หลังจากเสด็จกลับจวนอี้อ๋องรีบให้คนไปตามหมอหลวงจากในวังเพื่อมารักษาทั้งสองเป็กรณีพิเศษ เนื่องจากหมอหลวงทำหน้าที่ถวายการรักษาเฉพาะฮ่องเต้และเชื้อพระวงค์เท่านั้น อี้อ๋องได้กราบขอพระราชทานอนุญาต ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้หมอหลวงเสด็จตามอี้อ๋องกลับจวนในทันที
หมอหลวงและผู้ช่วยเดินเข้าออกเป็พัลวัน วิ่งเข้าออกเปลี่ยนน้ำในอ่องที่เต็มไปด้วยเื จนทำให้เหมยซียิ่งเป็ห่วงหนักมากกว่าเดิมเป็เท่าตัว อี้อ๋องทรงเห็นก็เข้ามาปลอบโยนให้คลายกังวลเพราะเขาได้เชิญหมอที่เก่งที่สุดมารักษาทั้งสองคนแล้ว
"เหมยซี เราว่าเ้าควรเข้าไปพลัดเปลี่ยนชุดอาบน้ำชำระคราบเืและพักผ่อนเสียหน่อยเถิด หากเ้ายังคงเฝ้าอยู่เช่นนี้รังแต่จะทำให้ตนเองอ่อนแอ และเ้าก็ไม่สามารถช่วยอันใดได้ หากซือหยาฟื้นขึ้นมาเห็นเ้าทรมานตัวเองเช่นนี้ นางจักต้องโทษตัวเองเป็แน่ เราจะพาเ้าไปอาบน้ำและหาอะไรรองท้องเสียก่อน มาเถิดคนดีเชื่อฟังข้านะเหมยซี" เหมยซีก็ได้แต่พยักหน้าแต่ตาก็คอยมองคนรับใช้ถืออ่างน้ำใบใหม่เข้าไปในห้อง
"มาเหมยซีข้าจะช่วยเ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ" เหมยซีทีใจลอยก็พยักหน้าตอบรับพอรู้ตัวอีกทีผ้าคาดเอวของนางก็หลุดออกไปแล้ว เหมยซีได้สติจึงได้รีบจับเสื้อผ้าที่ขณะนี้อี้อ๋องกำลังค่อยๆปลดออกด้วยสายตากรุ้มกริม
"เออ....... มิเป็ไรเพคะลำบากพระองค์เปล่าๆ เดี่ยวให้สาวใช้คอยช่วยข้าดีกว่า ทรงเสด็จออกไปรอด้านนอกเถิด" อี้อ๋องที่ขณะกลายเป็คนดื้อเงียบปากไม่พูดอะไรออกไป แต่มือนี้ไวยิ่งกว่าปลาหมึก
อี้อ๋องคว้าเอวเหมยซีเข้ามากอดแน่น "จักต้องเขินอายอะไร ข้าช่วยเ้าแค่นี้เองไม่ได้ลำบากกระไรเลย อีกอย่างพวกเราก็เป็สามีภรรยากันแล้วนะเหมยซี เ้าลืมแล้วรึ" เหมยซีหน้าแดง หัวใจของนางเต้นไม่เป็จังหวะกับโหมดโรแมนติกของชายหนุ่มตรงหน้า
อี้อ๋องเห็นนางนิ่งเงียบไม่พูดอะไรก็ยิ่งได้ใจ "หากใจเ้ามิตรงกับใจข้า เ้าคิดหรือว่าข้าจะมีความกล้าหักหาญน้ำใจเ้านะ เหมยซี" อี้อ๋องพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร ยิ่งทำให้เหมยซีมองด้วยสายตารักใคร่เป็นัก
อี้อ๋องจับปลายคางเหมยซีเชิดขึ้นมา "ข้าขอเพียงจูบเ้าได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าแค่จูบเ้าจะไม่ล่วงเกินอันใดเลย เพราะข้ารู้ดีว่าเ้าเป็ห่วงซือหยา จิตใจคงไม่อยู่กับเนื้อกลับตัวเป็แน่" อี้อ๋องมองด้วยสายตาอ้อนวอนเหมือนเด็นหนุ่มก็มิปาน
เหมยซีหัวเราะออกมา "ถ้าอี่อ๋อง้า ใครหรือจะกล้าขัดเล่าเพคะ" นางพูดเสียงเบาแต่อี้อ๋องก็ได้ยินชัด
อี้อ๋องค่อยๆ โน้มตัวลงมาจุมพิศเบาๆ ที่ริมฝีปากนาง ทั้งสองโอบกอดกันและจุมพิศก็กินเวลาไปสักพัก อี้อ๋องก็เลื่อนมาจุมพิศที่หน้าผากเหมยซีแทนและกอดนางไว้แนบอกอย่างหวงแหน
"เอาละนี่ก็นานแล้วข้าคงต้องปล่อยให้เ้าได้อาบน้ำเสียที ข้าจักออกไปรอพร้อมกับให้บ่าวไพร่ตระเตรียมอาหารไว้ให้เ้า หากนานไปกว่านี้ข้าคงไม่อาจรับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้" พูดจบก็มองหญิงอันเป็ที่รัก ที่ขณะนี้หน้าแดงล่ามไปถึงใบหู
"ช่างน่ารักเสียนี่กระไร" อี้อ๋องคิดในใจว่าทำไมเมื่อก่อนเขากลับทำร้ายนางได้ลง พลันก็นึกอยากตบหน้าตัวเองยิ่งนัก ที่มาค้นพบใจตัวเองช้าไป
หลังจากอี้อ๋องผละออกไปก็ได้สั่งให้สาวใช้เข้าไปปรนนิบัติพระชายาเอกทันที
อี้อ๋องได้นั่งรอเหมยซีพร้อมอาหารที่วางเตรียมไว้แล้ว เหมยซีก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ อี้อ๋องคีบอาหารให้นาง แต่เหมยซีที่ใจมิอยู่กับเนื้อกับตัวห่วงซือหยาและเผยหั่วเป็นัก ได้แต่นั่งเขี่ยอาหารที่วางไว้เท่านั้น
อี้อ๋องเห็นเข้าก็พลันไม่สบายพระทัย "เหมยซีเ้าทานอะไรเสียหน่อยเถิด ั้แ่เช้าเ้ายังมิมีอะไรตกถึงท้องจะทำให้เ้าล้มป่วยได้ เ้าจงมีสติหากเราสองคนล้มป่วยลงแล้วใครเล่าจะเป็เสาหลักของจวน จงเข้มแข็งไว้เถิดหนาคนดีของข้า ทานอะไรเสียหน่อยแล้วข้าจะพาเ้าไปดูอาการของพวกเขา ข้าก็มิต่างจากเ้าที่ห่วงใยเผยหั่วเช่นกัน" เหมยซีพยักหน้าและคีบอาหารเข้าปาก
"หม่อมชั้นจะต้องเข้มแข็งเพคะ เพื่อพระองค์ และเพื่อพวกเขาที่าเ็ล้มตายเพราะหม่อมชั้น"
อี้อ๋องที่ขณะนี้แทบจะกลายเป็เงาตามติดเหมยซีทั้งเช้าค่ำ จนบรรดาสาวใช้ต่างพากันอมยิ้มที่ได้เห็นภาพงดงามในจวนแห่งนี้
หมอหลวงได้ออกมาถวายรายงานว่าซือหยาและเผยหั่วปลอดภัยแล้ว เพียงแต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นนานหน่อยเนื่องจากเสียเืไปมาก
เหมยซีคิดในใจหากเป็ที่ ที่ตนจากมานางต้องหาเืมาช่วยทั้งสองได้แน่ เสียเืย่อมต้องหาเืเติมเข้าไปในร่างกายเื่แบบนี้เป็เื่ปกติในโลกอนาคต แต่ที่นี้การแพทย์ยังไม่ล้ำหน้าถึงขึ้นยอมรับเืจากคนอื่นเป็แน่ แล้วหากจะให้ร่างกายสร้างเม็ดเืมาทนแทนก็กินเวลาไปมากโข ต้องจัดของที่สามารถใช้บำรุงมาให้พวกเขาทดแทน
"พระชายาได้ฟังที่หมอบอกหรือไม่ตอนนี้พวกเขาทั้งสองปลอดภัยแล้ว ที่เหลือไว้เป็หน้าที่ของข้าจะจัดหาของบำรุงมาให้พวกเขาเอง วางใจได้สะทีนะ ซือหยาของเ้าปลอดภัยแล้ว" อี้อ๋องโอบไหล่เป็การปลอบใจตัวอี้อ๋องก็โล่งพระทัยเช่นกันที่เห็นองค์รักษ์คนสนิทปลอดภัย
เหมยซีได้เข้าไปเยี่ยมเยียนซือหยา เห็นใบหน้าที่ซีดขาวของนางก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ซือหยาเอาตัวเข้าบังดาบแทนตน ก็พลันน้ำตาไหลอาบแก้มเสียใจเป็นัก "ซือหยาต่อแต่นี้ไปเ้าจะเป็ดั่งเช่นน้องสาวแท้ๆของฉัน ขอให้ฉันได้ปกป้องแทนเถอะนะ" นางพร่ำบ่นออกไป
อี้อ๋องที่ตอนนี้กลายเป็เงาของเหมยซี ก็ตามมาเช่นกันเห็นเหมยซีร่ำไห้ก็พลันใว่านางาเ็หรือไม่
เหมยซีที่ได้เห็นอาการใของเขาก็หัวเราะทั้งน้ำตา "หม่อมชั้นมิได้เป็อันใดหรือเจ็บที่ใดเพคะ เพียงแต่นึกเสียใจในวันนั้นซือหยาต้องมาาเ็เพราะปกป้องหม่อมชั้น หากไม่มีซือหยาหม่อมชั้นคงไม่ได้กลับมายังจวนเป็แน่" อี้อ๋องได้ยินเช่นนั้นก็ตำหนิกลายๆ
"แล้วเ้าไม่คิดหรือว่าหากคนบนเตียงนี้เป็เ้าแล้วข้าจะทนอยู่ได้อย่างไร ซือหยาใช้ชีวิตนางเพื่อปกป้องเ้าข้าทราบซึ้งใจในความจงรักภักดีของนางมาก หากนางฟื้นขึ้นมา้าสิ่งใดข้าจะหาให้ทุกอย่าง ข้าสัญญา" เหมยซีได้ยินก็พลันนึกเื่ของซือหยาและเผยหั่วที่ทั้งสองมีใจรักใคร่ชอบพอกัน
"จริงหรือเพคะ ตรัสแล้วพระองค์ห้ามคืนคำเป็อันขาด หม่อมชั้นมีเื่อยากข้อร้องเช่นกัน แต่ถ้าเป็เื่นี้คงต้องให้ทั้งสองฟื้นขึ้นมาถามความสมัครใจเสียก่อนดีกว่า ตรัสแล้วนะเพคะ เกี่ยวก้อยสัญญาด้วย" เหมยซีดีใจเหมือนเด็กทำเอาอี้อ๋องหัวเราะชอบใจเกี่ยวก้อยสัญญากับเหมยซี
"หากเ้ากลัวว่าข้าจะเปลี่ยนใจ ถ้างั้นจะให้ลงเป็ลายลักษ์อักษรเลยหรือไม่เล่าเหมยซี ซนยิ่งนัก" อี้อ๋องหมั่นเขี้ยวบีบจมูกของนางเข้าให้
ซือหยาที่ได้ยินเสียงหยอกล้อของเ้านายทั้งสองนางก็ยิ้มดีใจ ที่ทั้งสองพระองค์รักใคร่ และตัวเองสามารถมีชีวิตรอดกลับมาปรนนิบัติเ้านายได้อีกครา
"อี้อ๋อง........ พระชายาเพคะ" เสียงพูดอันแ่เบาดังขึ้นมาทำให้ทั้งสองมองไปยังเตียงที่ขณะนี้ซือหยาได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว เหมยซีดีใจกอดซือหยาที่นอนบนเตียง จนซือหยาร้องด้วยความเจ็บแผล อี้อ๋องรีบดึงนางขึ้นมา
"เ้าลืมแล้วหรือเหมยซี ซือหยาาเ็อยู่เ้ากอดนางเยี่ยงนี้รังจะทำให้แผลปริเืออกอีกคราเป็แน่ ทีแบบนี้ไม่เห็นเ้ากอดข้าบ้างเลย" ทั้งห้ามคนรักและประชดกลายๆ ก็มีเพียงเขาที่กอดนางก่อน ส่วนนางไม่เคยจะโผล่เข้ากอดตนบ้างก็นึกอิจฉาซือหยา
"ทรงน้อยพระทัยกับคนป่วยหรือเพคะ หม่อมชั้นแค่ลืมตัวเพียงเท่านั้นเองส่วนเื่กอด เออ.. หม่อมชั้นก็อายเป็นะเพคะ" นางพูดไปเขินไป ซือหยาก็ยิ้มตาหยีแม้จะเจ็บแผลแต่ก็ทนได้เพราะนางมีความสุขเหลือเกินที่ได้เห็นภาพเบื้องหน้า
แล้วซือหยาก็พลันนึกถึงเผยหั่วขึ้นมา "พระชายาเพคะ เผยหั่วเขาเป็อย่างไรบ้างเพคะ ฟื้นหรือยังบ่าวเป็ห่วงเหลือเกิน" อี้อ๋องมองหน้าเหมยซีอย่างงุนงงในท่าทีห่วงใยของซือหยา เหมยซีที่รับรู้ทุกอย่างอยู่ก่อนแล้วก็ยักคิ้วหยอกล้ออี้อ่อง
"เ้ามิต้องเป็ห่วง เผยหั่วเป็นักรบที่ผ่านการรบมาหลายครา าเ็เจียนตายมาหลายครั้ง เห็นแบบนั้นอันที่จริงแกร่งยิ่งกว่าใคร่ เราและพระชายาเสด็จไปพบก่อนหน้านี้แล้ว หมอหลวงบอกว่าปลอดภัยดีเ้าจงอย่ากังวลเลย แต่เ้าหมอนั้นนะสิดื้อรั้นนักจะลุกขึ้นมาดูเ้าให้ได้หากข้าไม่สั่งห้ามไว้ เกรงว่าจะพุ่งมาที่นี้เป็แน่" อี้อ๋องที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่ทำหน้าหงุดหงิดกับกิริยาของทั้งเผยหั่วและซือหยา แล้วก็มองหน้าชายาตนเอง
"หรือว่าเื่ที่เ้าให้เราสัญญานั้น จะเป็เื่ของสองคนนี้ ใช่หรือไม่เราพลาดกระไรไปรึเหมยซี" เหมยซีรีบดึงตัวอี้อ๋องออกมาเพราะนางยังไม่อยากให้ซือหยารับรู้ว่านางมีแผนการณ์อย่างไร
"เ้าจะทำอะไรพระชายา ข้าใคร่อยากรู้เ้าจงตอบข้ามาไม่งั้นข้าจะไปเค้นเอาความจริงกับเผยหั่วแทน" เหมยซีได้แต่ถอนใจคนอะไรหัวช้ายิ่งนัก
"สิ่งที่พระองค์กำลังคิดนั้น พระองค์มาถูกทางแล้วเพคะ หากทรงสังเกตุอาการของเผยหั่วให้มากกว่านี้ พระองค์ก็จะได้คำตอบเอง" อี้อ๋องทำหน้างงสักพัก ก็พลันนึกขึ้นได้
"ข้าเข้าใจแล้ว ทั้งสองมีใจให้แก่กันใช่หรือไม่ และเื่ที่เ้าขอร้องคงเป็เื่มงคลของทั้งคู่เป็แน่ หึร้ายนักนะ คืนนี้ข้าจะทำโทษเ้า เตรียมตัวไว้คืนนี้ข้าจะพักที่จวนพระชายาเอก"
อี้อ๋องแสร้งพูดเสียงดังให้บรรดาบ่าวไพร่ได้ยิน และเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ "เสร็จข้าแน่... เหมยซี"
91
