หลังจากที่เฝิงหวงอี้ได้ย้ายตามชาวบ้านคนอื่นเข้ามาใกล้เมืองหลวง แต่ไม่รู้ว่าเมืองหลวง ได้แต่ตามคนอื่นมา เพราะเฝิงหวงอี้เองก็ไม่เคยรู้จักและออกนอกเมืองมาก่อน
หลังจากผ่านไป หลายเดือน เฝิงหวงอี้ก็ล้มป่วย ธาตุในร่างกายร้อนๆหนาวๆ
ลูกบุญธรรมก็ยังเด็กได้แต่หปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น สักพักก็มีหมอชาวบ้านบะแวกนั้นมาตรวจ ก็พบว่าชีพจรเหมือนมีร่างอยู่2ร่างในร่างเดียว หรืออาจจะเป็โรคประหลาด ซึ่งหมอบอกหมอไม่เคยเจอคนไข้เช่นนี้มาก่อน มีเพียงเฝิงหวงอี้ที่รู้ว่าตนเอง
เป็อะไร จึงบอกลูกบุญธรรม ที่ชื่อว่า
หลินซี หลินซี ถ้าแม่ป่วย แค่เอาน้ำมาเช็ดตัวหลายวันก็หายนะ ไม่ต้องกังวลหรอกแม่ไม่เป็ไร แค่พักผ่อนน้อย หลายเดือนย้ายหลายที่แม่อาจจะเหนื่อยมากเกินไป หลังจากพูดคุยกับลูกสาวจบ ก็นอนพักผ่อนไป
หลายปีต่อมาหลินซีลูกบุญธรรมก็โตเป็สาว ก็อยากจะเข้ามาเมืองหลวง
มาเปิดหูเปิดตาว่าเมืองหลวงเป็เช่นไร
ได้ขอเฝิงหวงอี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เฝิงหวงอี้จึงใก้หลินซีไปในที่สุด และเฝิงหวงอี้ก็ไปด้วย หลายปีแล้วที่ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านพ่อและท่านแม่ หลังจากที่ทั้งสองแม่ลูก เข้าเมืองหลวง ก็ไปไหว้ท่านพ่อท่านแม่และเล่าให้หลินซีลูกบุญธรรมฟัง เล่าเื่ร้านบะหมี่ด้วยแต่ไม่ได้เล่าเื่ ฝ่าาและพญาหงส์
หลังจากที่เยี่ยมพ่อแม่เสร็จ ก็หาที่พักในเมืองหลวง จึงได้กลับไปยังบ้านเก่า
พอเฝิงหวงอี้ไปถึง บ่าวนับใช้ทั้งเก่าและใหม่บางคนมาใหม่ไม่รู้จักแต่บางคนคนเก่ายังอยู่ก็ทั้งใและดีใจ ต่างร้องไห้ มากอดเฝิงหวงอี้ เถ้าแก่ ท่านยังไม่เปลี่ยนไปเลยหลายปีแล้ว ท่านกลับมาซะทีหลายปีมานี้ท่านไปอยู่ไหนมา ท่านสบายดีหรือเปล่า ท่านลำบากมากไหม ท่านออกเรือนหรือยัง พอพอ ข้าสบายดี ข้าไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง แม้จะลำบากบ้างแต่ก็ยังไหว
บ่าวรับใช้จึงถามขึ้นมา แอะ นี่นังหนูนี่ใครหรอคะเถ้าแก เฝิงหวงอี้ จึงตอบกลับไปว่านี่ ลูกบุญธรรมข้าเอง เจอตอน อพยพน้ำท่วม เห็นนางยังเด็กพ่อแม่ตายไปหมดเลยเอามาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรม พอพูดจบก็แนะนำหลินซีให้บ่าวรับใช้ และแนะนำบ้านและบ่าวรับใช้ให้หลินซี บ่าวรับใช้คนหนึ่งจึงพูดขึ้นมา เถ้าแก่ท่านจะกลับมาอยู่กับเราไหม ที่นี่เราดูแลเหมือนเดิมเลย เหมือนตอนท่านยังอยู่ เรารับคนใช้มาเพิ่ม หลายปีมานี้ เราช่วยกัน ทำขนม และอาหารขายเพิ่ม
โอ๋พวกเ้าข้ายกบ้านร้านให้พวกเ้าแล้วไม่ต้องนึกถึงข้าหรอก ตอนนี้ช้าเป็แขกแล้ว
บ่าวจงรักภักดี รอเถ้าแก่กลับมา รอแล้วรอเล่า แล้ววันนี้เถ้าแก่กลับมา บ่าวดีใจมากจริง บ่าวรับใช้คนเก่าต่างก็ร้องไห้ เถ้าแก่กับท่านแม่มีเมตตา พวกเราพวกเรามิอาจลืมท่านได้ ขอบใจพวกเ้านะที่ดูแลหลุมศพท่านแม่ท่านพ่อและบ้านและยังรวมถึงร้านด้วย
บ่าวรับใช้จึงพูดขึ้นมาว่า ยินดีเพคะเถ้าแก่
เถ้าแก่ ห้องท่านยังเหมือนเดิม ให้จัดอะไรเพิ่มไหมคะ ลูกบุญธรรมท่าน ข้าจะเตรียมห้องแม่ท่านให้นะเพคะ เฝิงหวงอี้จึงพูดขึ้นมาว่า ห้องข้าให้ลูกข้านอนแล้วกัน เดี๋ยวข้าไปนอนห้องแม่ข้าดีกว่า จากนั้นเฝิงหวงอี้และหลินซีก็เข้าไปพักผ่อน
2K
