HOMESTAY รัก(แค่พัก)ชั่วคราว

ความมืด คือสิ่งเดียวที่เราสามาบรรยายได้กับการหลับใหลไปเกือบหนึ่งเดือน ในหัวเราได้แต่ยินดีกับตัวเองที่ได้จาดโลกนี้ไป แต่ทำไม ทำไมเราถึงลืมตาและมาโผล่ที่นี่ได้นะ

เชอร์ : ไม่ ไม่ ไม่จริง เราควรตายไปแล้วสิ ทำไม ฮึก. ทำไมต้องกลับมา ทำไม ฮึก. ทำไม

ม๊าปาย : เชอร์ เชอร์ลูก

เชอร์ : ม๊า ม๊าจริงๆใช่มั้ย?

ม๊าปาย : ม๊าเอง ม๊าเอง ไม่ใช่ใครที่ไหน

เชอร์ : หนูคิดถึงจัง คิดถึงที่สุด

ม๊าปาย : ม๊าก็คิดถึงเราเหมือนกันนะ

เราได้แต่กอดม๊าไม่ปล่อย แม้ว่าเราอยากจะตายไปซะให้สิ้นเ๹ื่๪๫แต่เราก็คงคิดถึงม๊าและแม่ ทุกวันที่อยู่กับเกรซเราได้แต่โทษตัวเอง เราน่าจะเชื่อคำพูดของม๊าและแม่ ถ้าเราเชื่อ๻ั้๫แ๻่แรกเราคงไม่ต้องทรมานและบอบช้ำอยู่โรงบาลจนถึงตอนนี้ แล้วที่เรายังสงสัยคือใครกันที่ช่วยเรา

เชอร์ : ม๊าคะ ใครช่วยหนูแล้วเอาหนูมาโรงบาลหรอคะ

ม๊าปาย : เอ่อ มันก็ดูไม่น่าเชื่อสักหน่อยนะถ้าสำหรับลูก

เชอร์ : ใครคะ?

ม๊าปาย : หนูเกรซ 

เชอร์ :..............

ม๊าปาย : หนูเกรซมาส่งลูกที่โรงบาล สภาพที่ม๊าเห็นเอาแต่ร้องไห้กอดขาแม่เขาไว้ให้ได้อยู่กับลูกแล้วก็.........

เชอร์ : พอเถอะค่ะ หนูไม่อยากฟังความตอแหลของผู้หญิงคนนั้น

อาการฟื้นตัวที่รวดเร็วของเราดูเป็๞ที่น่าพอใจที่สุดสำหรับทุกคน แต่คนที่เบิกบานที่สุดคือแม่แก้ว ที่เอาแต่ยิ้มและคอยดูแลเราเหมือนเป็๞เด็ก แต่ทุกคนในห้องกลับไม่มีใครพูดถึงเกรซให้เราฟังเลยสักคน ก็ดี เราถือตั้งนานแล้วว่าหากเราตายความรู้สึกของเรากับเกรซก็ตายไปด้วย

" รึเปล่านะ "

/////

นาฬิกาข้างฝาบ้านที่เดินไปอย่างช้าๆ แก้วน้ำที่เย็นเฉียบกำลังละลายลงไปเรื่อยๆและหน้าจอโทรทัศน์ที่ไหลรายการไปเรื่อยๆ เรายังคงนั่งที่เดิม มุมเดิม เรายังคงคิดถึงคนที่นอนนิ่งอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าทุกอย่างจะดูยากเย็นแล้วก็ตาม

เกน : (ก็อกๆ) พี่เกรซ เกนเอาข้าวร้านป้าดาวมาให้ มีแต่ของโปรดพี่ทั้งนั้นเลยนะ

เกรซ : อืม ขอบใจ

เกน : พี่ก็นั่งอยู่ตรงนี้มานานแล้วนะ ไม่หาออกไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสายบ้างเลยหรอ? เดี๋ยวก็บ่นว่าปวดตัวอีกหรอก

เกรซ : ไม่อะ ไม่มีอารมณ์

เกน : ก็แล้วแต่นะ

เกรซ : ๰่๥๹นี้ได้ข่าวเกี่ยวกับเชอร์บ้างมั้ยเกน?

เกน : ก็ได้ยินนะว่าพี่เชอร์ฟื้นแล้ว ว่าแต่พี่ถามทำไม?

เกรซ : ป่าวไม่มีอะไรหรอก

เกน : อย่าทำสิ่งที่น้องคิดนะ

เกรซ : อืม ไม่ทำหรอก

เราหยิบกุญแจและสตาร์ทรถตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลที่เชอร์พักอยู่ ซึ่งเราเดินเข้าไปก็พยายามสอดส่องลาดราวแถวหน้าห้องเชอร์ว่ามีแม่กับม๊าของเชอร์อยู่รึเปล่า ซึ่งก็ดูเหมือนว่ารอบนี้ทางสะดวก เราเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับเชอร์ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่

เกรซ : (ก็อกๆ) เชอร์..............

เชอร์ : เกรซ

เราวิ่งเข้าไปกอดเชอร์ด้วยความคิดถึง เราเอาแต่ซบกอดเชอร์และร้องไห้โดยไม่สนใจคนข้างหน้าว่าจะคิดยังไง แต่เชอร์กลับดูเหมือนจะรังเกียจและเอือมที่เราทำแบบนี้ก็ผลักเราออก

เชอร์ : ปล่อยเรานะคุณ ปล่อยเราเถอะ

เกรซ : ทำไมอะคุณ เรารักคุณ เรารักคุณมากๆจริงๆนะ

เชอร์ : เรายังเชื่อใจคุณได้อีกหรอ?

เกรซ : ได้สิ เชื่อได้สิ

เชอร์ : จริงๆนะ

เกรซ : อืม

แม่แก้ว : มาทำอะไร

เกรซ : เอ่อคือ........

แม่แก้ว : จะมาล้างสมองอะไรลูกสาวฉันอีก ห้ะ (ผลักเกรซ)

เกรซ : ให้โอกาสหนูไม่ได้หรอคะ

แม่แก้ว : ฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับลูกสาวฉันอีก

เราได้แต่จ้องหน้าแม่ของเชอร์โดยที่ไม่พูดอะไร แต่คนตรงหน้าเราที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็๞แม่ของเชอร์ก็จ้องหน้าเรากลับเหมือนราวกับว่าไม่ยอมเสียเชอร์ไป แต่ยังไงเชอร์ก็คือของเรา ไม่ว่าจะเป็๞ยังไงเราต้องได้เชอร์

เกรซ : ทำไม เพราะว่าพวกหนูเป็๞ผู้หญิงหรอ หรือเพราะพวกหนูเป็๞เพศเดียวกันหรอถึงห้ามพวกหนู

แม่แก้ว : เ๱ื่๵๹เพศฉันไม่สน เพศไหนๆฉันรับได้หมด แต่เ๱ื่๵๹นี้มันเกี่ยวกับจิตใจของลูกฉัน เธอเป็๲คนทำให้ลูกฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้ ต้องมาตกระกำลำบากทนทุกข์ ต้องมาโดนเธอทำร้ายร่างกายจนต้องเข้าโรงบาล แล้วเธอยังมีหน้ามาขออะไรอีก จะบอกว่ารักหรอ รักบ้าอะไรถึงปล่อยให้คนรักนอนเกือบตายไม่แยแสดูและกัน ตอบฉันสิ ตอบฉันมา

เกรซ : หนูแค่อยากดูและเชอร์จริงๆนะคะ หนูขอได้มั้ย?

แม่แก้ว : ขอ ลองถามเชอร์สิว่าอยากไปกับเธอจริงๆไหม?

เกรซ : คุณ คุณไปกับเรานะ (จับมือ) เราอยากดูแล........... 

เชอร์ : (สบัดมือ) ..............

เกรซ : คุณ............

แม่แก้ว : แค่นี้ก็พอแล้วเนาะ

เกรซ : ค่ะ

แม่แก้ว : เพราะฉะนั้น ไสหัวออกไปให้พ้นๆหน้าฉันกับลูก ออกไป!

เกรซ : ไม่ยังไงหนูก็ไม่ไป หนูจะอยู่กับเชอร์

เชอร์ : พอเถอะคุณ

เกรซ : .............

เชอร์ : เราจะอยู่กับม๊ากับแม่เรา คุณคนนอกออกไปเถอะ

เกรซ : แต่ว่า

เชอร์ : ถือว่าเราขอ

เราเดินออกมาด้วยความผิดหวังแต่ไม่ถึงกับมาก เพราะเราก็พอเดาสถานการณ์ออกได้ว่ามันจะเป็๲เ๱ื่๵๹ราวแบบนี้ แต่ถึงยังไงเราก็ไม่ยอมเสีย

เชอร์ไปง่ายๆหรอก เราต้องได้เชอร์คืนถึงแม้ว่ามันจะสายไปก็ตาม