่ก็เห็นเพียงแบล็คกราวน์ที่พร่ามัว เพราะเ้าตัวกำลังสิ้นสติ
“ชั้นไม่ใช่ผีหลอกิญญาหลอน และอยากให้นายสู้ต่อ เพื่อให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเห็นว่านายก็เป็ชายชาตรีเหมือนกัน”
“ฮะ ฮะ ฮะ คนอย่างชั้นคงทำไม่ได้หรอก ”กล้าหมดอาลัยตายอยากอีกครั้ง เพราะรู้ชัดว่าตนเองไม่มีน้ำยาพอ
“อย่าดูถูกตัวเองแบบนี้สิ พวกเราทุกคนล้วนมีความกล้าหาญซ่อนอยู่ภายในทั้งนั้น เพียงแต่ที่เรากลัว เพราะไม่รู้ว่าตัวเองสู้ไปเพื่ออะไร ” เสียงปริศนาปลอบประโลมอย่างอบอุ่น เสมือนเป็มิตรแท้ในยามยาก
“แล้วเราต้องทำยังไง ถึงจะดึงความกล้าออกมาได้ ”กล้ารีบถามไถ่ แต่คราวนี้เป็เพียงการส่งกระแสจิตเท่านั้น เพราะเขาไร้เรี่ยวแรงจะออกปากแล้ว
“ไม่เห็นยาก ลองคิดให้ดีว่านายสู้เพื่อใคร เพื่ออะไร ถ้าสิ่งนั้นสำคัญพอ ความกลัวจะค่อยๆหายไปเอง ” เด็กหนุ่มตอบกลับอย่างหนักแน่น อันตอกย้ำให้ผู้รับฟัง รู้สึกเชื่อมั่น
“เขาเป็ใคร เพียงพูดไม่กี่ประโยค ก็ทำให้ชั้นรู้สึกดีขนาดนี้ ”กล้าสงสัย แต่แล้วเขาก็จดจำได้ เพราะบุคลิกแบบนี้มีเพียงหนึ่งเดียว
“ใช่แล้ว ต้องเป็เขาแน่ๆ ”
แต่ไม่ทันที่กล้าจะออกปาก เสียงของเด็กหนุ่มปริศนาก็ดังแทรกเข้ามาอีก
“เอ้า…ถ้ามัวแต่สงสัย มีหวังได้ตายจริงๆ ไปสู้เพื่อ “อัยย์”ได้แล้ว นายอยากกลับไปหาเธอไม่ใช่เหรอ”
พอได้ฟัง กล้าก็เกิดอารมณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน นั่นก็คือ….การไม่ยอมแพ้
“ใช่แล้ว ชั้นจะตายตรงนี้ไม่ได้ ต้องกลับไปหาอัยย์ ต่อให้ต้องแลกกับอะไรก็ตามที ” และเมื่อกล้าตัดสินใจได้ เขาก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่รายล้อมรอบตัว สติเริ่มกลับคืน พร้อมภาพใบหน้าของคาชิออสที่ดูแตกตื่น
“เฮ้ย! เ้าเซย่า แกยังไม่ตายอีกเหรอ ”
ทั้งไชน่าและมารีนต่างตกตะลึง เพราะรู้สึกได้ถึงพลังคอสโมของกล้า อันที่จริง ไม่ใช่แค่สองเซนต์สาวเท่านั้นที่รับรู้ เหล่าทหารลิ่วล้อและเซนต์ฝึกหัดนับสิบก็ััได้เช่นกัน ด้วยเห็นออร่าสีฟ้าจางๆรายล้อมรอบกายของเด็กหนุ่ม
“โห ไม่น่าเชื่อ เ้าเซย่าใช้พลังคอสโม่ได้แล้ว”
ดวงตาของคาชิออสพลันเบิกโพลง นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเกิดความกลัวขนาดนี้ ด้วยคนที่เคยตกเป็เบี้ยล่างมาตลอดอย่างเซย่า(กล้า) กลับกลายมาเหนือกว่าจนมองไม่เห็นฝุ่น และเมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา เ้าั์ก็สั่นเทา
“ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้ ” กล้าะโใส่อย่างดุดันในแบบที่เขาไม่เคยทำมาก่อน และด้วยพลังมหาศาลที่อัดแน่นในตัว เด็กหนุ่มจึงดึงสองมือทีบีบคอออกอย่างง่ายดาย
“โอ้…..” คาชิออสใจนถอยหลังไปหลายก้าว เพราะไม่เคยเจอใครที่แรงเยอะขนาดนี้ มันต่างจากเซย่าเมื่อหลายนาทีก่อน ชนิดหน้ามือเป็หลังมือ
เพื่อไม่ให้เสียเวลา กล้าก็พุ่งเข้ามาถีบลำตัวของคาชิออสเต็มแรง ส่งผลให้ร่างใหญ่ั์ลอยไกลถึงหกเมตร ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้น
“พลั๊ก ”
“อั้ก ” คาชิออจุกเสียดจนพูดไม่ออก และนี่เป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขารู้สึกเ็ป
“อู้ย ข้าฝึกหนักจนแข็งแกร่งสุดๆ ไม่ว่าโดนใครโจมตี ก็แทบไม่รู้สึก มีเพียงคุณไชน่าที่ล้มเราได้ แต่ตอนนั้น เ้าเปี๊ยกเซย่ากลับทำให้เราน่วมจนแทบกระอักเื”คาชิออสไม่อยากเชื่อ แต่ไม่นาน เขาก็เห็นเซย่า(กล้า)กำลังวาดสองมือไปมาตามตำแหน่งของหมู่ดาวเพกาซัส ออร่าสีฟ้าจางๆแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
กล้าก้มหน้าลงเล็กน้อย สองมือขยับไปตามความทรงจำที่เคยดูเซนต์เซย่ามานับสิบรอบ พร้อมความเชื่อที่ว่า….ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่เลียนแบบ แต่สามารถทำได้จริงๆ
คาชิออสแทบจะขยับไม่ออก ความกลัวที่ไม่มีมาตั้งนาน ปกคลุมไปทั่วจิตใจ แต่พอความขลาดพุ่งทะยานถึงขีดสุด มันก็แปรเปลี่ยนเป็ความโกรธ
“ฮึ่ม…ไม่จริง ถ้าไม่ได้ตาฝาด ก็ต้องฝันร้ายอยู่แน่ๆ คนอย่างเ้าเซย่าจะใช้คอสโม่ได้ไง เราต้องขยี้มัน ”คาชิออสพุ่งตรงไปที่ศัตรู หวังบดบี้เด็กหนุ่มให้แหลกเหลว พอเข้าสู่ระยะห้าก้าวก่อนถึงตัว กล้าก็ง้างหมัดขวาไปข้างหลัง ออร่าสีฟ้าพวยพุ่งรุนแรงจนเข้าขั้นเข้ม
“รับไป เพกาซัส หมัดดาวตก ”
สิ้นเสียงะโ กล้าก็วิ่งเข้าใส่คาชิออส พร้อมปล่อยหมัดขวาออกมา แสงสีฟ้านับร้อยเส้นพุ่งปะทะร่างกายอันใหญ่โต อันดูไม่ต่างจากฝูงดาวตก แถมการโจมตีแต่ละดอกก็รุนแรงจนทำให้เกราะหนังฉีกขาดเป็ชิ้นๆ
“ปึก ปึก ปึก ปึก ”
“อึก อั้ก อุก ”
ทุกฉากที่กล่าวมา เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ก่อนที่กล้าจะวิ่งผ่านคาชิออส ไม่ถึงอึดใจ ั์ใหญ่ก็คำรามดังเป็ครั้งสุดท้าย และร่วงล้มลงไปนอนสิ้นสติ
“อ้าก ”
“โครม ”
ทั้งสนามเงียบกริบ ไร้เสียงใดๆเข้ามาแจม และก็เป็เคียวโกที่ยืนให้เกียรติแก่กล้าเป็คนแรก พร้อมตบมือให้
“แปะ แปะ แปะ ”
การกระทำของประมุขแห่งเหล่าเซนต์ได้ดึงทุกคนให้หลุดจากภวังค์ และเริ่มตบมือตามเป็เชิงชื่นชมจนเสียงดังกล่าวกังวานไปทั่วลานประลอง
“แปะ แปะ แปะ ”
กล้าได้แต่ยิ้มแป้น เพราะนี่คือชัยชนะครั้งแรกในชีวิต แถมยังเกิดขึ้นในศึกชิงชุดครอธในตำนานอีก สร้างความมั่นใจให้แก่เขาอย่างมากมาย
“ ไม่อยากเชื่อเลย…คนอย่างเราก็ชนะได้เหมือนกัน อัยย์…ผมทำได้แล้วนะคราวนี้ผมไม่ได้หนีแล้ว ” กล้าพูดได้แค่นั้น ก็ล้มลงไปนอนหงาย ใบหน้าอ่อนเยาว์มีรอยยิ้มที่สดใสประดับอยู่ ดวงตาปิดพริ้ม ประมาณว่าเ้าตัวน่าจะหลับไปแล้ว
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
3K
