วัลยาเดินเข้ามาในห้องเสื้อผ้าเห็นมิราลีกำลังหยิบจับชุดเสื้อผ้าที่แขวนไว้ที่ราวเสื้อก็เดินปรี่หวังจะบอกกล่าวกับมิราลีไว้ก่อน แต่ไม่ทันจะอ้าปากพูดก็ต้องสะดุดกึกเมื่อมองข้ามไหล่มิราลีไปแล้วเห็นว่าใครคนที่จะเอ่ยถึงกำลังยืนสวมเสื้อผ้าสำหรับเตรียมถ่ายรูป
ความตั้งใจเดิมที่จะบอกกล่าวจึงเก็บย้อนกลืนเข้าไปในลำคอแล้วเปลี่ยนเื่ที่จะพูดคุยทันที “ชุดไหนคะน้องมิร่า ที่เตรียมไว้ให้น้องทราย”
มิราลีหยิบชุดสวยออกมาจากราวแขวนยื่นให้คนถามดู“สวยไหมคะชุดนี้”
“ถ้าพี่หว่าหวาใส่เอง รับรองว่าสวยแน่ค่า”
“แหม...สำหรับพี่หว่าหวา ไม่ต้องสวมชุดนี้ ก็สวยเริ่ดสะแมนแตนยิ่งกว่าใครแล้วละค่ะใส่แต่ของแบรนด์เนมทั้งนั้น”
คนถูกชมหน้าแดงขึ้นจนเขินอายจึงแกล้งตีมือเบาๆให้กับคนที่แซว ในขณะที่คนฟังปากแดงเมื่อได้ยินก็เบะปากทำท่าสะอิดสะเอียนอย่างไม่คิดจะเก็บอาการ
แต่วัลยาก็ไม่ทันได้เห็นไม่อย่างนั้นเส้นบางๆที่กางกั้นความหมั่นไส้เป็ทุนเดิมอาจจะขาดผึงก็ได้
“มิร่าคะ ช่วยมาดูชุดให้ปาหน่อยค่ะ ว่าปาใส่โอ.เค.แล้วรึยังต้องใส่กับรองเท้าคู่ไหนคะ”
นางร้ายในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีปีกแมงทับรับร้องเท้าคู่สีแดงสดที่มิราลียื่นให้ตรงหน้า ก่อนจะสวมลองแล้วหมุนซ้ายหมุนขวาดูตัวเองในกระจก
“สวยมากเลยค่ะคุณปา นี่ถ้าศัลย์เห็นต้องตะลึงแน่เลยค่ะ”
เมื่อมิราลีพูดถึงคนที่ปาหนันอยากให้เห็นชุดนี้มากที่สุดเ้าตัวก็ยิ้มพิมพ์ใจจนออกนอกหน้า จนวัลยาที่กำลังจับตาดูอยู่เริ่มรู้สึกว่ารอยยิ้มของปาหนันมันจะดูลึกซึ้งเป็พิเศษ
วัลยาเก็บความสงสัยไว้ในใจได้แต่มองนางร้ายยืนบิดไปมาทำท่าสง่างามราวกับตัวเองเป็นางเอกของเื่
“ชุดนี้สมกับเป็ไฮโซที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอกเมืองนาเลยค่ะ”คนสวมชุดถึงกับยืดอกเหมือนกำลังจะลอยขึ้นฟ้าเมื่อถูกชมซึ่งหน้าถึงสองครั้ง
“มิร่าก็พูดเหมือนกับว่าปาสวยไม่แพ้นางเอก”คนพูดจงใจกระทบกระเทียบเมื่อเห็นว่านางเอกที่กำลังเอ่ยถึงเปิดประตูเข้ามาพอดี
“แต่งหน้าทำผมเรียบร้อยแล้วเหรอคะคุณทราย”มิราลียิ้มทักทายพร้อมดึงมือเธอเข้ามาใกล้ๆ “มาลองชุดกันดีกว่าค่ะ”
มิราลีดึงชุดนางเอกที่วัลยาถือค้างไว้ในมือมาส่งต่อให้เธอ“ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ตรงนั้นค่ะ” เธอผายมือไปยังห้องลองเสื้อเล็กๆที่ถูกกั้นไว้มุมห้องหนึ่งสองห้องเล็กๆ
โรยทรายเดินหยิบชุดสวยเข้าไปเปลี่ยนในห้องลองเสื้อโดยมีวัลยายืนให้กำลังใจและรอลุ้นอยู่ด้านหน้าห้องแล้วสักพักวัลยาก็หันไปตามต้นเสียงที่วิ่งถลาไปยังประตูที่เปิดออก
ศัลย์ศีลธรรมก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปักลายเล็กๆบนข้างหนึ่งเหนืออกด้านซ้ายคู่กับกางเกงสีดำสนิทที่ตัดเข้ารูปตามบุคลิกตัวละครที่เป็คนเรียบง่ายแม้จะเป็นักธุรกิจ
เขายืนตัวเกร็งเมื่อเห็นท่าทางของปาหนันซึ่งวิ่งเข้ามาเกาะเกี่ยวแขนแสดงความเป็เ้าของจนออกหน้าออกตาแล้วหันไปยิ้มให้มิราลีที่เลิกคิ้วทักทายเขา
“แต่งตัวเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอคะ”มิราลีเอ่ยถาม
ไม่ทันที่ศัลย์จะตอบคำถามก็โดนปาหนันแทรกขึ้นเสียก่อน “ปาใส่ชุดนี้เป็ไงมั่งคะศัลย์”
เธอเอ่ยถามเพียงหวังแค่คำชมจากเขาแล้วมันก็ได้จากปากเขาจริงๆว่าสวย แต่ฟังแล้วก็ดูเหมือนเขาพูดแค่ให้ผ่านๆ...หากมันก็สมความปรารถนาของผู้ถามแล้ว
“ผมเห็นคุณทรายแวบๆเข้ามาในห้อง ยังแต่งตัวไม่เสร็จเหรอครับ” เขายื่นหน้าไปถามเมื่อเห็นว่าวัลยายืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าห้องเปลี่ยนชุด
แต่คำพูดของเขาก็สร้างไอน้ำที่เดือดปุดๆอยู่ในอกของปาหนันเมื่อชายหนุ่มทำท่าว่าสนใจคนอื่นมากกว่าตนเอง...คำชมว่าสวยเมื่อสักครู่เหมือนจะไร้ค่าไปทันใด
ไม่ทันที่วัลยาจะตอบประตูห้องลองชุดก็เปิดออก พร้อมกับรอยยิ้มกว้างของชายหนุ่ม ในวงหน้าที่ค่อนข้างตื่นตะลึงกับความงามบนเรือนร่างว่าที่นางเอกของเขา
“สวยจังเลยครับ” เขาเอ่ยชมโดยไม่ต้องถามเหมือนปาหนันเลยสักนิด
///////////////////////////////////////จบตอนที่ 4
7K
