จุติเทพกระบี่

        หลิวอี้กลับมาถึงเรือนได้ฟังเรื่องราวจากเย่เอ๋อว่าเจ้าของหอหงอี้ต้องการที่จะพบเขาแต่หลิวอี้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าของหอถึงให้คนมาตามหาเขา

        ผู้ดูแลหอเห็นว่าเป็นหลิวอี้เขาจึงรีบเชิญเขาขึ้นไปบนชั้นสามที่ห้องส่วนตัว

        หลิวอี้มาถึงภายในห้องเห็นเพียงแค่หญิงงามนั่งอยู่เพียงคนเดียว นางคือคนที่ต่อสู้กับหลิวอี้อยู่ที่ด้านนอกของเมืองและนางคือคนที่เขาไม่อยากจะพบเจอมากที่สุด หลิวอี้หันหลังกำลังจะเดินออกไปจากห้องแต่ได้ถูกเสียงของหญิงงามหยุดเอาไว้ก่อน

        “ท่านไม่ต้องรีบจากไป ขอเชิญท่านนั่งลงก่อน ที่นี่อยู่ภายในเมืองหลวงข้าไม่สามารถทำอะไรท่านได้”

        หลิวอี้ได้ยินสิ่งที่นางพูดตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อนางดีหรือไม่ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจนั่งลงตรงข้ามกับนาง

        “แล้วสิ่งที่เจ้าทำกับข้าที่ด้านนอกเมืองหลวงละ”

        “มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ถือว่าพวกเราทั้งสองเพียงแค่เล่นกันเท่านั้น”

        “ข้าเกือบจะถูกเจ้าสังหารแต่เจ้ากับบอกว่าเป็นเรื่องเล่นๆ”หลิวอี้บ่นในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป

        “ท่านมีเรื่องอะไรกับข้าก็รีบพูดมา ช่วงนี้ข้ายุ่งเป็นอย่างมาก”

        “ข้ามีสองเรื่องจะถามท่าน ข้าจะถามเรื่องแรกกับท่านก่อน ท่านได้เม็ดโอสถระดับเวหาขั้นสูงมากจากที่ไหน”

        ที่นางถามแบบนี้เพราะว่านางไม่เชื่อว่าเขาจะหลอมมันขึ้นมาเอง

        “หากว่าท่านอยากจะรู้เรื่องของข้า ท่านจะต้องบอกเรื่องของท่านกับข้าก่อน ข้าถึงจะบอกเรื่องของข้าถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยน”

        “เชิญท่านถามมา”

        “ชื่อของท่านและที่ไปที่มาของท่าน”

        “ข้าชื่อเยี่ยนฟาง เป็นผู้ดูแลใหญ่ของหอหงอี้ทั้ง 7 ทวีป”

        “ถือว่าท่านจริงใจข้าจะตอบคำถามของท่านก็แล้วกัน โอสถพวกนั้นข้าเป็นคนหลอมมันขึ้นมาเอง”

        เยี่ยนฟางได้ยินสิ่งที่หลิวอี้พูดออกมา นางถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดัง

        “ท่านช่างไม่มีความจริงใจ เอาเป็นว่าข้าจะยอมเชื่อท่านก็แล้วกัน”นางยังคงหัวเราะไม่หยุด

        สำหรับเยี่ยนฟางนางจะเชื่อหลิวอี้ได้ยังไง เขามีอายุไม่น่าจะเกิน 20 ด้วยซ้ำ นางคิดว่าหลิวอี้น่าจะเป็นศิษย์ของเซียนโอสถไม่งั้นเขาก็คงจะไม่มีโอสถมากมายแบบนี้ หรือไม่เขาก็อาจจะเป็นศิษย์ของสำนักใหญ่ที่อยู่บนเกาะลอยฟ้าที่ลงมาฝึกฝนยังทวีปเล็กๆแห่งนี้

        หลิวอี้ไม่เข้าใจทำไมนางถึงไม่ยอมที่จะเชื่อเขา หรือว่าเขาไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้น ตอนนี้หลิวอี้ยังไม่รู้ว่าเยียนฟางประเมินเขาเอาไว้สูงขนาดไหน

        “เจ้ายังมีเรื่องอะไรที่จะถามข้าอีก”

        “ข้าอยากจะรับซื้อโอสถของท่านเป็นจำนวนมาก ท่านสามารถนำมันมาขายให้ข้าจะได้หรือไม่”

        “จะว่าได้มันก็ได้แต่ข้าขอทราบราคาที่ท่านเสนอมาก่อน”

        “เม็ดละหนึ่งล้านหินกำเนิดปราณ”

        “ได้ แต่ว่าท่านจะต้องหาวัตถุดิบมาให้กับข้า”

        “ไม่มีปัญหา”

        วัตถุดิบในการปรุงโอสถไม่ได้หายากแถมราคาของมันก็ไม่แพง แต่ที่เม็ดโอสถประเภทนี้มันหายากเป็นเพราะว่านักปรุงโอสถไม่ยอมที่จะนำมาขายพวกเขาจะเก็บเอาไว้ใช้เอง นี่คือสาเหตุที่ทำให้มันหายาก

        “ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่”

        “ข้าอยากจะรู้เรื่องของหอสิบทิศ ทำไมท่านถึงประมูลมันไป”

        หลิวอี้รู้สึกตกใจอยู่บ้างที่นางก็รู้ว่ามันคือหอสิบทิศ แต่ว่านางน่าจะไม่รู้วิธีใช้งาน

        “ข้าเป็นคนที่ชอบสะสมของพวกนี้ ข้าเก็บสะสมของทุกอย่างที่เซียนสร้างขึ้นมา ข้าเห็นว่าเรือนสิบทิศเป็นของที่เซียนสร้างขึ้น ข้าจึงประมูลมันก็เท่านั้น”ในขณะที่หลิวอี้พูดเขาก็พูดด้วยความตะกุกตะกักไม่ไหลรื่น

        เยี่ยนฟางนางไม่เชื่อคำพูดของหลิวอี้อยู่แล้ว ใครจะกล้าขนาดซื้อของที่ตัวเองไม่รู้จักในราคาหนึ่งล้านหินกำเนิดปราณ ตอนนี้นางยิ่งมั่นใจว่าหลิวอี้จะต้องรู้อะไรเกี่ยวกับหอสิบทิศแน่นอน

        “ข้าเชื่อท่าน ข้าไม่มีอะไรจะถามท่านอีกแล้ว ยินดีที่ได้ทำการค้าร่วมกับท่าน ไว้ข้าจะส่งวัตถุดิบไปให้กับท่านที่จวนเย่”

        หลิวอี้รู้สึกภูมิใจในตัวเองที่เขาสามารถโกหกนางได้แนบเนียนยิ่งนัก เขาออกมาจากหอหงอี้และเจอคนคุ้นเคยเดินสวนทางกับเขาขึ้นไปบนชั้นสองของหอ เขาคนนั้นก็คือองค์ชายลำดับที่หนึ่งแห่งทวีปอี แต่เขาคงจะจำหลิวอี้ไม่ได้ หลิวอี้พอจะเดาได้ว่าเขามาทำอะไร หลิวอี้จึงรีบออกไปจากหอทันที

        หลิวอี้รีบกลับมาที่จวนเย่ เขาเข้าไปที่เรือนก็ไม่พบกับเย่เอ๋อ เขาจึงเดินไปที่ห้องของนาง เห็นนางกำลังนั่งฝึกฝนอยู่พอดี

        “ลมอะไรถึงหอบท่านมาพบข้า”

        หลิวอี้เดินเข้าไปกอดนางเอาไว้จากนั้นก็กระซิบที่ข้างหูของนาง

        “ข้าพึ่งจะพบเจอชู้รักของเจ้าอยู่ที่หอคณิกา”

        เย่เอ๋อไม่ได้ตกใจอะไรเพราะนางรู้นิสัยของเขาดี