เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        เขามองหาทั่วทุกที่แล้วไม่ต้องพูดถึงสตรีเลย แม้แต่เงาภูตผียังไม่เห็นสักตน

        ฮั่วเยี่ยนไหวเหลือบมองชุดกระโปรงยาวสีชมพูตัวนั้นคราหนึ่งคิ้วก็ขมวดมุ่น นึกไม่ถึงว่าสตรีนางนั้นจะเปลือยแผ่นหลังกลับเมืองหลวง

        นางรู้จักละอายบ้างหรือไม่?

        ฮั่วเยี่ยนไหวกลับลืมไปว่าเขาไม่ได้บอกไป๋เซี่ยเหอว่าจะให้คนนำชุดและรถม้าคันใหม่ไปส่งให้

        ดังนั้น

        คนหนึ่งโทษที่อีกคนไม่เป็นสุภาพบุรุษ

        ส่วนอีกคนก็โทษว่านางไม่สงวนท่าที

        “เอาชุดไปมอบให้ขอทานเสีย”

        ใบหน้าของอิ๋งเฟิงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามช่วงนี้ท่านอ๋องนับวันยิ่งทำตัวแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

        “จิ้งจอกน้อยเล่า?”

        นานปานนี้แล้วยังไม่กลับมาอีกหรือ?

        “ยังไม่กลับมาพ่ะย่ะค่ะ”

        อิ๋งเฟิงครุ่นคิดดูเหมือนว่านับตั้งแต่จิ้งจอกน้อยปรากฏกาย ท่านอ๋องก็เริ่มเปลี่ยนไปควรหานักพรตมาทำพิธีขับไล่ปีศาจหรือไม่?

        ฮั่วเยี่ยนไหวยังคงก้มหน้าอ่านสาสน์ต่อไปสาสน์ในช่วงนี้เยอะขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ไม่ได้เกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นในแคว้น นอกจากนี้เขายังมีหน้าที่อ่านสาสน์ทั้งหมดด้วย

        มีเพียงการทำเช่นนี้เท่านั้นที่ทำให้เขาไม่ต้องนึกถึงอุณหภูมิของจิ้งจอกน้อยยามหลับอยู่ข้างกายเขา

        ช่างประหลาดจริงๆ

        นึกไม่ถึงว่าเจ้าตัวเล็กขนปุกปุยตัวหนึ่งจะทำให้เขาเกิดความรู้สึกคิดถึงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

        เดือนแจ่มดาวจาง

        เสียงเคาะบอกเวลายามซื่อเกิ้ง[1]เพิ่งผ่านพ้นไปทว่าจู่ๆ แสงไฟในจวนสกุลไป๋พลันสว่างไสว เสียงผู้คนพูดคุยกันดังขึ้น

        ไป๋เซี่ยเหอลืมตาก่อนจะหยิบเสื้อคลุมมาสวม “ฝูเอ๋อร์ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”

        ฝูเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาจุดตะเกียง“คุณหนูรองกลับมาแล้ว เหลาเหยี่ยให้ท่านไปพบที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอหยิบเสื้อผ้ามาสวมระหว่างที่ฝูเอ๋อร์ปรนนิบัติรับใช้ คิ้วของนางก็ขมวดแน่น “คุณหนูเหลาเหยี่ยคงไม่ทุบตีท่านหรอกนะเจ้าคะ”

        “ไม่หรอก”

        ความจริงแล้วนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถูกทุบตีหรือไม่ทว่าคราวนี้นางได้เตรียมการป้องกันไว้แล้ว หากเขาคิดจะทุบตีก็คงไม่ง่ายดายปานนั้น

        ฝูเอ๋อร์ถอนหายใจนางปวดใจแทนคุณหนูจริงๆ

        “ต้องทนกับวันเวลาเช่นนี้ไปอีกนางเพียงใดกันเจ้าคะ?”

        “ฝูเอ๋อร์หากมีวันหนึ่งที่ข้าต้องการออกจากจวนสกุลไป๋ เจ้าเต็มใจจะไปกับข้าหรือไม่?”

        “ย่อมเต็มใจแน่นอนเจ้าค่ะ”ฝูเอ๋อร์ตอบโดยไม่ต้องคิด “แต่ว่าคุณหนูจะออกจากจวนสกุลไป๋จริงหรือ? แล้วจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ?”

        “บิดาไม่เมตตาบุตรีจะกตัญญูได้อย่างไร?”ไป๋เซี่ยเหอยิ้มอย่างเย็นชา “สำหรับที่ที่ข้าจะไปนั้น ข้าย่อมวางแผนเอาไว้แล้ว”

        ห้องหนังสือของไป๋เสียนอันไม่เหมือนห้องหนังสือของฮั่วเยี่ยนไหวที่มีตู้หนังสือขนาดใหญ่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยหากเปรียบเทียบกับยุคปัจจุบัน ห้องหนังสือของฮั่วเยี่ยนไหวเปรียบได้กับร้านหนังสือไม่มีผิด

        ทว่าภายในห้องหนังสือของไป๋เสียนอันนั้นนอกจากตำราพิชัยสงครามขั้นพื้นฐานที่มีจำนวนน้อยนิดจนนับนิ้วได้ก็มีเพียงอาวุธยุทโธปกรณ์จำนวนหนึ่งเท่านั้น ทั้งยังดูเหมือนว่าเขาเคยใช้มันมาก่อนทั้งสิ้น

        ภายในห้องหนังสือตอนนี้

        ไป๋เสียนอันนั่งอยู่บนเก้าอี้ส่วนไป๋หว่านหนิงคุกเข่าร้องห่มร้องไห้

        “ท่านพ่อหนิงเอ๋อร์ยังคิดว่าจะไม่ได้พบท่าน ไม่ได้ตอบแทนคุณท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ”

        ไป๋เสียนอันสะเทือนอารมณ์เสียจนดวงตาแดงก่ำเขายื่นมือไปลูบเส้นผมของไป๋หว่านหนิง “เหลวไหล เจ้ากลับมาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?”

        เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นไป๋เซี่ยเหอยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือความอ่อนโยนบนใบหน้าหายไปทันที “เหตุใดถึงมัวแต่ยืนอยู่หน้าประตู? ยังไม่รีบเข้ามาอีก!”

        ไป๋เซี่ยเหอก้าวเข้าไปด้านในนางไม่ชายตามองไป๋หว่านหนิงแม้แต่น้อย ใบหน้าดูราบเรียบไร้อารมณ์นัยน์ตาจิ้งจอกคู่หนึ่งลึกล้ำและเย็นเยียบราวกับบ่อน้ำเย็นพันปีก็ไม่ปาน“เรียกข้ามาดึกดื่นด้วยเหตุอันใด?”

        แม้ว่านางจะไม่ได้โกรธที่ถูกปลุกให้ตื่นทว่าเมื่อนางเห็นสองคนตรงหน้าก็เกิดโทสะขึ้นทันที

        ไป๋เสียนอันรู้สึกผิดหวังกับไป๋เซี่ยเหอยิ่งกว่าเดิมแม้แต่ผู้อาวุโสยังไม่รู้จักทำความเคารพ จะไม่ทำความเคารพก็ช่างเถิดทว่าแม้แต่บิดาก็ยังไม่เรียก มาถึงก็ถามคำถามทันที

        มีท่าทีเหมือนบุตรีตรงไหนกัน?

        สู้หนิงเอ๋อร์ที่เชื่อฟังและเอาใจใส่ไม่ได้แม้เพียงครึ่ง

        สีหน้าของไป๋เสียนอันดูโกรธเกรี้ยวหากหนิงเอ๋อร์ไม่ได้ขอร้อง เขาก็ไม่อยากเรียกไป๋เซี่ยเหอมาพบแม้แต่น้อย

        “หนิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บอีกประเดี๋ยวเจ้าไปใส่ยาให้นางที่ห้องเสีย”

        “นางไม่มีสาวใช้หรือ?”

        เรียกนางมาดึกดื่นเพื่อใส่ยาให้ไป๋หว่านหนิงเนี่ยนะ?

        “จวนสกุลไป๋ไร้ค่าเพียงใดกัน?ถึงต้องให้บุตรีของภรรยาเอกที่มีเกียรติไปแย่งงานของสาวใช้”

        “เจ้าพูดจากระแทกแดกดันให้น้อยลงหน่อย”ไป๋เสียนอันตบโต๊ะด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้ามีวิชาแพทย์ เพราะฉะนั้นตรวจชีพจรกับจ่ายยาให้นางเสียนั่นคือสิ่งที่เจ้าควรทำ นางคือน้องสาวของเจ้า!”

        “ข้าไม่ทำ!”

        ไป๋หว่านหนิงสมควรได้รับผลกรรมของตนเองนางอาศัยอะไรถึงเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ไปได้? ผู้ที่วางแผนทั้งหมดนี้ก็คือตัวนางเอง!

        “ดี!เจ้าปีกกล้าขาแข็งเสียแล้ว บิดาอย่างข้าใช้งานเจ้าไม่ได้แล้ว เจ้าคงไม่เห็นมารดาของเจ้าอยู่ในสายตาแล้วเหมือนกัน”

        มือทั้งสองข้างของไป๋เซี่ยเหอที่แนบอยู่ข้างลำตัวแปรเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่นนางป้อนเลือดจิ้งจอกหิมะให้มารดาแล้ว ทว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นเลยนางไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วปัญหาอยู่ที่ใด

        สุดท้ายแล้วนางก็ยังถูกผู้อื่นควบคุมอยู่ดี

        “ใส่ยาประเดี๋ยวนี้”ไป๋เซี่ยเหอแทบจะได้ยินเสียงกัดฟันของตนเอง

        นางไม่เคยถูกข่มขู่และต้องพ่ายแพ้อย่างน่าอดสูปานนี้มาก่อน

        ทั้งสองคนเดินไปที่เรือนของไป๋หว่านหนิงโดยไม่พูดไม่จาตลอดทาง

        เมื่อก้าวเข้าไปในห้องของไป๋หว่านหนิงไป๋เซี่ยเหอก็มองนางด้วยใบหน้าเย็นชา “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

        เป็นไปไม่ได้ที่ไป๋เสียนอันจะเป็นคนเรียกหานางในคืนนี้ดูจากการที่ไป๋เหล่าฮูหยินเป็นลมไปเมื่อบ่าย และเขาทำตัวใกล้เกลือกินด่าง

        แววตาของไป๋หว่านหนิงเต็มไปด้วยจิตสังหารเข้มข้น“ข้าจะทำอะไรได้?เจ้ามีความสามารถถึงปานนั้น เหตุใดถึงยังจะกลัวข้าอีก?”

        จู่ๆ นางก็ยิ้มออกมา

        ไม่สิ นางแสร้งทำเป็นยิ้ม

        ทว่าดวงตาของนางมีความเกลียดชังและจิตสังหารที่เผาไหม้อย่างรุนแรง

        จากนั้นนางก็หันหลังให้ไป๋เซี่ยเหอพลางถอดเสื้อผ้าของตนเองทีละชิ้น

        เมื่อเสื้อผ้าตกลงกับพื้น...

        ผิวพรรณขาวผ่องของนางก็ปรากฏรอยฟกช้ำปื้นใหญ่อยู่เต็มไปหมด

        ภาพนี้ดูคุ้นตาเล็กน้อยในสายตาของไป๋เซี่ยเหอ

        ใช่แล้ว...

        ยามที่นางเพิ่งทะลุมิติมาร่างกายของไป๋เซี่ยเหอก็ไม่ได้ดีไปกว่าไป๋หว่านหนิงในตอนนี้นัก

        เพียงแต่แตกต่างตรงที่ไป๋เซี่ยเหอเคยชินแล้ว

        ทว่าเมื่อมองอย่างละเอียดอีกคราก็พบความผิดปกติในบรรดารอยฟกช้ำเหล่านั้น ยังมีรอยช้ำสีแดงปะปนอยู่ด้วย

        นั่นคือรอยที่เกิดจากการร่วมรัก

        ก็หมายความว่า...

        “ถูกต้องข้าบอกท่านพ่อว่าข้าตกจากรถม้าแล้วได้หญิงชรานางหนึ่งช่วยเอาไว้นั่นคือเรื่องเท็จทั้งเพ ตอนนี้เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?”

        ความจริงแล้วหากขบคิดอย่างถี่ถ้วนก็ย่อมจะคาดเดาได้ไป๋หว่านหนิงเป็นสตรีบอบบางนางหนึ่งที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน การหลบหนีจากเงื้อมมือของชายฉกรรจ์นับสิบนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้เอาเสียเลย

        เพียงแต่ไป๋เสียนอันเชื่อใจไป๋หว่านหนิงมาก

        เขายินยอมที่จะเชื่อในปาฏิหาริย์อันน้อยนิดนั้น

        “เหตุใดเจ้าถึงให้ข้าดูสิ่งนี้?” นอกจากความประหลาดใจที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะในตอนแรกแล้วใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอก็กลับมาราบเรียบตามเดิม

        “เฮอะ” ไป๋หว่านหนิงหยิบเสื้อตัวบางขึ้นมาสวม ราวกับไม่รู้สึกหนาวอย่างไรอย่างนั้น“ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะมีท่าทีเช่นไร”

        “ตอนนี้รู้แล้วหรือยัง?”

        “รู้แล้ว”เสียงของไป๋หว่านหนิงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆเปลี่ยนไปไม่ใช่ไป๋เซี่ยเหอคนนั้นในความทรงจำของข้าอีกต่อไป”

        “เจ้าเป็นใคร? เจ้าเป็นใครกันแน่?”

        โทสะอันเข้มข้นแผ่ออกมาจากร่างของไป๋หว่านหนิงก่อนหน้านี้มารดาตาย ต่อมาร่างกายของนางก็ถูกทารุณเช่นนี้อีก

        นางเองก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกันเปลี่ยนเป็นจิตใจบิดเบี้ยว เปลี่ยนเป็นถูกความอาฆาตแค้นบดบังสายตา

        “เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นผู้ใดได้?”

        ไป๋เซี่ยเหอตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ยิ่งทำเช่นนี้ก็ยิ่งช่วยยืนยันได้ว่านางคือไป๋เซี่ยเหอตัวจริง

        “อันที่จริงข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นใคร”

        “ฝากไว้ก่อนเถิด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าครอบครองข้าจะแย่งมันมาจากเจ้าทั้งหมด จากนั้นก็สังหารเจ้าให้ตายไปเสีย”

        ------------------------

        [1] ซื่อเกิ้งหมายถึง ช่วงเวลา 01.00-03.00 น.