.
.
.
“ปล่อย..”
“…”
“ถ้าทนดูไม่ได้ก็กลับไปอยู่ในห้องทดลองซะ”
“…”
.
..ไอย์ (ดาร์คไนท์)
ถ้าบอกว่านี่เป็จุดไคลแม็กซ์ของหนังสักเื่ผมก็เชื่อ.. ภาพของคุณเอลฟ์ตัวเอกของเื่กำลังร่วงลงกองกับพื้นในสภาพเือาบหน้า ขณะที่ผู้ร้ายสุดโเี้กำลังจะซ้ำแบบไม่คิดปรานี แล้วทันใดนั้นเองก็มีฮีโร่มาดเท่ห์ออกโรงมาปกป้องคุณเอลฟ์ เขาคว้าเอามือใหญ่ของไอ้ผู้ร้ายไว้ได้ทันก่อนที่มืออันกำเป็หมัดแน่นนั้นจะถึงหน้าของคุณเอลฟ์ เขาหักเอาข้อมือนั้นพลิกขึ้นก่อนจะเอาขายาวๆ ถีบยันเข้าที่ท้องจนไอ้ร่างั์นั่นกระเด็นไกลออกไป แต่ถ้าผมจำไม่ผิด นั่นมันไอ้คนที่นั่งวางท่าทำหน้าเบื่อก่อนหน้านี้..พวกเดียวกันที่ขวางทางพวกเดียวกัน ถึงผมจะไม่ว่างนั่งสังเกตการณ์ว่าเหตุการณ์มันเป็ไงต่อแบบครบทุกช็อต แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันเป็การต่อสู้ของศัตรูที่บู๊ล้างผลาญทำลายล้างพวกเดียวกันแบบม้วนเดียวจบไม่มีเวลาพักยก พวกของมันนอนแผ่หลาอยู่เต็มพื้นที่ มีทั้งที่ยังไม่หมดสติและพวกที่จะต้องนอนยาวต่อไปอีกเป็อาทิตย์ จนตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับมันที่ยืนประจันหน้ากัน
“เขาเป็ใคร..” มันถามผมขณะที่ชี้นิ้วไปที่ร่างของคุณเอลฟ์ที่นอนแน่นิ่ง
“ถามทำไม..”
“…” มันมองหน้าผมด้วยสายตาเ็า
“คุณนั่นแหละเป็ใคร” ผมถามมันกลับบ้าง
“…” มันไม่ตอบ แต่กลับเดินไปหาร่างของคุณเอลฟ์ที่นอนแน่นิ่ง มันตรวจดูอาการาเ็เบื้องต้นด้วยความชำนาญ ก่อนจะช้อนเอาร่างของคุณเอลฟ์ขึ้นอุ้มและมาส่งต่อให้ผม ผมรับไว้ทั้งที่แขนล้าเพราะการต่อสู้ที่เพิ่งจบไปเมื่อห้านาทีก่อน “ไปซะ..” มันพูดกับผมแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป โดยไม่สนใจพวกพ้องของตัวเองสักนิด
..หรือว่า
.
.
..โรงพยาบาล
..อาร์
..ขนาดแค่ลืมตายังเจ็บ ไม่อยากคิดว่าถ้าขยับตัวจะทรมานแค่ไหน แต่ถ้าแค่นิ้วมือนิ้วเท้า.. อืม ยังขยับได้อยู่.. ปวดหัว..คงเพราะที่โดนฟาด
“ผมจ้างคุณมาคุ้มกัน แล้วทำไมมันถึงเจ็บตัวขนาดนี้!” ..เสียงของพ่อ
“ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวครับ ผมประมาทเอง”
“...”
“แต่ผมไม่เห็นด้วยถ้าท่านจะเลิกจ้างผม”
“นี่ยังจะกล้ารับงานต่อ..”
“ครับ ผมขอรับรองด้วยเกียรติ ว่าลูกของท่านจะได้คนของเขาคืน โดยที่จะไม่เจ็บตัวอีก”
“..ไม่ค่อยน่าเชื่อเลยนะ เพราะจากที่เล่ามา ไอ้อาร์มันรอดก็เพราะคนที่คุณคิดว่าเป็คิว หึ ไม่ใช่ฝีมือของตัวเองด้วยซ้ำ”
“..ให้ผมทำต่อเถอะครับ ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เพราะศักดิ์ศรีของอดีตหน่วยลับ”
“..งั้นก็ลองดู แต่ผมขอเตือนไว้ก่อน ถ้าไอ้อาร์มันเป็อะไรไป อย่าคิดว่าตัวคุณจะรอด”
“..ครับ”
..คิวงั้นเหรอ ผมอยากจะลุกลงจากเตียงไปถามหาความจริงจากปากของไอ้คุณไอย์ แต่ติดที่ว่าร่างกายของผมดันต่อต้านคำสั่งของผม
“พ่อของคุณกลับไปแล้ว” ไอ้คุณไอย์บอกผม
“..คิว?”
“ได้ยินแล้วสินะ..”
“...”
“หนึ่งในพวกของมันช่วยคุณไว้ ซึ่งผมคิดว่า ..เขาน่าจะเป็คิว”
“...”
“คือผมก็เดาเอาล่ะนะ จากสัญชาตญาณ เพราะเขาดูเป็ห่วงคุณ..”
“แล้วทำไม..”
“ทำไมเขาไม่กลับมาด้วยใช่ไหม”
“ใช่”
“เพราะเขาไม่รู้จักคุณ”
“หมายความว่าไง”
“เขาถามผมว่าคุณคือใคร ..นั่นหมายความว่า เขาจำคุณไม่ได้”
“...”
“ขอโทษด้วยนะที่ผมสรุปแบบนี้ เพราะสุดท้ายแล้ว เขาก็เดินจากไปแบบคนไม่รู้จักกัน”
“...”
“เอาตรงๆ นะคุณหมออาร์ ผมอยากให้คุณตัดสินใจใหม่ว่ายังอยากได้เขากลับมาไหม เพราะเขาอาจจะไม่ได้อยากกลับมาแล้ว เพราะเขาไม่เหลือคุณอยู่ในความทรงจำสักนิด”
“แต่คุณบอกว่าเขาช่วยผม..”
“อืม ก็ใช่ แต่มันไม่เห็นแปลก เขาอาจจะยังมีจิตสำนึกที่ดีหลงเหลืออยู่”
“ก่อนหน้านั้นเขาได้ช่วยคุณไหม”
“ก็ผมยังสู้ไว้ ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่เหมือนคุณ”
“งั้นเหรอ..”
“เอาเป็ว่าคุณสรุปมาเลย ว่าคุณจะเอาไงต่อ”
“ผมยังยืนยันความคิดของตัวเอง ว่าผมจะพาคิวกลับมา”
“ถ้าต้องตายฟรีอย่าหาว่าผมไม่เตือนล่ะกัน”
“…”
.
.
..ห้องพักของโรงแรมในเครือโนอาห์
..อิชะ
“..เป็ไปอย่างที่คุณคีย์คิดไว้ครับ คิลตอบสนองทันทีที่เด็กคนนั้นอยู่ในอันตราย”
[อืม]
“ต่อจากนี้ล่ะครับ”
[จัดการเขาซะ ..ต่อหน้าคิล]
“..ครับ”
[น้ำเสียงของนาย ฟังดูไม่พอใจคำสั่งของฉัน]
“ไม่ครับ ไม่ว่าคุณคีย์จะสั่งอะไร ผมก็พร้อมจะทำตาม”
[อืม]
“…”
[รีบทำให้มันจบๆ แล้วรีบกลับมา..]
“ครับ”
รีบกลับมา.. ทำไมประโยคคำสั่งสั้นๆ ถึงทำให้ใจของผมสั่นไหวได้ขนาดนี้ ..คงเพราะเป็คุณคีย์
“มีอะไรดีๆ รึไง ถึงได้นั่งยิ้มกับโทรศัพท์..”
“จะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตู” ผมปรับสีหน้าทันที
“ถ้าเคาะ.. ก็คงไม่ได้รู้อะไรหลายอย่าง”
“งั้นถ้ารู้แล้ว ก็ออกไปซะ”
“แต่ฉันยังมีคำถาม”
“..ถามมา แต่ไม่รับรองว่าจะมีคำตอบให้” ผมนั่งลงบนโซฟา ขณะที่คิลยังยืนพิงกรอบประตูห้อง
“ ‘เด็กคนนั้น’ ที่พูดถึง คือคนที่ฉันเข้าไปช่วยใช่ไหม”
“ใช่”
“เขาเป็ใคร”
“นายไม่จำเป็ต้องรู้”
“..งั้นคีย์เป็อะไรกับฉัน ถ้าไม่ใช่พี่น้อง”
“เขาเป็คนที่นายจะต้องปกป้องด้วยชีวิต นายเกิดมาได้ก็เพราะเขา”
“แล้วคีย์กับนายเป็อะไรกัน”
“…”
“..ตอบไม่ได้? คงเป็คำถามที่ยากเกินไป” คิลพูดจบก็กลับตัวจะก้าวเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน” ผมลุกขึ้นเดินไปหาคนหน้าเหมือนที่กำลังยืนหันหลังให้ และทิ้งตัวซบลงบนแผ่นหลังกว้าง
“..เห็นฉันเป็ตัวแทนของคีย์รึไง”
“..ขอแค่นาทีเดียว”
“ฉันกับคีย์คงเหมือนกันมากสินะ”
“ไม่เลยสักนิด”
“เคยลองแล้วเหรอถึงรู้ว่าไม่เหมือน” คิลหันมาเอามือประคองหน้าผมให้เงยขึ้นรับััจากมันที่ริมฝีปาก! ..ยอมรับว่าเผลอยินยอมให้ตัวเองได้เจอกับรสชาติที่ใจเฝ้ารอคอยจากอีกคน ..แม้หน้าตาจะเหมือนกัน แต่ยังไงก็ไม่ใช่ ผมผลักตัวคิลออกทันที
“ทำอะไรของนาย!”
“ฉันก็แค่อยากบอกว่า ฉันกับคีย์มันคนละคนกัน ถ้าชอบมันมากก็ไปบอกมันโน่น แล้วก็ถึงฉันจะเป็แค่อาวุธของพวกนาย แต่ฉันก็มีความรู้สึก อย่าทำแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ”
“หึ ไม่ชอบ แล้วจูบทำไม”
“..ก็แค่มันน่าสนุก” คิลพูดด้วยหน้าตายียวนแล้วก็เดินออกจากห้องของผมไป
..ฉันหวังว่านายจะคิดแค่นั้น
.
.
..โรงพยาบาล
..อาร์
“ผมไม่ได้เป็อะไรมากครับ”
[ไม่เห็นเหมือนที่พ่อคุณแจ้งมา]
“พ่อคงรายงานเกินจริงไปครับ”
[เอาเป็ว่าพักให้หายดีก่อน เื่งาน..]
“ผมอยากแฝงตัวเข้าไปใน ‘โนอาห์’ ครับ”
[คุณคิดดีแล้วเหรอ การที่พวกมันเล่นงานคุณขนาดนี้ทั้งที่ไม่มีความจำเป็ ผมว่าพวกมันมีเจตนาบางอย่างพุ่งตรงมาที่คุณโดยเฉพาะ]
“ครับ ผมก็คิดอย่างนั้น เพราะแบบนี้ผมยิ่งไม่ควรอยู่รอให้พวกมันมาตามล่าอยู่ฝ่ายเดียว
[ถึงผมจะห้ามคุณในฐานะลุงที่เป็ห่วงหลาน คุณก็คงจะไม่เปลี่ยนใจ ถ้างั้นรอให้หายดี แล้วค่อยปฏิบัติการ โดยเราจะร่วมมือกับทาง Interpol]
“ครับ”
[เป้าหมายหลักของ ‘โนอาห์’ คงไม่พ้นการควบคุมระบบเศรษฐกิจทั่วโลก]
“..และการมีกองทัพของตัวเอง ด้วยการโคลนมนุษย์ที่มีศักยภาพ”
[ใช่ เป็เื่ที่ไม่ไกลเกินจริง ดังนั้นเราจะต้องหยุดโนอาห์ให้ได้ ไม่ควรมีใครได้โลกทั้งใบด้วยวิทยาการความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์แบบนี้]
“…”
[ถ้าไงคุณรอฟังคำสั่งจากผม แจ้งดาร์คไนท์ด้วย]
“ครับ”
“ห้าวหาญสมเป็ชายชาตรี ใครจะรู้ว่าจุดประสงค์จริงๆ คือเื่ของหัวใจล้วนๆ”
“ก็แล้วแต่จะคิด” ผมตอบไอ้คุณไอย์ที่ปากไม่ดีทันทีที่เดินกลับเข้ามาในห้อง
“แต่ก่อนจะไปทำภารกิจอะไรก็แล้วแต่ ผมคงต้องช่วยคุณให้รอดจากสถานการณ์ตอนนี้ก่อน”
“?”
“..เพราะพวกมันกำลังมา” ผมตื่นตัวทันที ถึงร่างกายจะอิดออด แต่ใจของผมมันพร้อมตั้งรับกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นอยู่เสมอั้แ่รู้ว่าคิวกลับมาแล้ว ต่อให้คิวจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับผมหลงเหลืออยู่ แต่ความรู้สึก สายสัมพันธ์ระหว่างผมกับมันจะต้องยังมีอยู่แน่ ..มุมใดมุมนึงในใจของมัน
“อ่ะ” ไอ้คุณไอย์โยนปืนให้ผม “เอาไว้ป้องกันตัว ไม่สิ ถ้ามีโอกาส ก็ลดจำนวนพวกมันซะ อย่ามัวแต่ลังเลใจอ่อน เข้าใจนะคุณหมอ”
“…” ผมพยักหน้าตอบ แต่คงไม่ใช้มันหากไม่จำเป็จริงๆ นอกจากจะเพราะไม่อยากให้ใครตายหรือาเ็แล้ว ยังเพราะกลัวว่าจะเผลอยิงคิว ไม่แน่ใจจริงๆ ว่าตัวเองจะจำหน้าของคิวได้รึเปล่า
“ออ ใส่หน้ากากซะ”
ผมรับหน้ากากกันอณูไอจากแก๊สมาสวมอย่างว่าง่ายเพราะรู้ซึ้งถึงฤทธิ์ของยาหลอนประสาทดี “ทำไมนายไม่ใส่”
“..ก็เพราะมันไม่จำเป็”
“…”
“..ไม่มีใครกำลังมาทั้งนั้น”
“หมายความว่าไง”
“ผมเสียใจนะ ที่คุณจำผมไม่ได้”
“อะไรของคุณ” จู่ๆ ร่างของไอ้คุณไอย์ก็เริ่มแยกตัวซ้อนกันไปมา อาการแบบนี้.. หรือว่าในหน้ากาก.. ผมรู้ตัวช้าไป!
“งั้นเรามาทำความรู้จักกันอีกสักรอบนะ”
“..?”
“ผม..โทนี่ ฉิน”
“..แก!”
“ทำไมถึงได้ห่างเหินกันแบบนั้นล่ะครับ เราร่วมงานกันหลายครั้งแล้วน้า”
ผมยกมือที่ถือปืนขึ้นเล็ง แต่มือเ้ากรรมดันไม่ยอมทำตามคำสั่ง มันส่ายไปมา แต่สุดท้ายผมก็กดไกปืนจนมิด ..ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ..ปืนไม่มีลูก!
“ในที่สุดคุณก็กล้าหาญขึ้น ดีนะที่กันไว้ก่อน เกือบได้ตายก่อนได้เล่นสนุกกับคุณซะแล้ว”
ผมพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่โลกก็หมุนเหวี่ยง ร่างกายเริ่มไม่มีแรง ไอ้โทนี่เดินเข้าประชิดตัวผม “อย่าฝืนเลยคุณหมออาร์ ผมชอบคุณนะ อยากเก็บไว้เป็หมอประจำตัวนานๆ ยิ่งตอนนี้คุณจะเป็ข้อต่อรองให้ผมกับไอ้อาวุธเดินได้นั่นด้วย” ไอ้โทนี่กอดผมไว้ก่อนที่ผมจะหมดสติไป “หลับให้สบายนะครับ ผมจะถนอมคุณเป็อย่างดี”
.
..อิชะ
รีบทำให้จบ จะได้กลับไปหาคุณคีย์
ผมเดินนำคิลไปที่ห้องพักผู้ป่วยของนายแพทย์อริญชย์ หรือหมออาร์ วันนี้ผมต้องลงมือเองต่อหน้าคิล ความเ็ปที่คุณคีย์ตั้งใจมอบให้คิลเพื่อเป็าแในใจไปตลอดชีวิต แรงกระตุ้นที่จะทำให้มันไม่รู้จักคำว่าให้อภัยอีก ไม่ว่ากับใครก็ตาม ..แม้กระทั่งกับผม ที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอสภาวะยากควบคุบแค่ไหนของคิล แรงแค้นภายในใจของคิลอาจทำผมตายได้ทันทีถ้ามันกระหายเืฆ่าคนไม่เลือกหน้า ต่อให้ผมเป็ผู้ดูแลรักษามันมาตลอดก็ตาม
“เรามาทำอะไรที่นี่” คิลตั้งคำถามทันที
“มาทำให้นายกลายเป็อาวุธที่สมบูรณ์แบบ”
“ฉันไม่คิดว่านาย้าแบบนั้น”
“อย่ามาทำเป็ว่ารู้จักฉันดี”
“นายเป็คนอ่อนโยน ฉันััได้”
“อย่ามาพูดจาชวนขนลุก”
“หึ ถ้าเป็คีย์พูด นายคงรู้สึกดี”
“หยุดเอาคีย์มาพูดแบบนี้สักที มันเป็เื่ส่วนตัว”
“คีย์มันจะรู้รึเปล่าว่า..”
“นาย้าอะไรคิล”
“ไม่รู้สิ ฉันคงอยากให้นายเข้าใจว่า ไม่ว่าใครก็้ามีสิทธิ์ในชีวิตของตัวเอง แม้แต่โคลนอย่างฉัน”
“ขอโทษด้วยนะ ฉันคงเข้าใจนายไม่ได้ เพราะจุดตั้งต้นของนาย..”
“เลิกเหยียดฉันเพราะว่าฉันเป็โคลนสักที”
“…”
“งั้นนายรอดูล่ะกัน ว่าโคลนอย่างฉันทำอะไรได้บ้าง” คิลส่งสายตาขี้เล่นปนจริงจังมาที่ผม ถ้าคนตรงหน้าเป็คีย์ ผมคงรู้สึกดีที่ได้เห็นเขาแสดงออกแบบนี้ แต่ยังไงนี่ก็ไม่ใช่คีย์ในแบบที่ผมชอบ
คิลเดินนำเข้าไปในห้องพัก ดูเหมือนว่าเ้าตัวจะไม่ได้แปลกใจอะไรกับการต้องมาเจอเด็กคนนี้ ..ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ เพราะนี่เป็สิ่งที่ผม้าอยู่แล้ว การผ่าตัดสมองที่มีความเป็ไปได้เพียง 0.000001 เปอร์เซ็นต์ที่ความทรงจำจะยังหลงเหลืออยู่ ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ที่คาดการณ์ได้ แต่ก็ยังต้องอาศัยโชคอยู่บ้าง
“เสียใจด้วยนะ คนที่นายอยากมาเจอ เขาไม่อยู่แล้ว”
ผมรีบเดินเข้าไปในห้อง ..เตียงว่างเปล่า ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเ้าของห้องยังอยู่ ผมรีบหยิบอุปกรณ์สื่อสาร “เด็กนั่นอยู่ไหน”
[สักครู่ครับคุณอิชะ]
……….
[มีใครบางคนพาตัวออกไปก่อนหน้านี้ครับ]
“ใคร”
[..จากการเปรียบเทียบใบหน้าล่าลุด มีความเป็ไปได้ที่จะเป็โทนี่ ฉินครับ]
“ใบหน้าล่าสุด?”
[ครับ เค้าโครงใบหน้าบางส่วนถูกปรับเปลี่ยน และเขามาปรากฎตัวพร้อมกับมิสเตอร์อริญชย์ที่ตึกเวิร์คทาวเวอร์เมื่อวานด้วยครับ]
..ไม่คิดว่ามันจะเข้ามายุ่ง “แล้วตอนนี้พวกมันอยู่ไหน”
[ขอเวลาตามรอยสักครู่ครับ]
“…”
“ผิดแผนแบบนี้ คีย์คงไม่สบอารมณ์”
“เลิกพูดมากสักที ฉันน่าจะผ่าตัดเอากล่องเสียงของนายออกด้วย”
“คีย์คงไม่ชอบที่อาวุธของเขาโต้ตอบไม่ได้ ..มันจะเสียราคา”
ดีที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนที่ผมจะต่อยหน้าของอาวุธราคาหลายล้าน “ว่าไงบ้าง
[ได้พิกัดมาแล้วครับคุณอิชะ ผมส่งไปให้เรียบร้อย ้ากำลังเสริมไหมครับ]
“ไม่ต้อง แค่คิลคนเดียวก็พอ”
[ครับคุณอิชะ]
“..ไม่ต้องรายงานคุณคีย์”
[จะดีเหรอครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณอิชะ..]
“ฉันบอกว่าไม่ต้องรายงาน”
[..ครับคุณอิชะ]
“..ทำไมไม่รายงาน ไม่กลัวว่าฉันจะบุบสลายรึไง”
“นายไม่เป็อะไรง่ายๆ หรอกคิล”
“แต่ถ้านายเป็ล่ะ.. คีย์จะเป็ยังไง”
“ฉันไม่ได้สำคัญกับคุณคีย์ขนาดนั้น รีบไปกันเถอะ”
“…”
.
..เซฟเฮ้าส์ของโทนี่ ฉิน
..อาร์
ยาสลบคงหมดฤทธิ์ อยากจะด่าตัวเองที่ไม่รอบคอบ ตรวจดูประวัติของ ‘ไอย์’ แค่คร่าวๆ โดยที่ไม่สงสัยอะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามันปลอมเอาหน้าของไอย์ตัวจริงมาใช้ ..ไอย์ที่ประวัติถูกลบเลือนไปจากวงการหน่วยลับ ซึ่งตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเ้าตัวยังมีชีวิตอยู่ในมิตินี้รึเปล่าด้วยซ้ำ ..โธ่เว้ย! ทำไมต้องวนเวียนมาเจอกับมันอีก
“กำลังด่าผมอยู่รึเปล่าครับคุณหมออาร์” โทนี่เดินเข้ามาภายในห้องที่มีแสงไฟสีขาวสาดสว่าง ส่วนผมก็นอนนิ่งอยู่บนเตียงกลางห้อง โดยมีสายน้ำเกลือปักอยู่บนหลังมือ และร่างทั้งร่างถูกยึดไว้กับเตียงด้วยผ้าที่ผูกข้อมือข้อเท้าติดกับเสาทั้งสี่มุม ..ในชุดของโรงพยาบาล
“แก้าอะไร”
“พูดจาไม่สมกับความเป็หมอเลยน้า” ไอ้โทนี่ก้มหน้าลงมาใกล้ ผมเบือนหน้าหนี แต่มันก็เอามือมารั้งหน้าผมไว้ “ผู้ใหญ่พูดด้วย คุณก็ต้องตั้งใจฟังสิครับ” มันมองผม ใช้สายตาโลมเลียไปทั่วจนผมนึกสะอิดสะเอียน “ผมบอกคุณแล้ว ว่าถ้าผมอยากได้ใคร ผมก็จะเอาให้ได้”
“…”
“คุณคงคิดถึงผมเพราะผมหายไปนาน แต่ตอนนี้ผมอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว” มันใช้ลิ้นสากลากเลียเข้าที่แก้มของผม ผมหลับตาแน่น ไม่อยากจินตนาการว่าตัวเองกำลังโดนอะไร และกำลังจะโดนทำอะไร
“ฉันไม่เคยคิดถึงแก”
“โหดร้ายจัง ทั้งที่ผมคิดหาวิธีตลอดว่าจะทำยังไงให้ได้เข้าใกล้คุณ แอบจับตาดูว่าคุณกับไอ้คู่หูหน่วยลับนั่นว่ากำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน จริงๆ มันไม่ได้ยากเลยนะ กับแค่การจับตัวคุณมา แต่มันจะง่ายเกินไป สู้ผมปลอมตัวไปทำภารกิจอยู่ข้างๆ คุณก็ไม่ได้ สนุกกว่าเยอะ อยากจะอยู่เล่นเป็หน่วยลับด้วยนานๆ แต่ติดที่ว่า ไอ้โนอาห์อะไรนั่น ชักจะทำอะไรล้ำเส้นเกินไป”
“…”
“เื่ของผลประโยชน์น่ะ มันต้องแบ่งๆ กันรวย จะมากินรวบเป็เ้าของคนเดียว มันไม่แฟร์”
“ฟังดูเหมือนจะเป็คนดี”
“ผมน่ะดีสุดๆ ถึงพาคุณหมออาร์หนีออกมาก่อนที่จะโดนพวกมันฆ่า”
“พวกโนอาห์?”
“ใช่เลย ลูกน้องของผมรายงานมาน่ะ พอพวกเราออกมา พวกมันก็มากัน ไง.. เห็นความดีขอผมบ้างรึยัง”
“ถ้าเป็คนดีจริง ก็ปล่อยฉันไปซะ”
ไอ้โทนี่ทำเสียงชวนน่ารังเกียจในลำคอ “งั้นผมขอไม่เป็คนดีดีกว่า เพราะผมจะไม่ยอมพลาดโอกาสมีความสุขกับคุณอีกเป็ครั้งที่สองแน่ๆ”
“…”
“แต่นั่นก็ต้องหลังจากการเจรจาระหว่างผมกับมนุษย์โคลนนั่น”
“แกหมายถึงคิว?”
“ใช่ ผมขออัพเดทหน่อยนะ เผื่อหน่วยลับอย่างคุณจะยังไม่มีข้อมูลนี้”
“…”
“อีกไม่กี่วัน โนอาห์กรุ๊ปจะเปิดตัวคู่ขาของคุณในฐานะอาวุธโคลนต้นแบบที่มีราคาตั้งต้นสูงมาก ซึ่งผมเองก็สนใจนะ ว่าจะเข้าร่วมฟังสรรพคุณสักหน่อย แต่น่าเสียดาย ผมยังไม่บิ๊กพอ เขาก็เลยไม่เชิญ”
“แล้วตกลงที่จับตัวฉันมา มันเพื่ออะไร”
“ก็ถ้าเดาไม่ผิด ไอ้มนุษย์โคลนนั่นคงยังไม่เพอร์เฟคพอ ก็เลยต้องมาเพิ่มดีกรีความโหดด้วยการเอาชีวิตคนที่มันรักซะ มันจะได้เ็าไร้ชีวิต ..ซึ่งนั่นก็คือคุณ เป้าหมายของมัน”
“…”
“โอ๊ะๆ แต่ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ยอมให้คุณตายง่ายๆ หรอก ไม่สิ ถ้าข้อแลกเปลี่ยนน่าสนใจพอ ผมอาจจะยกคุณให้พวกมันไป” ไอ้โทนี่แสยะยิ้ม
ก็อกๆ
“เข้ามา”
“พวกมันมาแล้วครับนาย”
“มาเร็วดีแหะ ..พวกเราพร้อมแล้วใช่ไหม”
“ครับนาย พวกเราพร้อมเอาคืนมันเต็มที่”
“ดี อย่าให้ฉันอับอายเป็ครั้งที่สอง”
“ครับ” ลูกน้องของโทนี่รายงานเสร็จก็ออกจากห้องไป
“เฮ้อ มากันเร็วจนผมไม่มีเวลากับคุณหมออาร์เลย รู้อย่างนี้ตอนที่ผมเป็ไอย์ คงทำอะไรต่อมิอะไรไปแล้ว น่าเสียดาย” ไอ้โทนี่เอานิ้วมาเขี่ยที่ปลายจมูกของผม “ทำไงได้ เื่ปากท้องต้องมาก่อน”
“เอามือของแกออกไป”
“ทีกับผมล่ะหวงตัว ทีกับไอ้มนุษย์โคลนนั่นล่ะก็..”
“เลิกเรียกคิวว่ามนุษย์โคลนสักที”
“ถามจริงๆ เถอะ ไม่รู้สึกรังเกียจบ้างรึไง ความสัมพันธ์กับตัวอะไรก็ไม่รู้ เรียกว่าคนก็ไม่น่าจะได้”
“คิวมีความเป็คนมากกว่าแกหลายร้อยเท่า”
“งั้นก็รอดูนะ ว่าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นจะสู้ ‘คน’ ได้รึเปล่า ออ ขอบอกเลยนะ ว่าคราวนี้จะไม่มีทางเหมือนคราวที่แล้วแน่” ไอ้โทนี่หยิบรีโมทขึ้นเปิดทีวีที่อยู่ไกลออกไปปลายเตียง มันแสดงภาพของกล้องวงจรปิดมุมต่างๆ ของบ้าน ..ชายสองคนกำลังเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นต้องเป็คิวแน่ๆ
“คุณหมออาร์จะเดิมพันข้างไหน ผมน่ะ เดิมพันข้างลูกน้องของตัวเองอยู่แล้ว”
“…”
.
.
.
29K
