"คนแข็งแรงแบบพ่อไม่ยอมให้ใครมาอัดได้ง่ายๆ แน่ มีแต่พ่อที่จะอัดคุณหมอล่ะสิไม่ว่า!"
"หมอขอตัวกลับก่อนนะจ๊ะ นี่ก็ค่ำมืดมากแล้ว"
หมอแพรวรีบจ้ำอ้าวผ่านกลุ่มเด็ก ๆ ออกไปทางบันไดเรือน
...
เมื่อหมอแพรวจัดการรีดน้ำยาให้ไอ้่จนเกลี้ยงลำและเช็ดทำความสะอาดคราบคาวบนร่างกายเสร็จสิ้นเธอรีบจัดแจงเสื้อกาวน์และชุดกระโปรงผ้าซาตินที่ยับย่นไปทั้งตัวให้เข้าที่
พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็ปกติ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเครื่องมือเดินลงกระไดเรือนไม้ของไอ้่และนางแววตามายังชั้นล่างแม้จังหวะก้าวเดินขาเรียวขาวยังออกอาการสั่นพั่บ ๆ
"ขอบคุณหมอแพรวมากเลยนะจ๊ะที่เป็ธุระมาดูไอ้่ผัวฉันให้ถึงเรือนนึกว่าจะแย่เสียแล้ว"
นางแววตา ที่กำลังง่วนกับการหุงหาอาหารอยู่หน้าเตาไฟรีบกุลีกุจอเข้ามาขอบอกขอบใจหมอสาวเป็การใหญ่
ความเหน็ดเหนื่อยจากงานครัวทำให้แววตามิได้สังเกตอาการณ์ผิดปกติของหมอสาวเลยแม้แต่นิดเดียว
"ไม่เป็ไรค่ะคุณแววตา หมอแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นเองค่ะ"
แพรวตอบสั้น ๆ ก่อนจะรีบขอตัวกลับออกไปจากเรือนทันที
...
เมื่อกลับมาถึงบ้านพักส่วนตัวซึ่งเป็เรือนไม้สองชั้นหลังเล็กที่ทางสถานีอนามัยจัดไว้ให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบที่กลางกายกลับยิ่งทวีคูณ
แม้ลิ้นสากและตวัดรัวเร็วลึกล้ำของไอ้่จะทำให้เธอน้ำกระฉูดจนหมดแรงไปรอบหนึ่ง ต่อด้วยแรงกระทุ้งเพียงเวลาสั้น ๆที่ทำเอาเธอค้างเติ่งไปไม่ถึงฝั่งฝัน
มันยังไม่สามารถเติมเต็มความโหยหาในส่วนลึกได้เท่ากับของเล่นด้ามยาวหัวกลมมนสั่นได้ ที่เธอชอบใช้เสียบสอดเข้ามาบดบี้ในโพรงสาวอย่างที่เธอเคยััในอดีต
“เสียดายจังลืมเอาตัวช่วยติดกระเป๋าเดินทางมาจากกรุงเทพฯ ด้วย แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!”
หมอสาวก้าวขึ้นเรือนพักพลางปลดกระดุมเสื้อกาวน์ออกด้วยมือที่สั่นเทาเธอไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ จัดการเปลื้องผ้าออกจนหมดสิ้น
อวดเต้าอวบสล้างแสนยั่วยวน หน้าอกมหึมาทิ้งตัวสวยตามแรงโน้มถ่วงยอดถันยังบวมแดงจากการถูกตะโบมดูดเลียและบีบเค้น สะโพกผายรับกับเอวคอดกิ่ว
"อืม... สวยเหลือเกินแพรวพิลาส...แต่ทำไมเธอถึงต้องมาว้าเหว่ในบรรยากาศบ้านป่าที่เงียบเหงาแบบนี้"
เธอพึมพำกับตัวเองพลางลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียดปลายนิ้วไล้เขี่ยช้า ๆ แล้วจึงบีบขยี้จุกสีชมพูหวานสดที่แข็งชันชูช่อชี้ฟ้าพร้อมกับเผยอริมฝีปากกระจับส่งเสียงร้องครางสยิว
“อ้าห์... พี่่นะพี่่! ทำไมพี่ถึงได้รีบร้อนทำน้ำแตกออกมาไวนัก ทำไมถึงไม่ทำต่ออีกนิดอีกนิดเดียวเท่านั้น ฉันก็จะเสร็จสมไปพร้อมกับนายแล้วแท้ ๆ ดูสิปล่อยให้ฉันต้องอารมณ์เปลี่ยวเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้แล้วคืนนี้ฉันจะหลับลงได้อย่างไรกัน?”
พลันดวงตากลมโตก็ไล่มองไปยังสวนครัวหลังบ้านที่มองเห็นรำไรผ่านหน้าต่างบานใหญ่
"มะเขือยาว..."
เธอนึกถึงสวนมะเขือยาวที่ออกลูกดกโตเต็มต้นเมื่อเช้านี้ลูกของมันทั้งยาว ทั้งใหญ่ และเขียวสดดูเต่งตึงหมอสาวเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างลืมตัวความคิดพิเรนทร์เริ่มครอบงำสมองที่เคยเต็มไปด้วยงานด้านการตรวจของวิชาชีพแพทย์
แพทย์สาวรีบคว้าผ้าถุงผืนบางมานุ่งแบบลวก ๆไม่ใส่เสื้อชั้นในหรือกางเกงใน ปล่อยให้ปทุมถันคู่โตเบียดเสียดอยู่ใต้ผ้าผืนบางจากนั้นก็ถือขันน้ำ ผ้าขนหนูผืนเล็ก และกล่องใส่สบู่ เดินลงจากเรือน มุ่งหน้าไปยังท่าน้ำริมคลองหน้าบ้านที่น้ำกำลังใสสะอาด
แต่ก่อนจะถึงท่าน้ำ หมอแพรวไม่ลืมที่จะแวะไปยังแปลงผักตรงบริเวณที่ปลูกมะเขือยาวไว้หลายสิบต้นสายตาคมกริบกวาดมองหาตัวช่วยบรรเทาความเร่าร้อนของวัยสาว ลูกที่ถูกใจที่สุด
จนไปสะดุดตาเข้ากับ มะเขือยาวลูกเขื่องที่ยาวเกือบฟุตและใหญ่หนาเป็พิเศษ เธอใช้มือเรียวเด็ดมันออกมาอย่างเบามือััถึงความเย็นและความแข็งขึงของเปลือกมะเขือ
‘ลูกนี้แหละ... ที่จะมาช่วยตรวจภายในให้ฉันที่ริมคลองคืนนี้’
เธอซ่อนมะเขือยาวลำโตไว้ในขันน้ำคลุมทับด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเล็กไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะก้าวลงสู่ท่าน้ำท่ามกลางแสงจันทร์นวลผ่องโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งแอบมองผ่านพุ่มไม้ด้วยความกระหาย!
บรรยากาศชายคลองยามค่ำช่างเงียบสงัดมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงน้ำในคลองที่กระทบเข้ากับริมตลิ่งหมอแพรวเดินลงไปยังท่าน้ำด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ผ้าถุงผืนบางที่นุ่งไว้อย่างิ่เหม่เสียดสีกับผิวขาเนียนละเอียดปทุมถันคู่งามที่อวบอัด จนแทบจะล้นออกมานอกขอบผ้าถุงก็ไหวกระเพื่อมขึ้นลง
ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ซอกขาขับเอาน้ำหวานสีใสให้ซึมออกมานอกโพรงสาวด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคามาจากบ้านไอ้่ที่ยังคุกรุ่นอยู่ไม่จางหาย
เธอก้าวลงไปลอยคออยู่ในน้ำคลองที่เย็นฉ่ำจนถึงระดับเอวความเย็นของสายน้ำทำให้ยอดอกที่บวมเป่งจากการถูกบีบเค้นก่อนหน้านี้ชูชันแข็งเป็ไตสู้กับััของน้ำ
หมอสาวกวาดสายตามองไปรอบๆเมื่อแน่ใจว่าไร้ผู้คน เธอจึงค่อยๆ วางขันน้ำลงบนขั้นบันไดริมตลิ่ง
เธอหยิบสบู่ก้อนขึ้นมาถูไถตามเรียวแขนและลำคอระหงก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าถุงที่เปียกแนบเนื้อเพื่อขัดสีฉวีวรรณทรวงถันคู่งามที่คัดตึง ถูกสองมือเรียวบีบเค้นพัลวันฟองสบู่สีขาวนุ่มละมุนฉาบไล้ไปทั่วผิวเนียนละเอียด
"ซี๊ดดด..."
หมอสาวเชิดหน้าสู้แสงจันทร์นิ้วเรียวบดขยี้ลงบนยอดปทุมถันที่แข็งชันเป็ไตผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นเธอจินตนาการไปถึงความรู้สึกยามที่สะโพกผายของเธอจะถูกกดทับลงบนลูกมะเขือในศาลา
ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนหน้าท้องแบนราบหดเกร็งเธอฟอกสบู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเน้นย้ำที่จุดอ่อนไหวกลางกายจนน้ำหวานเริ่มหลั่งไหลออกมาผสมกับสายน้ำ
โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าที่พุ่มตะขบฝั่งตรงข้าม ไอ้บุญนำ ที่แอบดูอยู่ถึงกับตกตะลึงมันจ้องมองภาพคุณหมอสาวที่กำลังลูบไล้ร่างกายตัวเองอย่างกระสันใต้น้ำ
แสงจันทร์ตกกระทบสองเต้าอวบเต่งขาวโพลนจนสว่างจ้านิ้วมือเรียวเขี่ยขยี้ยอดถันของตนเอง
ฟองสบู่ที่ถูฟอกทั่วเนื้อเนินอกทวีความลื่นมือส่งให้จุกนมทั้งสองชี้งอนขึ้นเป็เม็ดสีทับทิมสดใสภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง
และเมื่อเห็นเธอหันกลับไปมองที่มะเขือยาวในขันน้ำมะเขือใบนั้นมีรูปทรงยาวอวบ ท่าทางจะเนื้อแน่นคล้ายของลับของมันไม่มีผิด
ไอ้บุญนำก็เริ่มเข้าใจทันทีว่าคืนนี้คุณหมอมีแผนการพิสดารรออยู่เป็แน่!
แพรวพิลาสเอื้อมไปหยิบ มะเขือยาวลูกเขื่อง ออกจากขันน้ำสีเงินวาบวับขึ้นมาพิจารณา
ผิวของมะเขือยาวที่เรียบเนียนและเต่งตึงความแข็งขึงของมันชวนให้จินตนาการถึงท่อนเนื้อชายชาตรี หมอแพรวค่อย ๆชโลมสบู่ลงบนผลมะเขือจนมันลื่นละมุนมือเธอเริ่มใช้มันลูบไล้ไปตามซอกคอและนวดคลึงรอบความหยุ่นนุ่มใหญ่โตของสองเต้าเปลือยเปล่าที่ลอยเด่นอยู่เหนือน้ำ
ก่อนจะลากต่ำลงผ่านหน้าท้องที่แบนราบจนไปหยุดอยู่ที่กึ่งกลางความสาวที่บัดนี้ขมิบตอดรับความเย็นของเ้าลูกสีเขียวในมือ
"อ๊ะ... ซี๊ดดด..."
หมอสาวครางออกมาแ่เบาเมื่อปลายของมะเขือยาวที่ลื่นไหลด้วยฟองสบู่บดเบียดลงบนจุดกระสันเธอแยกขาออกกว้างใต้ผิวน้ำ
พลางกดกระแทกความยาวของมันเข้าสู่โพรงสวาทช้าๆ รสััที่แน่นขนัดและแข็งขึงทำเอาเธอซ่านสยิวจนต้องเชิดหน้าขึ้นฟ้าแผ่นหลังเนียนละเอียดแอ่นโค้งรับความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำ
1K
