ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]

เถียนฮวนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป “ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

        “ก็เพราะท่านพ่อตาเลี้ยงดูภรรยาของข้าให้เป็นสตรีที่ดี ทั้งแปรรูปสมุนไพรเป็น ทำอาหารเก่งแถมยังฉลาดเฉลียว ขยันขันแข็ง ข้าจะต้องปฏิบัติต่อเจ้าให้ดีสมกับความเหนื่อยยากของท่านพ่อตาที่เลี้ยงดูเจ้ามา”กู้ฉางสุ่ยกล่าว

        คำชมชุดใหญ่ของเขาทำเอาใบหน้าเถียนฮวนแดงระเรื่อ

        “ต่อหน้าคนอื่นท่านพูดเช่นนี้ข้ายังพอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ท่านก็ยังไม่เลิกชมอีกหรือ”

        “นี่ไม่ใช่คำชมเสียหน่อย ข้าก็แค่พูดความจริง เจ้าเก่งขนาดนี้ ดีขนาดนี้ การที่ได้เจ้าเป็นภรรยาข้าก็เหมือนได้สมบัติล้ำค่าเลยเชียวละ!” กู้ฉางสุ่ยยิ้มกว้าง

        เขาพูดออกมาอย่างไม่อายแม้แต่น้อย แต่เถียนฮวนกลับรู้สึกว่าหูตัวเองร้อนผ่าวจนแทบลุกเป็นไฟ

        “ท่านนี่มัน...ข้าไม่ได้ดีถึงเพียงนั้นหรอก”

        “เชื่อข้าเถอะ เจ้าดียิ่งนัก” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาจ้องมองนางไม่วางตาในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ

        เถียนฮวนมองแล้วหัวใจเต้นระรัว รีบเบือนหน้าหนี “เมื่อครู่นี้บอกว่าจะออกมาเดินย่อยอาหารไม่ใช่หรือท่านก็ควรจะเดินให้มากหน่อย! เย็นนี้ท่านกินไปเยอะ หากไม่เดินย่อยให้ดี เดี๋ยวคืนนี้ท่านก็ปวดท้องอีกหรอก!”

        เอ่ยจบหญิงสาวก็รีบก้าวเท้านำหน้าไปทันที

        กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้างจนริมฝีปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้ง

        “ภรรยา รอข้าด้วย!”

        เขาร้องเรียกออกมาเสียงดัง เร่งฝีเท้าเดินตามนางไป

        บุรุษผู้นี้! รู้ทั้งรู้ว่านางกำลังเขินอาย ยังจะแกล้งนางอีก!

        แม้จะรู้ดีว่าฟ้าใกล้มืด รอบๆ เชิงเขาก็ไม่มีผู้คนอยู่แล้ว แต่เถียนฮวนก็ยังรู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบบนใบหน้า

        นางอดไม่ได้ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อทิ้งระยะห่างกับเขาให้มากเข้าไว้

ด้านหน้ามีป่าไผ่ผืนหนึ่ง สองสามีภรรยาผ่านทางนี้มาหลายครั้งแล้วคราวนี้เถียนฮวนก็คิดจะลัดผ่านเหมือนเคย

        แต่ไม่คาดคิดว่า พอเพิ่งก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว ป่าไผ่กลับมีเสียงเคลื่อนไหวบางอย่างทันใดนั้นมีเงาดำกลมๆ พุ่งพรวดออกมาจากในป่าไผ่ วิ่งเฉียดผ่านนางไปอย่างรวดเร็ว

        เถียนฮวนตกใจจนขนลุกซู่

        “สามี! ท่านอยู่ที่ใด! รีบมานี่เร็ว!ข้ากลัว!” นางร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ

        กู้ฉางสุ่ยรีบวิ่งเข้ามา

        “เกิดอะไรขึ้น”

        “ฮือ”

        แม้จะห่างกันเพียงครู่เดียว แต่พอเห็นเขาอีกครั้ง เถียนฮวนก็เหมือนเจอเชือกช่วยชีวิตรีบโผเข้ากอดเขาไว้แน่น สองมือจับชายเสื้อเขาไม่ยอมปล่อย

        เมื่อภรรยาตัวโผเข้ากอดเช่นนี้ กู้ฉางสุ่ยย่อมไม่ผลักไส เขารีบโอบกอดนางไว้ มือใหญ่ลูบหลังนางเพื่อปลอบโยนพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน

        “ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่เจ้าเห็นสิ่งใดกันแน่”

        “ข้าเห็นเงาดำกลมๆ...” เถียนฮวนพูดติดขัดอยู่พักหนึ่งกว่าจะเล่าเรื่องราวเมื่อครู่จบ

        “มันพุ่งออกมาจากตรงนั้น วิ่งผ่านข้าไปฝั่งโน้นแล้วก็หายไปเลย!” พอนึกถึงเจ้าเงาดำๆนั่น นางก็ยังรู้สึกกลัวไม่หาย มือที่เกาะเสื้อกู้ฉางสุ่ยก็ยิ่งกำแน่น

        เพิ่งพูดจบ กู้ฉางสุ่ยก็ก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ ข้างทางแล้วขว้างไปทางทิศที่เถียนฮวนชี้ว่าเงาดำหายไป

        ทันใดนั้น เงาดำนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันส่งเสียงร้องแหลมสูงออกมาแล้วพุ่งตัวเข้าไปในป่าไผ่ด้านใน

        “อ๊าก! มัน...มันมาอีกแล้ว!”

        เถียนฮวนตกใจจนร้องไห้ออกมา นางรีบปีนขึ้นไปบนตัวกู้ฉางสุ่ยทั้งมือทั้งเท้า

        กู้ฉางสุ่ยรีบประคองนางไว้ แต่ในลำคอกลับหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน “ไม่ใช่สัตว์ที่น่ากลัวหรอกน่าแค่ตัวอ้น สัตว์พวกนี้มักอยู่ในป่าไผ่ ตัวใหญ่กว่าหนูธรรมดา แต่เนื้ออร่อยมากนะ! รสชาตินุ่มละมุนมีกลิ่นไผ่อ่อนๆ ด้วย”

        “ท่านยังจะกล้าพูดอีก!”

        เถียนฮวนโมโหจนกำหมัดทุบเขาไม่หยุด “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ท่านจงใจใช่หรือไม่!รู้ทั้งรู้ว่าข้ากลัว ยังจะโยนหินทำให้มันออกมาหลอกข้าอีก!”

        “ใช่ๆ เป็นข้าที่ผิดเอง แต่ตอนนี้เจ้าก็เห็นหน้าตามันแล้วไม่ใช่หรือ แบบนี้เจ้าก็ไม่ต้องกลัวแล้วคืนนี้ก็ไม่ต้องฝันร้ายด้วย” กู้ฉางสุ่ยรีบพูด

        ได้ยินเช่นนั้น หัวใจเถียนฮวนที่เต้นโครมครามไม่หยุดก็ค่อยสงบลง

        “ท่านคิดแบบนั้นจริงหรือ” นางเอ่ยเบาๆ

        “ใช่” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในใจคนเราก็คือเงารางๆ พวกนั้น ยิ่งเลือนรางก็ยิ่งชวนหวาดหวั่นเพราะเราจะคิดฟุ้งซ่านไปเอง แต่ถ้าได้เห็นตัวจริง ก็จะได้รู้ว่ามันไม่มีอะไรเลย เหมือนอย่างตอนนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าเงาที่หลอกหลอนเจ้าก็แค่ตัวอ้น ไม่เห็นน่ากลัวเลยสักนิด แต่ถ้าเจ้าคิดว่าข้ายังผิดอยู่ไว้วันหลังข้าจะจับมันมาให้เจ้าย่างกินล้างแค้นให้สะใจเลย!”

        คำพูดของเขาทำเอาเถียนฮวนหลุดขำออกมา

        “ก็ได้ ตอนนี้ข้าก็ไม่กลัวแล้ว” นางตบไหล่เขาเบาๆ “วางข้าลงเถอะ”

        กู้ฉางสุ่ยจึงค่อยๆ ปล่อยนางลง แล้วทั้งสองก็เดินต่อไปตามทางเล็กในภูเขา แต่คราวนี้เถียนฮวนไม่กล้าเดินนำลิ่วๆ คนเดียวอีกต่อไป

        นางเดินเคียงข้างกู้ฉางสุ่ย คุยเล่นเรื่อยเปื่อยกันตลอดทาง การเดินย่อยในยามราตรีจึงผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น

        แม้สายลมยามค่ำจะพัดให้กิ่งไม้ไหวไปมา เงาไม้พลิ้วไหวทอดลงบนพื้น แต่เมื่อมีเขาอยู่เคียงข้างเถียนฮวนก็ไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป

        ทั้งสองเดินไปประมาณครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งกู้ฉางสุ่ยรู้สึกว่าไม่แน่นท้องแล้วจึงพากันกลับบ้าน อาบน้ำล้างหน้าแล้วจึงเข้านอน

        กลางดึก เถียนฮวนที่เดิมซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนกู้ฉางสุ่ย กลับพลันลุกขึ้นนั่งทันที

        “ข้านึกออกแล้ว!”

        คราวนี้กลายเป็นกู้ฉางสุ่ยที่ตกใจแทน เขารีบลุกขึ้นนั่งเช่นกัน มองภรรยาด้วยความระมัดระวังในใจคิดว่า

        นางละเมอหรือว่าตื่นจริงกันแน่?

        แต่เขาก็ได้คำตอบในทันที เพราะเถียนฮวนหันมาทางเขาแล้ว

        นางตื่นเต้นรีบคว้ามือเขาไว้แน่นเสียจนเขารู้สึกได้ถึงแรงบีบ “สามี ข้านึกออกแล้ว!ยาทาสำหรับแผลถูกลวก! ท่านพ่อเคยบอกว่าใช้น้ำมันจากตัวอ้นได้ ตอนเย็นเราเพิ่งเห็นตัวอ้นในป่าไผ่หลังเขาไม่ใช่หรือสัตว์จำพวกนี้มักอยู่รวมกัน ถ้าเจอตัวหนึ่ง ละแวกนั้นย่อมมีอีกหลายตัวแน่นอน! พรุ่งนี้เราจะไปจับตัวอ้นกันรีดไขมันจากตัวอ้นมาทำยาทาสำหรับแผลถูกลวก!”

        เอ่อ...

        มุมปากกู้ฉางสุ่ยกระตุกเล็กน้อย

        “ดึกดื่นเช่นนี้เจ้าตื่นขึ้นมาเพราะเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ”

        ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่านางไม่ได้ละเมอ แต่ตื่นเต็มตา

        เถียนฮวนพยักหน้า ใบหน้าประดับยิ้มกว้าง

        แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ตกกระทบลงบนร่างของนางพอดี แววตาของเถียนฮวนเป็นประกายราวกับมีดวงดาวส่องแสงอยู่ในนั้น

        “ตอนกลับจากตัวตำบล พวกเราได้ยินมาว่าอนุภรรยาของคหบดีหวังถูกน้ำร้อนลวกมิใช่หรือน้ำมันตัวอ้นสามารถรักษาแผลถูกลวกได้ เหตุใดพวกเราจะไม่ใช้โอกาสนี้ทำยาทาแผลถูกลวกไปขายเล่า”

        นางยิ่งพูดยิ่งกระตือรือร้น ถึงขั้นจับมือใหญ่ของเขาไว้ทั้งสองข้าง

        “ข้าตัดสินใจแล้ว! พรุ่งนี้เช้าเราจะไปจับตัวอ้น!”