ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เจ้า...คือเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ใกล้ตายคนนั้นจริงหรือ?”

        หลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกไม่เชื่อเรื่องนี้มันประหลาดมากจนเกินไปมิใช่หรือ?

        แต่กลับได้เห็นชายที่กำลังถูกสงสัยว่าเป็นชิงหูพยักหน้าลงอย่างเอาเป็นเอาตายดวงตาเย้ายวนจ้องมองทางนางราวกับต้องการจุดประกายไฟ

        ท่าทางไร้ยางอายเช่นนี้ทำให้หลินเมิ้งหยามั่นใจแล้วว่าชายตรงหน้าคือชิงหู

        “เฮ้อ เจ้าคงไม่รู้สินะว่าร่างกายของเหยียถูกทรมานสาหัสสากรรจ์มากขนาดไหน”

        พิษภายในร่างกายถูกดอกหลงมั่วให้สมดุลกัน ร่างกายเสมือนถูกสะกดดังนั้นเวลาเพียงคืนเดียวร่างกายของเขาจึงกลับมาเป็นปกติดังเดิม

        แต่เพราะฤทธิ์ของดอกไม้และใบของมันทำให้เขาไร้ซึ่งกำลังวังชา

        ความเจ็บปวดรวดร้าวกัดเซาะเข้าไปในกระดูก กระดูกที่เคยแหลกสลายทั้งหมดกลับมาหล่อหลอมรวมกันใหม่อีกครั้ง

        ดังนั้นนักโทษที่อยู่ในคุกใต้ดินล้วนได้ยินเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเขา

        หากเป็นคนขี้อายเกรงว่าจะต้องแสร้งทำเป็นคนใจกล้าเพื่อที่จะเดินออกมา

        มองดูเขาที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องของตัวเองด้วยท่าทางเกียจคร้านอีกทั้งยังแอบหยิบนู่นกินนี่ ก้มก้มเงยเงยมองสำรวจไปถ้วนทั่วในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็มั่นใจจริงๆ

        “สูงขนาดนี้ไม่เป็นอะไรแน่หรือ? อย่างกับต้นไผ่”

        หลินเมิ้งหยาอดส่งเสียงบ่นอุบไม่ได้แต่ถึงกระนั้นนางก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้กับรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของชิงหู

        “จริงสิ เจ้าขังตัวเองไว้ในห้องทำไม?”

        มือที่กำลังจับร่างกายของชิงหูเพื่อทำการวิจัยสำรวจความผิดปกติอยู่นั้นหยุดกึกทันทีที่ได้ยินคำถามของเขา

        “อ๋อ ข้าแค่เหนื่อยเลยนอนหลับไปเท่านั้น”

        หลังจากกลับมาจากห้องหินของป๋ายหลี่รุ่ยนางรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมาก

        พอได้นอนก็หลับไปนานถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนกว่าจะฟื้นขึ้นมา

        บางทีอาจเพราะสมองของนางประมวลผลหนักเกินไปก็เป็นได้จะมีใครที่ไหนสามารถอดทนรับข้อมูลชื่อยาจำนวนมากมายมหาศาลขนาดนั้นได้กัน

        “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เจ้าเด็กน้อย ต่อจากนี้ไปข้าขอเป็นองครักษ์ประจำตัวเจ้าได้หรือไม่?”

        เขาสำรวจสีหน้าท่าทางของหลินเมิ้งหยาอย่างละเอียดเมื่อมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นอะไร เขาจึงเริ่มเอ่ยวาจายียวน

        ดวงตาเรียวยาวประหนึ่งจิ้งจอกดูเย้ายวน หลินเมิ้งหยากลับหัวเราะตาหยีแล้วยกมือขึ้นหยิกใบหูข้างหนึ่งของเขา

        “ประจำตัว?เช่นนั้นต้องตัวติดกันขนาดไหนกันเล่า?”

        น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกความสนใจจากอีกสี่คนที่เหลือ

        โดยเฉพาะหลินจงอวี้ หลังจากที่ได้เห็นพี่สาวของตัวเองอยู่ชิดใกล้กับเจ้าคนที่จะว่าหญิงก็ไม่ใช่จะว่าชายก็ไม่เชิงคนนั้นแล้วสายตาที่จ้องมองพลันเปี่ยมไปด้วยความอำมหิต

        “คิกๆ...เรื่องนั้นหรือถ้าอยากจะตัวติดแนบชิดกันขนาดไหนก็จะถวายให้ตามแต่ใจต้องการนั่นแล”

        ก้มหน้าแสร้งทำทีขวยเขินทว่ากลับถูกหลินเมิ้งหยาหยิกหูจนร้องโอดโอย

        “ไอ้หยา! เจ็บเจ็บเจ็บเจ็บ...เจ้าเด็กน้อย ข้าผิดไปแล้วข้าจะไม่พูดจาไร้สาระอีกแล้ว เหยียผิดไปแล้ว เหยียผิดไปแล้ว รีบปล่อยมือเถิด”

        หลินเมิ้งหยาออกแรงบิดหูของชิงหู อายุของเขาแทบจะเทียบเท่ากับอายุของป๋ายหลี่รุ่ยในคุกใต้ดินอยู่แล้วแท้ๆ

        แต่กลับยังเล่นซุกซนไม่เหมาะสมกับช่วงวัย คิดจริงๆ หรือว่าใบหน้าเยาว์วัยเรียวเล็กรูปไข่จะสามารถปกปิดความเป็นขิงแก่ของตนเองได้?

        ชิ ฝันไปเถอะ!

        “สมน้ำหน้า!”หลินจงอวี้รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นชิงหูเจ็บปวดเข้ารีบเข้าไปไล่ชิงหูที่กำลังยกมือประคบใบหูของตนเองด้วยท่าทางไม่พอใจจากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้แล้วนำของที่อยู่ในมือให้หลินเมิ้งหยาดูด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

        “พี่สาว ท่านดูนี่สิ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าหยกน้ำตานางเงือกหากสวมใส่ไว้บนร่างกายจะไม่เพียงส่งกลิ่นหอมออกมาแต่ยังสามารถขับไล่ยุงหรือพวกแมลงออกไปได้ด้วย ท่านชอบหรือไม่?”

        วางหยกชิ้นนี้ลงในมือหลินเมิ้งหยาเช่นเดียวกับหยกขาวชิ้นก่อนหน้า

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าความสงสัยจะเกิดขึ้นในแววตาของหลินเมิ้งหยา

        ราวกับ...ไม่ใช่เสี่ยวอวี้คนเดิม

        แม้เขาจะยังเป็นน้องชายอันแสนน่ารักเมื่ออยู่ต่อหน้านาง

        แต่ว่าของสำคัญหายากเหล่านี้หาใช่สิ่งของที่เอ่ยเพียงว่าเก็บมาได้หรือเป็นมรดกตกทอดของตระกูลแล้วจะจบ

        นางพยายามกักเก็บคำถามเอาไว้

        ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสของเขานางกลับไม่อยากรู้คำตอบอีกต่อไป

        “อืม ขอบใจเจ้ามาก”

        เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องรู้

        ขอเพียงเสี่ยวอวี้ไม่ได้รับอันตราย นางก็ไม่คิดหักห้าม

        ลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเสี่ยวอวี้ใบหน้าที่เคยซูบตอบเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นหลังจากที่นางเสริมอาหารการกินให้กับเขา

        “พี่สาวชอบมาก พี่จะใส่ทุกวันอย่างแน่นอน”

        แม้แต่เด็กน้อยก็มีความลับของตนเอง เขาโตแล้วจริงๆ

        บรรยากาศภายในตำหนักหลิวซินค่อนข้างผ่อนคลาย

        แม้ด้านนอกจะมีลมพายุโหมกระหน่ำขนาดไหนทว่าคนที่อยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาล้วนรู้สึกจิตใจสงบ

        ฮ่องเต้หมิงพาองค์ชายและองค์หญิงมาถึงเมืองหลวงแล้ว

        ทุกวันหลงเทียนอวี้ยุ่งกับการพาฮ่องเต้หมิงไปท่องเที่ยวส่วนงานเลี้ยงต้อนรับฮ่องเต้หมิงจะเริ่มในอีกห่าวันข้างหน้า

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกกระสับกระส่ายไม่สงบนิ่งดั่งเดิม

        บางทีอาจเพราะช่วงนี้พระสนมเต๋อเฟยมักจะปรึกษานางเรื่องจะทำให้เจียงหรูฉินโดดเด่นที่สุดในงานเลี้ยงได้อย่างไร

        “พระชายา?พระชายา?”

        จิ่นเยว่มองพระชายาที่กำลังเหม่อลอยด้วยความสงสัยดังนั้นจึงกระตุกชายเสื้อของนางพลางส่งเสียงเรียก

        “มีอะไรอย่างนั้นหรือ?”

        หลินเมิ้งหยาได้สติกลับมา สายตามองทางจิ่นเยว่ทว่าสายตากลับกระวนกระวายเห็นได้ชัดว่านางมิได้ฟังสิ่งที่จิ่นเยว่พูดเลยแม้แต่น้อย

        “หนู่ปี้กำลังพูดว่าหากพระชายาติดตามพระสนมเต๋อเฟยไปไหว้พระขอพรที่วัดว่านฝ๋อคราวนี้จะต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษนะเจ้าคะ เหตุเพราะฮ่องเต้หมิงมาเยือนเมืองหลวงดังนั้นจึงมีคนแปลกหน้าอยู่บนถนนค่อนข้างมาก แม้พวกพระองค์จะนั่งรถม้าไปแต่ระมัดระวังตัวเอาไว้จะดีที่สุด”

        จิ่นเยว่เอ่ยกำชับเพราะความกังวล มือไม้จับเตรียมของที่ต้องใช้ในการไหว้พระขอพร

        แม้พระสนมเต๋อเฟยจะประทับอยู่ในจวนอวี้ แต่ถึงกระนั้นก็มิสามารถออกไปด้านนอกตามอำเภอใจได้

        ดังนั้นทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของทุกเดือน พระสนมเต๋อเฟยจึงมักไปไหว้พระขอพรที่วัดว่านฝ๋อในแถบชายแดนของเมืองหลวง

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคราวนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงต้องการพาพระชายาออกไปด้วยกัน

        แต่เพราะพระชายายังเด็กดังนั้นเกรงว่านางจะไม่คุ้นเคยกับวัดวาอารามเสียเท่าไร

        “วางใจเถิด น้าจิ้งเยว่ก็ไปด้วยมิใช่หรือ? หากมีสิ่งไหนไม่เข้าใจข้าก็สามารถถามนางได้”

        หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อยเหตุเพราะเป็นการไปไหว้พระขอพรแต่เพียงเท่านั้น

        แม้คนแปลกหน้าจะเยอะแต่ก็มิใช่ปัญหา หลงเทียนอวี้มักจะส่งองครักษ์ไปคอยคุ้มกันทุกครั้งที่ไปไหว้พระอยู่แล้ว

        เก็บของอยู่สักพัก เสี่ยวซีประจำตัวของหลงเทียนอวี้วิ่งมาแจ้งข่าวที่ตำหนักหยาเสวียน

        “พระชายา ท่านอ๋องส่งข้าน้อยมาทูลแจ้งว่าคืนนี้จะอยู่เสวยอาหารค่ำกับองค์ชายรัชทายาทแห่งซีฟานดังนั้นอาจจะค้างแรมที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ”

        เสี่ยวซีถ่ายทอดคำสั่งของหลงเทียนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อมถ่อมตนหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงแล้วบอกให้ออกไปได้

        “ท่านอ๋องดีกับพระชายาเหลือเกิน”

        ทั้งสองแต่งงานกันราวสามเดือนแล้ว แม้หลงเทียนอวี้จะไม่พูดอะไรมากมายนักทว่าเขากลับปกป้องและให้เกียรติหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างมาก

        คนที่รู้จักอุปนิสัยใจคอของหลงเทียนอวี้ดีล้วนรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

        “นั่นสิ ท่านอ๋องดีกับข้าเหลือเกิน”

        ครึ่งเดือนแล้วสินะที่ไม่ได้เห็นเขา

        แม้พวกเขาจะอาศัยอยู่ในจวนเดียวกันทว่าต่างฝ่ายต่างยุ่งอยู่กับงานของตนเอง

        วันนี้เป็นวันที่สิบห้า เช่นนั้นคืนนี้เขาจะ...

        หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองไร้ซึ่งทางเลือกขึ้นมาเล็กน้อยเขาควรจะอยู่ที่นั่นจึงจะเป็นการดีที่สุด อย่ากลับมาเลยจะดีกว่ามิเช่นนั้นนางคงต้องเขย่าเตียงทั้งคืน!

        สวรรค์โปรด การอดหลับอดนอนมันไม่ดีต่อผิวพรรณหรอกนะ!

        น้าจิ่นเยว่เข้าใจหลินเมิ้งหยาผิดไปนางหลงคิดว่าหลินเมิ้งหยากำลังโศกเศร้า ขณะที่คิดจะเบี่ยงเบนความสนใจของนางนางกลับได้เห็นหัวหน้าองครักษ์หลินขุยเดินเข้ามายังตำหนักหยาเสวียน

        “พระชายาอาหารและเสื้อผ้าที่ใช้สำหรับถวายพระนำใส่รถม้าเสร็จเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะองครักษ์กำลังนับจำนวนพลและรออารักขาอยู่ด้านนอก ไม่ทราบว่าจะออกเดินทางเมื่อไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        แม้หลงเทียนอวี้จะไม่เคยประกาศอย่างเป็นทางการทว่าเรื่องเล็กเรื่องน้อยในจวนล้วนต้องอาศัยการตัดสินใจจากหลินเมิ้งหยาทั้งสิ้น

        เหล่าผู้ดูแลล้วนเคยชินกับการทูลถามหลินเมิ้งหยาแล้ว

        ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ในจวนนางก็สามารถจัดการได้เป็นอย่างดีแม้แต่พระสนมเต๋อเฟยยังคาดไม่ถึง

        ส่วนคนที่ถูกส่งมาช่วยงานอย่างจิ่นเยว่มักจะกลับไปบอกเล่าถึงความดีงามของพระชายาให้เจ้านายของตนเองฟัง อีกทั้งยังชมเปาะไม่ขาดปาก

        เหล่าคนรับใช้ในจวนต่างพากันชื่นชมนายหญิงที่แม้จะเข้มงวดแต่ก็ไร้ซึ่งความแข็งกร้าวคนนี้เป็นอย่างมาก

        “พวกเจ้ารอสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเชิญพระสนมเต๋อเฟยก่อน จริงสิเจ้าจงไปบอกพ่อบ้านเติ้งให้จดชื่อของคนรับใช้ที่บริจาคเสื้อผ้าเก่าในครั้งนี้เอาไว้เมื่อต้องการตัดเสื้อผ้าในฤดูหนาวจะได้สนับสนุนเงินช่วยเหลือ”

        “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะไปเตรียมการบัดเดี๋ยวนี้”

        จิ่นเยว่แอบพยักหน้าลง แม้พระชายาจะอายุยังน้อยทว่ากลับมีเมตตากรุณา

        เพราะเหตุนี้ทั้งหัวใจของเจ้านายและคนรับใช้ในจวนแห่งนี้จึงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันสินะ

        “หนู่ปี้จัดการเองเพคะ พระชายาไปทูลเชิญพระสนมเถิด”

        หลินเมิ้งหยามองดู ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บแล้วพยักหน้าลงและเข้าไปยังห้องหลักของตำหนัก

        ไม่มีการประกาศแจ้งเตือนใดๆ ไม่นานรถม้าทั้งสามคันของจวนอวี้ก็แล่นออกไปบนถนนใหญ่ช้าๆ

        หลินเมิ้งหยาและพระสนมเต๋อเฟยรวมถึงสาวรับใช้ส่วนตัวนั่งอยู่ในรถม้าที่กว้างที่สุดคันหน้า

        พระสนมเต๋อเฟยพาจิ้งเยว่มาเพียงคนเดียวส่วนหลินเมิ้งหยาพาป๋ายจีและป๋ายจื่อมาด้วย

        บนรถม้าพระสนมเต๋อเฟยนอนเอนกายอย่างผ่อนคลายบนผ้าขนแกะนุ่มนิ่มที่ถูกวางเอาไว้เป็นพิเศษเหตุเพราะต้องไปไหว้พระ ดังนั้นจึงสวมใส่เพียงชุดสีเขียวอมน้ำเงินปกเสื้อคาดไว้ด้วยเข็มขัดทองปักลายเมฆ

        นอกจากความสง่างามแล้ว ยังเสริมให้น่ารักน่าเอ็นดูมากขึ้นอีกด้วยอีกทั้งยังดูเหมือนฮูหยินผู้ร่ำรวยในตระกูลชั้นสูง

        “หมู่เฟย นี่เป็นชาที่ป๋ายจีชง พระองค์ลองจิบดูสิเพคะว่าถูกปากหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาเป็นผู้น้อยดังนั้นสาวใช้ของนางจึงต้องทำงานทุกอย่างภายในรถม้า

        นางอายุยังน้อย มิเคยถูกกฎระเบียบของวังหลวงกดดันดังนั้นใบหน้านวลอนงค์จึงเปี่ยมไปด้วยความงามสง่าประหนึ่งนางฟ้าบนสวรรค์เก้าชั้นก็มิปาน

        “พอได้แล้ว เจ้าอย่าได้ยุ่งยากลำบากเลยเวลาเพียงครู่เดียวแต่เจ้าทั้งเตรียมพรมขนแกะและชงชาให้ข้าอีกแค่นี้ก็เหนื่อยมากแล้ว”

        พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกดีกับหลินเมิ้งหยามากขึ้นเรื่อยๆบางทีอาจเพราะไขข้อข้องใจแล้วเรียบร้อย ดังนั้นยิ่งวันเวลาผ่านไปเท่าใดความรักและเอ็นดูที่มีให้กับนางยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

        ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาไปเรียนรู้วิธีการทำงานมาจากที่ใด

        เมื่อมีเวลาว่าง นางมักจะลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเองหากไม่มีเวลาว่าง นางมักจะกำชับคนรับใช้ข้างกายของพระสนมเต๋อเฟยอย่างละเอียด

        ครึ่งเดือนที่ผ่านมา พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยจนสุดท้ายนางไม่อาจทำใจห่างจากลูกสะใภ้คนนี้ได้

        “หมู่เฟยชมเกินไปแล้วเพคะการถวายการรับใช้เป็นหน้าที่ของลูกสะใภ้นะเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย เอื้อนเอ่ยวาจาอ่อนน้อมถ่อมตัว

        ขณะที่คิดจะเล่าเรื่องตลกให้พระสนมเต๋อเฟยฟัง อยู่ๆ ด้านนอกก็เกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้น