เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

White Day#Valentine2021
“ท่านหญิงคะ ตื่นได้แล้วนะคะ เช้าแล้วค่ะ”“งืมมมม ยังไม่เช้าเลยยยยย”“วันนี้มีสตรอร์เบอร์รี่คัพเค้ก แล้วก็มีสตรอเบอร์รี่ลูกโตเต็มไปหมดเลยนะคะ”“เดี๋ยวค่อยกินก็ได้ ขอนอนอีกนิดนะ”“ไม่ได้นะคะ วันนี้เป็นวันที่พิเศษมาก ๆ เลยต้องตื่นเช้า ๆ ค่ะ”“วันอะไรเหรอออออ ~ ~ ~”“ต้องตื่นก่อนนะคะ ข้าถึงจะบอก”“โอเค ข้าตื่นแล้วววว วันนี้วันอะไรคะพี่เบตตี้คนสวย”“ข้าได้ยินชาวเรือบอกว่าเป็นวัน White Day ของชาวโคเรียค่ะ”“..? ..”“ข้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านหญิงก่อนนะคะ”
การตื่นมาแบบงงในตอนเช้าว่าหนักแล้ว ยังมาเจอพี่เบตตี้ทำตัวแปลก ๆ วัน White Day มันวันที่ 14 มีนาคม ไม่ใช่เหรอ วันที่ผู้ชายจะมอบของขวัญแทนใจคืนให้กับแฟนนี่นา สงสัยมาผ่านเรือแล้วสารเพี้ยนมั้งวันนี้น่าจะเป็น วันวาเลนไทน์ (Valentine) ต่างหากกกก วันแห่งการลดราคาของช็อกโกเลต ฉันชอบวันนี้เพราะเหตุผลเดียวเลย ไม่เคยให้ของขวัญใคร แล้วก็ไม่เคยมีใครให้ของขวัญ แต่ได้กินช็อกโกแลตราคาถูกลงก็โอเค ฮ่า ฮ่า ฮ่าตอนนี้ไม่ต้องซื้อแล้ว ในครัวมีเพียบเลยยยยย อาบน้ำแต่งตัวไปกินช็อกโกแลตกับขนมดีกว่า“พี่เบตตี้ ข้ามาแล้ววววว ~ ~ ~”
“วันนี้ทำไมเป็นชุดสีชมพูล่ะคะ”“ชุดสีชมพูเข้ากับท่านหญิงดีนะคะ อีกอย่างวันนี้เป็นวันพิเศษด้วย สีชมพูเข้ากับวันนี้ดีนะคะ”“แต่ข้าชอบสีเหลืองนะ ไม่เป็นไร ข้าใส่สีชมพูวันนึงก็ได้” ไอรีนรีบรับชุดมาทันทีที่เห็นอีกฝ่ายทำหน้านอยด์“เห็นมั้ยคะ เข้ากับท่านหญิงจริง ๆ ด้วย”“ข้าน่ารักกับทุกชุดแหละ ใช่มั้ยคะ ~ ~ ~”“ค่ะ ไม่ว่าจะสวมใส่อะไร ท่านหญิงของข้าก็งดงามเสมอค่ะ”“จริงที่สุดดดดดด ;) ”“ข้ามีของขวัญเล็ก ๆ มอบให้ท่านหญิงด้วยนะคะ”“อะไรเหรอ?”อีกฝ่ายหันหลังแล้วลุกไปหยิบกระถางดอกไม้เล็ก ๆ เป็นต้นไม้ที่มีดอกสีขาว รูปร่างดอกเหมือนโคมไฟเล็ก ๆ ออกดอกเต็มต้น“ดอก snowdrops ค่ะ ข้านำเมล็ดพันธุ์มาจากบ้านเกิดของข้า”“น่ารักจังเลยยยย ขอบคุณนะคะ”“ท่านหญิงชอบข้าก็ดีใจค่ะ ข้าไปเตรียมอาหารเช้ากับขนมมาให้ท่านหญิงก่อนนะคะ”“ค่ะ อ่อ ข้าขอช็อกโกแลตด้วยนะคะ ขอเยอะ ๆ เลยยย”“รอสักครู่นะคะท่านหญิง”
“ท่านหญิงคะ องค์หญิงมาหาท่านที่ปราสาทค่ะ ท่านรออยู่ที่สวนกุหลาบนะคะ”“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ฝากบอกพี่เบตตี้ให้ยกขนมไปที่สวนแทนนะคะ”พอไปถึงไอรีนก็แปลกใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคือองค์หญิงเบล แต่กลับกลายเป็นองค์หญิงอลิสเบธแทน“สวัสดีค่ะ องค์หญิงอลิสเบธ”“เจ้าหมูน้อยของข้า ข้าบอกแล้วไง ให้เรียกว่า พี่อลิส ก็ได้”“ไม่ได้หรอกค่ะ แบบนั้นมันหมิ่นเกียรติองค์หญิงนะคะ คนอื่นได้ยินเข้า...”“ตรงนี้มีคนอื่นที่ไหนกัน อีกอย่างข้ายังเรียกเจ้าว่าเจ้าหมูน้อยเลย นึกว่าเราสนิทกันแล้วซะอีก”“ข้าไม่ใช่หมูนี่คะ!! ท่านก็เลิกเรียกข้าแบบนั้นได้แล้วค่ะ”“เอาน่า น่ารักเหมาะกับเจ้าออก วันนี้ข้าเอาขนมของโปรดจากในวังมาให้เจ้าเลยนะ ข้ารู้ว่าหมูน้อยของข้าชอบของหวานเป็นที่สุด”“เรียกคนอื่นแบบนั้นมันเสียมารยาทนะคะ องค์หญิงอลิสเบธ” เสียงเจื้อยแจ้วมาพร้อมกับเจ้าของเสียงที่ทำหน้าบึ้งตึง“อ้าว องค์หญิงเบลนี่เอง นึกว่าเสียงนกเสียงกาที่ไหน แล้วทำไมผมยุ่งเช่นนั้นเล่า นี่รีบมาจนลืมหวีผมแล้วหรือ 55555”“ก็ท่านไม่ใช่เหรอคะที่ทำให้รถม้าของข้าเข้าข้างทาง”“อะไร ๆ ข้าเปล่าซะหน่อย เจ้าจะมากล่าวหาข้าแบบนี้ไม่ได้”“ถ้าทั้งสองท่านยังทะเลาะกับแบบนี้ ข้าจะกลับเข้าไปในปราสาทแล้วนะคะ”“เลดี้ไอรีน ดูซิคะองค์หญิงอลิสเบธแกล้งข้าอีกแล้ววว”“ฟ้องเก่งเป็นเด็ก ๆ เลยนะ เจ้าไม่มีหลักฐาน กล่าวหาเชื้อพระวงศ์แบบนี้ ระวังโดนขังลืมนะ”“นี่ท่าน!?”“เอาล่ะค่ะ ๆ วันนี้ท่านทั้งสองมีธุระอะไรกับข้าคะ”“ข้าบอกแล้วไงว่าเอาขนมที่เจ้าชอบมาให้”“ข้าก็เอาขนมมาให้เลดี้ไอรีนเช่นกันค่ะ แต่ข้าทำเองทุกอย่างเลยนะคะ ฝึกทำมาให้เลดี้โดยเฉพาะเลยค่ะ ไม่ได้เอาขนมที่คนอื่นทำมาให้เหมือนคนบางคน” ว่าพลางมือเรียวรีบส่งขนมมาให้ด้วยรอยยิ้มที่สดใส“ของข้าน่าจะอร่อยกว่านะ เพิ่งฝึกทำ จะกินได้รึเปล่าก็ไม่รู้” พูดจบก็รีบส่งขนมมาให้พร้อมใช้มีเบียดบังขนมของอีกคนทันที“เอ่ออออ ขอบคุณนะคะ” ไอรีนรีบใช้ทั้งสองมือรับขนมทั้งสองฝ่ายพร้อมกันในทันทีเพื่อหยุดการต่อล้อต่อเถียงเบื้องหน้า“เปิดเลยซิ/เปิดเลยซิคะ”“5555555 นี่เหรอขนมที่อุตส่าห์ฝึกทำ เละขนาดนี้อย่ากินเข้าไปเลยนะ” องค์หญิงอลิสเบธระเบิดหัวเราะทันทีที่เห็นขนมที่หน้าครีมเละเต็มไปหมด“ก็เพราะท่านนั่นแหละ ทำรถม้าข้าตกข้างทางน่ะ ขนมเลยหล่นกระแทก”หลังจากนั้นการปะทะฝีปากของทั้งสองฝ่ายก็เกิดขึ้นอย่างดุเดือด จนไอรีนต้องคอยห้ามศึกที่เกิดขึ้น แล้วแก้ปัญหาด้วยการกินเค้กทั้งสองชิ้นที่รวมกันแล้วไม่ต่ำกว่า 2 ปอนด์ จนหมดทั้งสองคนจำใจต้องกลับราชวังเพราะไอรีน เกิดอาการปวดท้องเพราะกรดไหลย้อนจากการกินเค้กที่มากเกินไปและไม่สามารถรับแขกได้อีกต่อไป....
‘ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจดี นี่เป็นปีแรกที่ได้ของขวัญจากคนอื่นถึงสามคน แต่สองในสามเกือบทำฉันตายเพราะกรดไหลย้อน อวสานการกินช็อกโกแลต แถมยังมาทะเลาะกันอีกครึ่งค่อนวัน นี่มันทุกขลาภชัด ๆ หวังว่าวันนี้คงไม่มีเซอร์ไพรส์แล้วนะ ไม่ไหวแล้วจริง ๆ’
ไอรีนใช้เวลาช่วงเย็นที่เหลือเดินเล่นไปมาในสวนกุหลาบต่อ เพื่อย่อยเค้กที่ได้กินไปตอนบ่าย โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำทั้งหมดตกอยู่ในสายตาใครบางคนเอวารู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเหมือนเสียงคลื่นกระทบโขดหิน ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างที่คุ้นเคยแต่ไม่ค่อยอยากเจอตรงหน้า“ท่านลักพาตัวข้าอีกแล้วนะคะ”“พอเป็นข้า ก็ทักทายกันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนี้สินะ”“ค่ะ เพราะคนอื่นเขาไม่ใช้วิธีเหมือนโจรเช่นท่านนี่คะ”“หึ พูดอย่างกับว่า ถ้าข้าไปหาเจ้าแล้วจะยอมพบข้าอย่างนั้นแหละ”“รู้แล้วก็ไม่ต้องมาซิคะ ก็ไม่ได้ยากอะไรนะคะ”“เฮ้ออออ โอเค ๆ ที่ผ่านมาข้าขอโทษนะ”“พึ่งรู้สึกได้เหรอคะ ว่าต้องขอโทษน่ะ”เอวาได้ฟังดังนั้นจึงจับมือน้อยขึ้นมาจุมพิตอย่างแผ่วเบา ด้วยสายตาที่สื่อถึงความจริงใจ ทำเอาหัวใจดวงน้อยของไอรีนเต้นรัว“อะ เอ่อ มะ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ ท่านแกล้งข้าตั้งเยอะนะ”“ข้ารู้...ข้ามันเลว ข้าพาเจ้ามาดูแสงเดือนและหิ่งห้อยเพื่อไถ่โทษไง”“หิ่งห้อยอะไรกลางทะเลคะ” หลังจากสิ้นเสียงถามก็ปรากฏหิ่งห้อยนับพันตัวส่งแสงระยิบระยับอวดแสงแข่งกับดวงดาว“เป็นไง สวยมั้ย”“สวยมากเลยค่ะ”“หายโกรธข้าแล้วใช่มั้ย”“ยังค่ะ ท่านไม่เห็นจะพยายามอะไรเลย ทุกอย่างในคืนนี้ ท่านก็ใช้เวทสรรค์สร้างขึ้นมาทั้งนั้น ข้าไม่หายโกรธง่าย ๆ หรอกค่ะ”“หลับตาซิ”“หลับตาทำไมคะ ท่านจะแกล้งอะไรข้าอีก”“ข้าจะให้ของขวัญที่มาจากความพยายามไง หลับตาก่อนซิ”“...”ทันทีที่ไอรีนลืมตาขึ้นก็เห็นอีกฝ่ายถือช้อนไม้ทีแกะสลักปลายช้อนเป็นรูปกุญแจ“เอ่อ...ท่านจะหาว่าข้ากินเยอะอีกคน ใช่มั้ยคะ”“มันเป็นธรรมเนียมน่ะ ข้าต้องแกะสลักช้อนเพื่อมอบให้คนสำคัญ”“...”“หากเจ้าไม่ชอบ...เจ้าจะโยนทิ้งก็ได้นะ”“ข้าชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” ไอรีนรีบคว้าช้อนจากมืออีกฝ่ายมาถือไว้ทันที ทำเอาเอวาอด’ อมยิ้ม’ กับความน่ารักนี้ไม่ได้หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนม จนกระทั่งเอวามาส่งไอรีนที่ห้อง“ขอบคุณมากนะคะ สำหรับวันนี้ แล้วก็ของขวัญนี่ด้วย”“ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เจ้าชอบข้าก็ดีใจ”“เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะคะ”“อื้อ เจ้าก็...ฝันดีนะ”“ค่ะ เช่นกันนะคะ”“เดี๋ยวซิ ไม่บอกลาก่อนเหรอ”“ข้าก็บอกลาไปแล้วนี่คะ”“ไม่ใช่แบบนั้น แบบนี้ต่างหาก”พูดจบไอรีนก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของริมฝีปากอีกฝ่ายที่เข้ามากระทบริมฝีปากของตนอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว“ข้าไปก่อนนะ อย่าลืมฝันถึงข้าด้วยล่ะ”จากนั้นเอวาก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความอึ้งของอีกฝ่าย
TALK : มาช้าแต่มาเหนือมากอิพี่ กลับมารับผิดชอบน้อนก๊อนนนนนนเค้าจุ๊บกันแล้วค่ะ คุณแม่ ๆ ทั้งหลายเอาไงดีคะตอนนี้เป็นตอนพิเศษนะคะ ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก แต่งมาต้อนรับวาเลนไทน์ ชอบมั้ยคะ55555*ไรท์เอาวิธีบอกรักหลาย ๆ ชาติมาเนียน ๆ ใส่ด้วย โดยเฉพาะช้อนรูปกุญแจ ตัวแทนแห่งความรักจากเวลล์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ > White Day

นิยายแนะนำ

เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนพิเศษ > White Day

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้