เลเวลอัพ

อวัยวะภายในของหลงซานถูกพลังซัดกระหน่ำ กองรวมอยู่ด้วยกัน เจ็บปวดจนไม่สามารถพรรณาได้ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด
ใบหน้าซีดเซียว เหงื่อไหลดั่งเม็ดฝน
อับอายขายหน้า ไม่เหลือเค้าของความเย่อหยิ่ง จองหองเมื่อสักครูแม้แต่น้อย
หลงเฟยพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา "คุณสมบัติแบบนี้พอรึยัง ?"
กล้ามเนื้อส่วนหางตาของหลงซานกําลังสั่นอยู่ เขาตะหวาดเสียงดัง "จัดการมัน !"
นักรบทั้ง 2 แถว ทั้งหมด 16 นาย เมื่อหลงซานออกคําสั่งไปแล้ว ทั้ง 16 นาย กระชากขึ้นลํากล้องปืนประจําตระกูลและหันไปทางหลงเฟย
หลงเฟยเหลือบมองไปและพูดขึ้น "พวกเจ้านอกจากจะเป็นไพรในบ้านสกุลหลงแล้ว ยังกล้าที่จะยกอาวุธใส่นายของพวกเจ้าอีกด้วย จะให้โอกาสพวกเจ้าครั้งหนึ่ง โอกาสเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ"
"ไสหัวไปซะ !!"
เสียงดั่งฟ้าคําราม ในใจของทั้ง16นายระส่ำระสาย
ร่างกายของพวกเขาสั่นเทา
หลงเฟยเป็นนายน้อยของบ้าน พวกเขากระทํากับนายน้อย เป็นการไม่เคารพ สมควรถูกตัดหัว
พวกเขามองไปที่หลงซาน
จากนั้น
ในตอนนี้หลงซานถูกพลังเจียวซาพิฆาตเข้าแล้วได้รับความเจ็บปวดรุนแรงจนสลบไป นี่เป็นเพียงแค่พลังคางคกที่ปลดปล่อยออกมาแค่สามส่วนเท่านั้น ถ้าหากทุ่มพลังทั้งหมด ละก็ เขาคงตายไปแล้ว
พวกเขาหวาดกลัว มีคนหนึ่งก้าวถอยหลังออกมา คนอื่นก็เริ่มทะยอยถอยตามๆ กันออกมา
ในครั้งนี้หลงเฟยทําให้พวกเขารู้สึกแปลกใจ
แม้จะเป็นหลงเฟยคนก่อนที่เป็นผู้ฉลาดหลักแหลมแต่ ก็ไม่ได้น่าหวาดกลัวขนาดนี้ ร่างกายที่ปล่อยพลังลมปราณออกมาอย่างเปี่ยมล้นขั้นสุด มุทะลุ ทําให้พวกเขาเหล่านั้นแค่หายใจยังลําบาก
"ดีมาก !"
"พวกเจ้ายังมีชีวิตรอดต่อไปได้" หลงเฟยพูดน้ำเสียงเย็นชา เดินสาวเท้ายาวออกมา แม้แต่หางตาก็ไม่หันกลับไปมองพวกเขาเหล่านั้น
ถ้าหากเมื่อสักครู่นี้พวกเขายังกล้าขัดขวางเขา
หลงเฟยคงฆ่าพวกเขาทั้งหมด !
เขาเป็นนายน้อย เป็นนายน้อยของบ้านสกุลหลงนอกจากคุณปูไท่เหย่แล้ว หากคนอื่นๆกล้าดูหมิ่นเหยียดหยามเขาก็จะขัดกฎของบ้านสกุลหลง
เร่รอนไร้ค่ามาแล้วหนึ่งปี
ถูกคนรังแกมาแล้วทั้งปี ในบ้านสกุลหลงไม่ว่าจะสูงต่ำ ไม่มีใครเห็นหัวเขา ตอนนี้เขากลับมาจากเทือกเขาหั่วหลี ได้เตรียมความพร้อมไว้ทั้งหมดแล้ว
ผู้ใดไม่ยอมศิโรราบ ?
จะทรมานจนยอมให้ได้
หากยังไม่ยอมนั้นรึ?
ฆ่าาา !!!
เขาจะขจัดทุกคนที่ไม่ยอมศิโรราบ เขาต้องการที่จะกลับมาเป็นนายน้อยเหมือนเดิม
มองเห็นด้านหลังของหลงเฟยไกลๆ เหล่านักรบในบ้านสกุลหลงหันหน้ามองกัน ซุบซิบคุย "คนนั้นใช่หลงเฟยมั้ย ? รู้สึกไม่คุ้นเลย ทําไมไม่เหมือนเมื่อก่อนสัก นิดเดียว ?"
"ยังเรียกหลงเฟยอีก ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไงต้องเรียกนายน้อยสิ"
"ใช่ ใช่ ใช่ นายน้อย"
"เวลาครึ่งปี นายน้อยผู้ฉลาดหลักแหลมคนนั้นกลับมา แล้วอาละวาด เอาแต่ใจ ราบเป็นหน้ากลอง มันสมดั่งใจ จริงๆ"
อํานาจเป็นใหญ่ ผู้ที่แข็งแกร่งจึงจะสามารถได้รับความเคารพ
ก้าวแรกทําให้หลงซานพ่ายแพ้ ระเบิดลมปราณ พลังวังชาออกมา ผนวกกับความทะเยอทะยานจะเป็นใหญ่เช่นนั้น เพียงพริบตาก็ทําให้ผู้คนยอมศิโรราบได้
"เตี่ย"
"เตี่ยจะต้องลงโทษมันให้ถึงที่สุด เอาให้ตายเลยจะดีที่สุด"
หลงอ้าวหน้าแดงก่ำเอ่ยพูด ร้องขอว่า "หลงเฟยมันยังมีชีวิตอยู่ ก็จะขัดขวางท่านไม่ให้ขึ้นเป็นเจ้าบ้านตระกูลหลง มันเป็นความอัปยศของบ้านตระกูลหลง อย่าได้ให้มันมีชีวิตอยู่"
หลงจ้านอู่ ครุ่นคิด
ในขณะนั้นเอง
บ่าวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา "นายท่าน ชักจะไม่ดีแล้ว หลงเฟยฆ่ากราดเข้ามาแล้ว ไม่มีใครขวางมันไว้ได้เลย"
หลงอ้าวตกใจจนตัวสั่น พลันเอยคําพูดออกมา "หลงเฟย อยู่ในบ้านตระกูลหลงยังกล้าทําเรื่องหยาบช้า วันนี้เจ้าต้องตาย"
หลงจ้านอู่ใบหน้าแสดงออกถึงความโกรธเคือง กล่าว "เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ ไม่เกรงกฎหมาย ไม่อายฟ้าเลย"
"มันอยู่ที่ไหน ?"
บ่าวผู้นั้นตอบ "มุ่งหน้าไปทางจวนพ่อบ้านใหญ่หลง แล้วขอรับ"
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ไม่เกรงกฎหมาย ไม่อายฟ้า (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ไม่เกรงกฎหมาย ไม่อายฟ้า (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้