ตอน 21 ชายามาเยือน
ณ เมืองเปียนจิง วังหลวง
"ฝ่าาเรียกหาหม่อมฉันมีเื่เร่งร้อนใจอันใดเพคะ "ฮองเฮาถูกรับสั่งให้เร่งเข้าเฝ้าฝ่าา ณ ตำหนักใหญ่
"ฮองเฮาของข้า เื่นี้เ้าต้องพอใจเป็แน่ข้าจะบอกข่าวดีแก่เ้า มาสิ มานั่งเคียงกายข้า" ฝ่าาผู้คลั่งรักมีอะไรก็นึกถึงเมียตลอด ทุกครั้งที่พบหน้ามิวายเอ่ยคำหวานหยอกเย้าฮองเฮาที่รัก
ฮองเฮาค่อยๆเดินเชื่องช้าลากอาภรณ์ประจำตำแหน่งผืนยาวเป็หางว่าวลากขึ้นยังแท่นประทับของฝ่าา
"เอาล่ะวังหลวงของเรากำลังจะมีงานรื่นเริงในไม่ช้า เื่นี้คงต้องลำบากฮองเฮาจัดเตรียมและดูแลรับรององค์หญิงปี่ชาลั่ว ที่จะเดินทางมาอภิเษกกับไฉเอ่อร์ในอีกเร็ววัน"
"ข้าคิดว่า ไม่เกิน 3 วันองค์หญิงแห่งแคว้นแดนเหนือ ต้องเดินทางจากเมืองซานเป่ย ถึงเปียนจิงของเรา"
"ฝ่าา นี่หมายถึงว่า...ไฉเอ่อร์กำลังจะแต่งชายาใช่หรือไม่" ฮองเฮาใ เมื่อได้ยินข่าวคราวเช่นนั้นผู้เป็เสด็จแม่ แทนที่จะปลื้มปีติ ตามที่คุยโม้โอ้อวดไว้ว่าเป็ห่วงเจ้อินักหนา ถึงขั้นให้หาสนมมาบำเรอ กลับมีรอยยิ้มเจื่อนๆบนใบหน้าดูฝืนใจอย่างบอกไม่ถูก
"ฮองเฮา เหตุใดสีหน้าของเ้ามิสู้ดีนักเื่นี้ข้าคิดว่าจะเ้าปีติกว่าผู้ใดเสียอีก "ฝ่าาเห็นสีหน้าของฮองเฮาที่รัก กลับรู้สึกแปลกใจที่นางไม่ได้มีท่าทียินดีเท่าที่ควร
"ฝ่าาเพคะ หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายนักเดิมที่ควรรั้งอยู่ในตำหนัก แต่เพราะเป็คำรับสั่งของท่านหม่อมฉันถึงได้ฝืนมาถึงที่นี่" ฮองเฮาเล่นใหญ่ แกล้งป่วยอีกครั้งอีกหน
"โอ้ เช่นนั้นฮองเฮาของข้าควรพักผ่อน เอาล่ะๆข้าผิดเอง ที่เอาแต่ดีใจออกนอกหน้า อยากรีบบอกข่าวดีนี้แก่เ้าโดยไม่คำนึกถึงความพร้อมของเ้า เอาเถอะ กลับไปพักผ่อนที่ตำหนักเถิด"
"ขอบพระทัยฝ่าา"
"ไม่ได้การไม่คิดว่าอยู่ดีๆองค์หญิงปี่ชาลั่วจะยอมแต่งเข้าเปียนจิง หากเป็ดังที่ฝ่าาตรัสเมื่อครู่เท่ากับว่าไฉเจ้อิได้เปรียบปินเอ่อร์ของข้า(ชื่อองค์ชายรอง-อวิ่นปินเฉิงลูกของแท้ๆของฮองเฮา)"
"ข้าจะต้องจัดการทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางนางมิให้เข้าวังหลวง... "
"หลายปีมานี้ ข่าวคราวอันคาวคลุงของเจ้อิไม่ได้ลดละลง สตรีที่ข้าส่งเข้าไปให้เขามอมเมาในกามที่ตำหนักของเขาอยู่ได้ไม่ถึงคืนสักคน เพราะอะไรกัน เพราะอะไร !!!ความพยายามหลายปีของข้าจะสูญเปล่าไม่ได้"
"กำจัดหวงกุ้ยเฟย มารดาของเขามันช่างง่ายดายนักเหตุใดผู้เป็ลูกจึงกำจัดยากเย็นถึงเพียงนี้" หลังจากหนีพ้นตำหนักใหญ่ที่ฝ่าาประทับฮองเฮาพึมพำกับตัวเองยกใหญ่... ในใจหวาดหวั่นเป็ที่สุด
องค์ชายรองอวิ่นปินเฉิง ยังมิได้แต่งชายา... หากไฉเจ้อิแต่งชายาเข้าวังก่อน ซึ่งชายาของเขาเป็ถึงองค์หญิงอีกเมืองเท่ากับว่าเป็การหนุนอำนาจในมือของไฉเจ้อิให้มากยิ่งขึ้น เพราะมันจะเป็เช่นนั้นฮองเฮาจึงรู็สึกยินยอมไม่ได้เด็ดขาด
อีกทั้งหากชายาของไฉเจ้อิตั้งท้องในเร็ววัน ตำแหน่งองค์รัชทายาทคงหนีไม่พ้นได้ตกเป็ของไฉเจ้อิแน่
"ข้าจะกำจัดชายาของเขาก่อนจะถึงเปียนจิงและโยนความผิดให้เขาซะ" ฮองเฮาผู้ร้ายกาจคิดแผนที่แสนโง่งมขึ้นมาทันควัน
ณ ตำหนักหย่งเล่อ(ตำหนักของไฉเจ้อิ)
"ว่ามา"เจ้อิยกจองสุราดื่มด่ำอย่างสำราญใจ เพราะได้กอดจูบกับหลานเสี่ยวชิงมันทำให้เขามีความสุขเกินบรรยาย
"อีกไม่เกิน 3 วันองค์หญิงปี่ชาลั่วแห่งแดนเหนือ เมืองซานเป่ย จะเดินทางมายังเปียนจิง เพื่ออภิเษกกับท่าน"เสี่ยวหลงตูรีบวิ่งแจ้นมารายงานอย่างหน้าตาตื่น
"โอ้ว... ไวขนาดนั้นเชียวหรือ..."ไฉเจ้อิยังคงใจเย็น ยกซดดื่มจากไหเหล้า
"จะทำอย่างไรต่อไปดีขอรับเื่ราวดำเนินมาเช่นนี้ ฮองเฮาคงไม่อาจนิ่งเฉยเป็แน่"หลงตูออกท่าทางลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด
"เพื่อมอมเมาให้ข้าหลงใหลในกามอารมณ์กับสตรีหลายนางที่ส่งมายังตำหนักของข้า...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า วิธีของฮองเฮาใช้ไม่ได้ผลกับข้า....ครั้งนี้ฮองเฮาร้อนใจนักก็ไม่แปลกที่อยู่ๆองค์หญิงยอมตอบตกลงเข้าอภิเษกกับข้าเสียดื้อๆ"
"เสียวหลงตู ตอบข้ามาซิ ว่าหลายปีมานี้ ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของข้ามันมีประโยชน์เช่นไร"ไฉเจ้อิเมามายอย่างหนัก พูดไปหัวเราะไปอย่างคนไร้สติ
"องค์ชายขอรับ หลงตูมิกล้า มิกล้าวิจารณ์เด็ดขาดหลงตูผิดไปแล้วที่รบกวนท่านในเวลานี้" เสี่ยวหลงตูกลัวจนตัวสั่นเพราะไม่เคยเห็นเจ้อิมีอาการเช่นนี้
"ออกไปเถอะหลงตู วันนี้ข้าสำราญใจนักอย่าให้ข้าต้องมาเสียอารมณ์กับเื่อื่นเลย" เจ้อิผายมือขับไล่หลงตูไป
เคร่ง!!!! เสียงถาดโลหะหลุดมือตกลงพื้นกระทบกัน เสียงดังฟังชัด...ชาร้อนและขนมหลายก้อนหกกระจายเต็มพื้น...
เสี่ยวชิงเดินมาด้วยท่าทางอารมณ์ดีกว่าปกติ ตั้งใจเรียนรู้กฎวังเป็อย่างดีในวันที่อากาศดีเช่นนี้ นางตั้งใจชงชาร้อนชั้นดีและขนมกุ้ยฮวาที่ลงมือทำด้วยตัวเองให้เจ้อิชิม
ทั้งหมดนั่นกลับหกกระจายเแปดเปื้อนพื้นดินอย่างน่าเสียดายมันกลายเป็สิ่งที่สูญเปล่าไปในเสี้ยววินาทีเหตุเพราะหลานเสี่ยวชิงเข้ามาได้ยินจังหวะที่หลงตูกับเจ้อิพูดคุยกันเกี่ยวกับอภิเษกกับพระชายา
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ อยู่ๆดีๆมือไม้อ่อนลงซะอย่างนั้นในใจหวิบหวิวอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกวูบวาบเหมือนตกลงเหวลึกบึ้งลงก้นพสุธาที่ไม่มีใคร้า
หลานเสี่ยวชิงลูกสาวคนเดียวของมาเฟียใหญ่ ผู้ไม่เคยรักใครด้วยใจจริงพอจะมีรักแท้กลับไม่รู้ใจตัวเอง ว่าที่แท้หลงรักไฉเจ้อิคนนี้เข้าแล้วเต็มหัวใจ
"ห่ะ สนมเสี่ยวชิง...ขอรับเห็นทีเื่นี้จะปิดบังนางมิได้แล้ว"
เสี่ยวชิงรู้สึกรับไม่ได้กับสิ่งที่หูได้ยินรีบหันหลังขวับกลับทันที... มีหรือที่ไฉเจ้อิจะปล่อยไปง่ายๆ
"อย่าให้นางจากข้าไป!!! หลงตู!!!จับนางมาให้ข้า" ไฉเจ้อิออกคำสั่ง ตะเบงเสียงอย่างหนักแน่น
"มานี่!!! อย่าคิดทำเื่โง่ๆเด็ดขาด"หลงตูพูดดักไว้ เพราะกลัวเสี่ยวชิงหาทางหลบหนีออกจากวังอีก...หลงตูกระชากแขนนางอย่างแรง ลากจูงพาให้นางเข้าหาเจ้อิแบบประชิดตัว
"ออกไปได้แล้ว"ทันทีที่คว้าััข้อแขนของนางได้ เจ้อิก็เร่งไล่ผลักส่งให้หลงตูออกไป
"เวลานี้ ห้ามใครรบกวนข้ากับนางแม้แต่ผู้เดียวไม่ว่าเื่ที่จะรายงานหนักหนา เร่งรีบขนาดไหนก็จงรอก่อน "
"วินาทีนี้ ไม่มีอะไรเร่งด่วนไปกว่าตัวนางอีกแล้ว" เจ้อิพูดไป พลางกระชากนางให้ล้มลงบนหน้าตัก พร้อมมือกอดรัดนางไว้แน่น
"หลงตู!!! รวมถึงเ้าด้วยห้ามรบกวนข้าไสหัวไป"
"ขอรับองค์ชาย" หลงตูรับคำบัญชาก่อนค่อยๆก้าวย่องออกจากตำหนักอย่างระมัดระวัง
"ปล่อยนะ ปล่อยข้า!! " เสี่ยวชิงคนดื้อดิ้นไม่หยุด
"เ้าจะดีดดิ้นไปเพื่ออะไรอย่าทำเื่ที่มันเหนื่อยเปล่า... อย่างไรเสียเ้าก็เป็ผู้เดียวที่ครองใจข้า"
"จะแต่งชายาแล้วอย่างไรจะมีสนมเพิ่มอีกเป็กองแล้วอย่างไรเพราะสตรีนางเดียวที่ข้ายินดีสวมกอดนั้นก็คือเ้า "
คำพูดอันหวานเลี่ยนนั้น กลั่นออกมาจากกระแสใจ ไฉเจ้อิหลุดปากพูดออกมาเต็มคำโดยไม่มีมาดนิ่งหรือท่าทีเขินอายหลบหลีกที่จะพูดกับนางแม้แต่น้อย
ไฉเจ้อิผู้คลั่งรัก พูดไปพลางสูดดมซักไซ้หลังหูนางอย่างสับระส่ายชวนขนลุก
304
