คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        [หน้าห้องเตชิน]

        เอกพลและทินกรยืนแอบฟังเสียงโวยวายของเตชินอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งเสียงของเตชินเงียบหายไปพักใหญ่ ทินกรจึงพยายามพูดหว่านล้อมเอกพลอีกครั้ง

        "พี่เอกครับ? ผมว่าพี่ลองคิดทบทวนดูอีกครั้งก่อนนะครับ เพราะผมคิดว่าเรื่องหมั้นเรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับผู้ชายคนหนึ่งเลยนะครับ  อีกอย่างผมเกรงว่า...ชินจะไม่เห็นด้วยน่ะครับ"

        ทินกรมองเอกพลด้วยสายอ้อนวอน แต่เอกพลกลับชักสีหน้าไม่พอใจใส่ทินกร

        "ชินจะเห็นด้วยหรือไม่ มันก็ไม่สำคัญ มันสำคัญที่ว่าเราต้องดึงชินออกจากวังวนของไอ้เด็กนิวนั่นให้ได้ก่อน และตอนนี้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็ยอมทั้งนั้นแหละ นายอย่าลืมสิว่าฉันมีลูกชายคนเดียวนะ นายก็รู้ว่าฉันตั้งความหวังกับชินเอาไว้สูงขนาดไหน หลังจากเขาแต่งงานแล้ว ฉันจะให้เขากับภรรยามาสืบทอดกิจการต่อจากฉัน”

        เอกพลร่ายยาวถึงเหตุผลที่เขาต้องบังคับลูกชายคนเดียวของเขาแบบนี้ ก่อนที่เขาจะพักหายใจเล็กน้อย แล้วค่อยระบายความอัดอั้นในใจออกมาอีกยกใหญ่

        “เฮ้อ! พูดแล้วก็นึกโมโห ทำไมเตชินมันไม่รักดีก็ไม่รู้ คงจะเป็นเพราะว่ามันดันไปวิ่งตามเด็กผู้ชายอย่างไอ้เด็กนิวนั่นแน่ ๆ เลย มันถึงไม่ยอมฟังคำสั่งของฉันแบบนี้ เฮ้อ! แล้วแบบนี้แกคิดว่าฉันยังต้องไปปรึกษาอะไรมันอีกไหม? เฮ้อ! พูดถึงไอ้ลูกชายคนนี้ทีไรแล้วฉันหายใจไม่เต็มปอดทุกทีเลย ให้ตายเถอะ เฮ้อ!"

        เอกพลหยุดพักหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ จนทินกรต้องรีบเข้ามาช่วยประคองเอกพล

        "ใจเย็น ๆ ก่อนครับพี่ ค่อย ๆ พูดก็ได้ครับ เดี๋ยวความดันขึ้นนะครับ"

        "อืม...แล้วทำไมชินเงียบไปพักใหญ่แล้ว? เป็นอะไรรึเปล่า? แกเข้าไปดูหน่อยสิ"

        เอกพลบอกทินกร ก่อนจะเหลือบไปจดจ้องอยู่ที่ประตูห้องของเตชินอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

        “ครับ...งั้นพี่กลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะครับ ส่วนเรื่องชิน เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูให้เอง”

        “อืม”

        เอกพลตอบรับทินกรในลำคอ แล้วเอกพลก็ส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดทั้งสี่คนตามทินกรเข้าไปภายในห้องของเตชิน เผื่อเตชินอาละวาดอีก จะได้ช่วยกันจับไว้ทัน ซึ่งบอดี้การ์ดทั้งสี่คนก็รีบปฏิบัติตามคำสั่งเอกพลทันที จากนั้นเอกพลก็ยืนรอทินกรอยู่บริเวณหน้าห้อง เพื่อรอฟังข่าวของลูกชายด้วยความกังวล

        และทันใดนั้นเอกพลก็ได้ยินเสียงเอะอะของทินกรดังออกมาจากห้องของเตชิน

        "ชิน! ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ชิน! ได้ยินอาไหม ชิน ชิน"

        “พวกแกมัวยืนรออะไรอยู่ล่ะ รีบโทรตามหมอด่วนเลย แล้วก็มาช่วยกันพาคุณชายออกไปข้างนอกก่อนเร็ว”

        “ครับ / ครับ / ครับ /ครับ”

        เอกพลรีบรุดเข้าไปในห้องของเตชินทันทีด้วยความตกใจ ก่อนที่เอกพลจะถลาเข้าไปประคองลูกชายคนเดียวของเขาที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

        "ชิน! ทำไมตัวร้อนอย่างนี้ล่ะ ไม่สบายทำไมไม่รู้จักเรียกให้คนช่วยล่ะ ที่หน้าห้องมีคนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา แค่บอกเขาว่าไม่สบาย เขาก็จะเข้ามาทันที ชิน อดทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวพ่อจะตามหมอให้ ชินได้ยินพ่อไหมลูก"

        เอกตกยื่นมือเข้าไปตบแก้มของเตชินเบา ๆ เพื่อเรียกสติลูกชาย ก่อนที่เตชินจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก

        คุณพ่อ...ค ...ครับ ผ ...ผม ผม เหนื่อยครับ"

        เตชินเอื้อมมือที่สั่นเทาของเขาขึ้นมากุมมือของพ่อตัวเองไว้แน่น และด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อนของเตชิน ยิ่งทำให้เอกพลรู้สึกเป็นห่วงเตชินมากขึ้นหลายเท่า

        "เดี๋ยวพ่อจะให้คนพาชินย้ายไปอยู่ห้องแม่ก่อนนะ ทำใจดี ๆ ไว้นะชิน เดี๋ยวพ่อจะไปตามหมอให้นะ"

        เอกพลยกมือขึ้นไปลูบผมของเตชินที่เปียกแฉะเนื่องจากเหงื่อไคลเพื่อปลอบใจ และเพื่อให้เตชินรู้สึกสงบลง  

        "คุณ…พ่อ ค ...ครับ ผม...ผม...คิดถึงนิวครับ คุณ...พ ...พ่อ ป ...ปล่อยผม...ไป...เถอะ"

        เตชินเพ้อหนักถึงคนรักด้วยน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนต่อผู้เป็นพ่อ

        "ชิน! "

        "ผม...คิด...คิดถึง...นิว...คิดถึง...นิว...คิดถึง...คิดถึง...นิว"

        ฟุ๊บ!

        เตชินหมดสติคอพับลงไปในอ้อมกอดของพ่อตัวเอง

        ชิน!!!

        เอกพลกอดลูกชายของตัวเองไว้ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่สุดหัวใจ ก่อนที่เอกพลจะหันไปตวาดถามทินกรที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสียงดังลั่น

        “แกให้คนโทรตามหมอรึยังทิน”

        “ตามแล้วครับพี่”

        “งั้นมาช่วยพาเตชินออกไปนอนที่ห้องแม่เขาก่อน”

        “ครับพี่”

        ทินกรพยักหน้ารัว ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกให้บอดี้การ์ดกล้ามปูสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ให้เข้ามาช่วยพยุงเตชินออกไปจากห้อง และบอดี้การ์ดทั้งสามก็เข้ามาช่วยพาเตชินออกจากห้องไปทันที...

        [ห้องคุณหญิงแม่]

        “ลูกชายผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ?”

        เอกพลถามหมอถึงอาการของเตชินด้วยสีหน้ากังวล

        “มีไข้สูงและร่างกายอ่อนเพลียเนื่องจากขาดน้ำครับ เดี๋ยวหมอให้ทานยา ให้น้ำเกลือ แล้วก็นอนพักผ่อนไม่กี่วันเดี๋ยวก็หายครับ”

        หมอตอบคำถามของเอกพล พร้อมกับหยิบถุงน้ำเกลือสำรองออกมาวางเตรียมไว้ให้เตชิน ก่อนที่หมอจะเดินออกมาเผชิญหน้ากับเอกพล

        “แต่ลูกชายของคุณมีอาการอื่นที่น่าเป็นห่วงกว่านี้ครับ”

        หมอเน้นเสียงหนักบอกเอกพล และเอกพลก็เริ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะถามหมอกลับไปเสียงเรียบ

        “ลูกชายของผมมีอะไรน่าห่วงครับ?”

        “หมออยากคุยกับคุณเอกพลเป็นการส่วนตัวครับ แต่หมอขออนุญาตนัดคุณเอกพลเป็นพรุ่งนี้เช้าได้ไหมครับ?”

        “ตอนเช้าคงไม่ได้ เพราะตอนเช้าผมมีธุระ”

        เอกพลพยายามบ่ายเบี่ยงในช่วงเช้า เพราะช่วงเช้าของพรุ่งนี้เตชินมีนัดดูตัวกับลูกสาวของยงยุทธ เอกพลจึงไม่อยากผิดคำพูด

        “ถ้างั้นตอนเย็นคุณเอกพลสะดวกรึเปล่าครับ?”

        “สำคัญมากเหรอ?”

        “สำคัญมากครับ”

        “ตกลง...งั้นพรุ่งนี้ตอนเย็นคุณค่อยเข้ามาหาผมที่ห้องทำงานก็แล้วกัน”

        “ครับ”

        เมื่อเอกพลตกลงกับหมอจนเป็นที่เข้าใจตรงกันแล้ว หมอก็หันไปเก็บอุปกรณ์เครื่องมือแพทย์ลงในกระเป๋า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที

        และพอคล้อยหลังหมอไม่กี่นาที เอกพลก็เดินเข้าไปดูอาการของเตชินใกล้ ๆ อยู่สักพัก ก่อนที่เอกพลจะหันไปสั่งทินกรให้ดูแลเตชินต่อ

        “ทิน? ฝากแกดูแลชินแทนแม่บ้านไปก่อนนะ ถ้าเขาฟื้นเมื่อไหร่แกก็รีบหาข้าวปลาให้เขาทานซะ”

        “ครับพี่”

        ทินกรรับปากรับคำพี่ชายของเขาด้วยท่าทางนอบน้อม พร้อมกับรีบวิ่งออกไปเปิดประตูห้องเพื่อให้พี่ชายเดินได้สะดวกอย่างเอาใจ...จากนั้นทินกรก็กลับเข้ามานั่งอ่านหนังสือพิมพ์เฝ้าเตชินต่อไป...จนถึงเช้าของวันใหม่

        [ตอนเช้า]

        เตชินกะพริบตาถี่ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งอยู่บริเวณรอบ ๆ ดวงตา แต่เตชินก็ยังพยายามเหลือบมองไปรอบ ๆ กายของตัวเอง เพราะเตชินรู้สึกคุ้น ๆ ว่าห้องนี้มันเหมือนห้องของคุณหญิงแม่ของเขา

        “นี่มันห้องคุณแม่นี่หน่า แล้วเรามานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน”

        เตชินพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเหลือบไปเห็นทินกรนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาถัดจากเตียงนอนของเขาด้วยท่าทางตั้งใจ

        "คุณอา"

        เตชินเรียกทินกรด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

        "ชิน...ตื่นแล้วเหรอ? เป็นไงบ้าง? ยังปวดหัวอยู่ไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

        ทินกรลุกขึ้นพร้อมกับเข้าไปหาเตชิน ก่อนจะยื่นมือไปอังหน้าผากเพื่อวัดไข้ด้วยความห่วงใย

        “ค่อยยังชั่วหน่อย ตัวอุ่นขึ้นแล้ว ตัวไม่ร้อนไม่เหมือนคืนแล้ว”

        ทินกรยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ เมื่อหลานชายของเขาอาการดีขึ้น และในจังหวะนั้นเตชินก็คว้ามือของทินกรเข้าไปกุมไว้อย่างกะทันหัน

        หมับ!

        “ชิน!”

        "คุณอาครับ? คุณอาต้องช่วยผมนะครับ ผมอยากกลับไปหานิวครับ ผมคิดถึงนิวครับ เรารักกันครับ ผมอยากไปหาเขาครับ คุณอาช่วยผมด้วยนะครับ"

        เตชินเอื้อนเอ่ยคำขอร้องทินกรอย่างอ้อนวอน จนทินกรอยากจะใจอ่อนปล่อยหลานไปเลย แต่ทินกรก็รู้ตัวดีว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้

        "ชิน? อาขัดพ่อชินไม่ได้จริง ๆ ชินเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ?"

        ทินกรเอื้อมมือเข้าไปลูบหัวของเตชินเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

        "ผมรู้ครับ...แต่ตอนนี้ผมมีเพียงความหวังเดียวคือคุณอานะครับ"

        "คือ...อา..."

        "ไม่เป็นไรครับ เสียดายถ้าตอนนี้แม่อยู่ที่นี่ ผมคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้"

        เตชินปล่อยมือทินกรให้เป็นอิสระ ก่อนจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อปิดซ่อนคราบน้ำตาของเขา

        "ชิน...อาก็อยากช่วยชินนะ แต่ว่าอา...ช่วยไม่ได้ อาขอโทษด้วยนะชิน"

        ทินกรเอื้อมมือเข้าไปบีบไหล่ของเตชินเบา ๆ แต่เตชินกลับเลิกผ้าห่มออกมาจ้องหน้าทินกรด้วยความน้อยใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่ผู้เป็นอาอย่างตัดพ้อ

        "ออกไปเถอะครับ ผมอยากอยู่คนเดียว"

        เตชินคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงไว้เหมือนเดิม แต่คราวนี้ทินกรกลับไม่ยอมให้เตชินทำแบบนั้นได้อีกแล้ว เพราะทินกรเอื้อมมือเข้าไปเลิกผ้าห่มออกจากเตชิน พร้อมกับพยายามพูดบางอย่างออกไป

        "ชิน...อามีเรื่องจะบอกชินอีกเรื่องหนึ่ง "

        "เรื่องอะไรครับ?"

        เตชินยันตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง และเสหน้าหันมองออกไปด้านนอกหน้าต่างเหมือนไม่ใส่ใจเรื่องที่ทินกรพูดนัก

        "พรุ่งนี้ช่วงเช้า...ฝ่ายหญิงว่าที่คู่หมั้นของชินเขาจะมาดูตัวและตกลงเรื่องหมั้นกับชิน”

        ทินกรบอกความจริงที่ยากลำบากกับเตชิน และความจริงก็ทำให้เตชินหันขวับมาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของผู้เป็นอาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        "อะไรนะครับ!”

        เตชินขมวดคิ้วถามทวนประโยคบอกเล่าของทินกรอีกครั้ง จากนั้นทินกรก็เล่าให้เตชินฟังต่อไป

        “พ่อของเตชินบอกว่าหลังจากดูตัวแล้ว...ถ้าเป็นเป็นที่พอใจและตกลงกันได้ เขาก็จะหมั้นหมายกับชินทันทีเลยภายในช่วงเช้า"

        ทินกรบอกเตชินเสียงเบาหวิว เพราะทินกรเองก็ไม่เห็นด้วยเลยที่เอกพลกับฝ่ายหญิงมารวบหัวรวบหางเตชินแบบนี้

         “คุณอาไปบอกพ่อเลยนะครับว่า ผมไม่หมั้น! และมันจะไม่เกิดขึ้น"

        เตชินชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนที่เตชินจะเริ่มน้ำตาคลอเมื่อเขารู้สึกคิดถึงนิวขึ้นมาจับใจ...

----------------------------------

ซันด๊อก