บทที่ 15 เขากำลังคิดถึงใครกันแน่?
เธอมองตามสายตาของเขาไปยังข้อมือของตัวเอง รอยขีดข่วนสีแดงปรากฏให้เห็น
เธอคงจะถูกขีดข่วนตอนที่พยายามป้องกันไม่ให้กาแฟร้อนสาดใส่ตัวเอง เธอหมุนตัวเร็วไปหน่อย เลยเผลอโดนอะไรสักอย่าง
ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจ ไม่คิดว่าจะมีรอยแดงปรากฏบนข้อมือด้วยซ้ำ
เธอกำลังจะชักมือกลับ แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับคว้ามือเธอไว้
นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปมาบนรอยแดง จนเกิดความรู้สึกเสียวซ่านและระคายเคืองเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาหล่อเหลาจ้องมองเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่า “เจ็บไหม?”
เขาไม่ได้ถามก่อนว่าเธอาเ็ได้อย่างไร แต่กลับถามว่าเจ็บไหม
นี่เป็วิธีการจัดการปัญหาตามปกติของเขา จัดการเื่เฉพาะหน้าก่อน แล้วค่อยไปหาสาเหตุทีหลัง
เธอส่ายหัว พร้อมกับพยายามดึงมือกลับ “ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณที่คุณจิ่งเป็ห่วง เรามาคุยเื่พรีเซนเตอร์โฆษณากันเถอะ ฉันว่าเหอเฉ่าเป็ตัวเลือกที่ดี ทั้งบุคลิก ภาพลักษณ์ ก็เหมาะสม ที่สำคัญที่สุดคือ…”
เธอยังพูดไม่ทันจบ มือขวาก็ถูกเขาดึงแรง ๆ ไม่นานร่างทั้งร่างของเธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา
เธอดิ้นไปมา ไม่เพียงแต่ไม่สามารถหลุดออกมาได้ กลับยิ่งถูกเขากอดรัดแน่นขึ้นไปอีก
ร่างกายแนบชิดราวกับเป็เนื้อเดียวกัน!
จิ่งเป่ยเฉินรีบเปิดลิ้นชักทางขวามือ หยิบกล่องครีมขนาดเล็กออกมา เปิดฝาทันที
กลิ่นหอมสดชื่นของมินต์ลอยเข้าจมูกของอันโหรว เป็กลิ่นที่เย็นสบายและหอมมาก
เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ใช้มือจุ่มยาขี้ผึ้งเล็กน้อย แล้วทาลงบนข้อมือขวาของเธอช้า ๆ อย่างเบามือ
รอยแดงบนมือของเธอจางลงเล็กน้อยในชั่วพริบตา รู้สึกเย็นและสบายมาก
“ทำไมถึงถูกน้ำร้อนลวกล่ะ?” เขายังคงจับมือเธอไว้ สายตาจ้องตรงมาที่ดวงตาของเธอ
ถึงแม้เขาจะมีน้ำเสียงแข็งกร้าว และท่าทางเอาแต่ใจ แต่แน่นอนว่าก็ใส่ใจรายละเอียดมาก เขาสามารถจับได้ว่าเธอโกหกจากแผลเพียงเท่านั้น
อันโหรวหัวเราะเบา ๆ “คุณจิ่งมีสายตาที่ดีจริง ๆ เช้านี้ทุกคนกำลังดื่มกาแฟกันอยู่ ฉันเลยชงเองแก้วหนึ่งแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ผลที่ได้คือมือจับไม่แน่น เลยโดนน้ำร้อนลวก”
“หืม จริงเหรอ?” เขาเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย มือของเขาเริ่มลูบไล้ข้อมือของเธออย่างช้า ๆ
ช่างเป็คนหยาบคายจริง ๆ!
อันโหรวรู้สึกไม่พอใจ เธอจ้องมองเขา “ฉันจำเป็ต้องโกหกคุณด้วยเหรอ ถ้าโกหกคุณ ฉันจะได้อะไร คุณจะขึ้นเงินเดือนให้ฉัน หรือให้โบนัสสิ้นปี หรือให้หุ้นของบริษัทจิ่งกับฉัน?”
หลังจากพูดจบ เธอก็ใช้แรงดึงมือออกมา
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะเปิดรายชื่อศิลปินไปที่หน้าของเหอเฉ่าแล้วอ่านอย่างละเอียด
หนึ่งนาทีผ่านไป เขาถึงได้พูดว่า “ชื่อของเธอก็ไม่เลวนะ”
อันโหรวพยักหน้า วิเคราะห์ตามคำพูดของเขาต่อ “ชื่อของเธอมีคำว่า ‘หญ้า’ อยู่ด้วย ซึ่งเข้ากันได้ดีกับสินค้าใหม่ครั้งนี้”
จิ่งเป่ยเฉินประสานมือเข้าด้วยกัน “ลองพูดมาสิ”
“บริษัทจิ่งไม่เคยทำธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับหยก แต่สินค้าใหม่ครั้งนี้กลับผสมผสานหยกเข้าไปด้วย ความรู้สึกแรกที่ผู้คนมีต่อหยกคือความบริสุทธิ์ เหมือนกับหญ้าเขียวชอุ่มที่มีหยาดน้ำค้างในยามเช้า”
เธออธิบายออกมาได้อย่างเป็ระเบียบ ทุก ๆ คำตรงกับแิใหม่ของสินค้า
มันคือความสะอาดบริสุทธิ์ และสดชื่นถึงขีดสุด สามารถทำให้คนละทิ้งความคิดฟุ้งซ่านได้
“พูดได้ดีมาก งั้นคราวนี้ให้เธอเป็พรีเซนเตอร์โฆษณาแล้วกันนะ” หลังจากพูดจบ เขาก็ยื่นรายชื่อศิลปินและเอกสารอีกฉบับหนึ่งบนโต๊ะให้เธอ
เธอเปิดดูเอกสาร พบว่าข้างในเต็มไปด้วยข้อมูลเกี่ยวกับหยกและโรงงานผลิตหยกบางแห่ง
เธอสังเกตเห็นบริษัทหนึ่งของตระกูลเฮ่อ บริษัทนี้เคยติดต่อกับตระกูลอัน แต่ตอนนี้บริษัทนี้เริ่มมีผลประกอบการขาดทุนติดต่อกันสามไตรมาส ซึ่งอยู่ในสถานะไม่มีกำไร
“คุณจิ่ง ทำไมคุณถึงสนใจหยกขึ้นมาทันทีแบบนี้ล่ะ?” อันโหรวเอ่ยขึ้นทันใด เสียงของเธอมีความสั่นเครือเล็กน้อยจนแม้แต่ตัวเองก็ไม่ทันสังเกต
เธอไม่เข้าใจ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงเข้าไปยุ่งกับหยก ก่อนหน้านี้ตระกูลอันเคยได้ชื่อว่าเป็ตระกูลหยก และเป็ผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุด
บริษัทจิ่งเป็คู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของบริษัททีอี ตอนที่เธอยังไม่ได้ออกจากบริษัททีอี เธอเคยทำการวิจัยเกี่ยวกับบริษัทจิ่ง
ถึงแม้ในเื่อื่น ๆ บริษัทจิ่งจะแข็งแกร่งมาก แต่ในเื่หยกกลับเป็จุดอ่อน
แต่คราวนี้ บริษัทกลับเข้าโจมตีจากจุดอ่อน และลงทุนเงินก้อนใหญ่ ซึ่งมีความเสี่ยงอยู่บ้าง
จิ่งเป่ยเฉินหัวเราะเบา ๆ “แค่อยากทำเฉย ๆ น่ะ อีกอย่าง บริษัทจิ่งไม่เคยเข้าไปยุ่งกับวงการหยกมาก่อน”
อันโหรวมองเขาแล้วเข้าใจในทันที ผู้ชายทุกคนมีจิตใจที่ชอบความแปลกใหม่ และมักจะสนใจผู้หญิงที่แตกต่างจากคนอื่นเสมอ นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า ‘การลิ้มลอง’
‘หยก’ ก็เหมือนกับผู้หญิงนั่นแหละ
ในตอนนั้นเอง จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนทันที “ไปกันเถอะ ไปที่บริษัทเฮ่อ”
อันโหรวมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตามเขาไป เธอไม่จำเป็ต้องไปกับเขาหรอก ถึงจะต้องไป ก็ควรจะให้ผู้จัดการชีหรือหลินจือเสี่ยวไปเป็เพื่อนมากกว่า
อีกอย่าง ถึงแม้จะไปที่บริษัทเฮ่อเพื่อผลิตภัณฑ์ใหม่ แต่นี่ก็ถือเป็การเก็บข้อมูลขั้นตอนหนึ่ง
เธอเป็คนวางแผน ไม่มีหน้าที่ต้องไปเก็บข้อมูล เธอควรใช้พลังงานไปกับการวิเคราะห์ข้อมูลและทำแผนให้สมบูรณ์แบบมากกว่า
“ยังยืนเซ่ออยู่ตรงนั้นทำไม?” จิ่งเป่ยเฉินหยุดอยู่ที่หน้าประตู มือจับลูกบิดประตูไว้แล้ว
อันโหรวมองเขา ก่อนจะพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันไม่มีหน้าที่ต้องไปสืบข้อมูลที่บริษัทเฮ่อกับคุณ มันไม่ใช่ขอบเขตงานของฉัน”
“ผมสั่งให้คุณไป” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ท่าทางดุดัน ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ
หลังจากพูดประโยคนี้จบ จิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอยังไม่ขยับเขยื้อน จึงเอ่ยปากอีกครั้ง “หรือว่าอยากให้ผมอุ้มคุณออกไป?”
เขาทำสีหน้าเคร่งขรึม คำพูดเต็มไปด้วยการเย้าหยอก
อันโหรวขยับปากเล็กน้อย และเปล่งเสียงเบา ๆ สามคำ “ไร้ยางอาย”
จิ่งเป่ยเฉินกอดอก รู้สึกขำขัน “แค่นี้ก็ไร้ยางอายแล้วเหรอ?”
ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา
มีผู้หญิงคนหนึ่งเคยวิจารณ์เขาแบบนี้เหมือนกัน
ในสายตาของเธอ เขาก็เป็แค่ลูกคุณหนูเ้าสำราญ
ผู้หญิงแบบนี้แหละ ที่หายตัวไปโดยไม่มีสาเหตุ ต่อให้เขาพยายามตามหายังไงก็หาไม่เจอ เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ส่วนอันอวี้หานที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาของเธอดูคล้ายกับผู้หญิงคนนั้นมาก แม้กระทั่งนามสกุลก็เหมือนกัน
อันโหรวสังเกตเห็นสายตาของจิ่งเป่ยเฉิน เหมือนกับว่าเขากำลังมองผ่านตัวเธอไปยังอีกคน
แล้วเขากำลังคิดถึงใครกันแน่?
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงห้องสุดหรูส่วนตัวของเขาที่ชั้นสิบแปดโรงแรมนั่วเทียน ซึ่งมีชุดกระโปรงเด็กผู้หญิงวางอยู่ หรือว่าเขาแอบมีภรรยาและลูกไปแล้ว?
พอนึกถึงเื่นั้น อันโหรวก็เผลอเอ่ยปากถามออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว “คุณจิ่ง ฉันได้ยินพนักงานคนอื่น ๆ บอกว่าคุณยังไม่ได้แต่งงาน แต่ทำไมในโรงแรมนั่วเทียนถึงมีชุดกระโปรงเด็กผู้หญิงอยู่ล่ะ?”
สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินเปลี่ยนไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาเป็ปกติอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “แค่อยากได้ขึ้นมาน่ะ”
อันโหรวรู้สึกติดขัด ‘แค่อยาก’ อีกแล้วเหรอ รสนิยมของเขาเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ หรือว่าชอบสะสมชุดกระโปรงของเด็กผู้หญิงด้วย?
รสนิยมแบบนี้มัน...ผิดปกติชัด ๆ
“ผมจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่มาอยู่ตรงหน้าผม ผมจะอุ้มคุณออกไปเอง” น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจัง พูดแล้วต้องทำจริงอย่างแน่นอน
สีหน้าของอันโหรวเปลี่ยนไป เธอรีบเดินไปข้างหน้าทันที
ถ้าเขานับเร็วกว่านี้ ภายในเวลาที่เขากำหนด เธอคงไปไม่ถึงตรงหน้าเขาหรอก
แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า เื่ที่แย่กว่านี้ยังรออยู่ข้างหน้า
เธอเพิ่งเดินไปได้สองก้าว เท้าของเธอก็พลิกออกด้านนอก ทำให้ทั้งตัวเซไปข้างหน้า
เธอไม่ชอบใส่รองเท้าส้นสูง โดยเฉพาะรองเท้าส้นสูงสิบเิเ และเธอก็ไม่ได้เตี้ยมาก จะใส่รองเท้าสูงขนาดนี้ไปทำไม!
กฎระเบียบที่ผิดปกติของบริษัทจิ่ง
เธอหลับตาลง ยกมือทั้งสองข้างไปข้างหน้า ยอมรับชะตากรรมที่จะล้มลง
แต่สิ่งที่ร่างกายของเธอััไม่ใช่พื้นเย็นเฉียบ แต่เป็อ้อมกอดอันอบอุ่นและกว้างขวาง
จมูกของเธอชนเข้ากับหน้าอกของเขาอย่างแรง ประสาทััของเธอไวเสมอ เธอรู้ตัวอย่างรวดเร็วว่าตัวเองชนโดนส่วนที่ไม่ควรชน ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดบนหน้าอกของผู้ชายอยู่ตรงไหน? หนึ่งคือกล้ามท้อง และอีกหนึ่งคือ...
ใช่แล้ว เธอชนโดนส่วนนั้นพอดี!
ตลอดห้าปี เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้
อันโหรวรีบผลักจิ่งเป่ยเฉินออกทันที แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง
มือที่ใหญ่และแข็งแรงของเขา กำลังคลึงจมูกของเธออย่างเบามือ
“ชนจนเจ็บเลยสิ” สีหน้าและดวงตาคู่นั้นของเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความห่วงใย
อันโหรวส่ายหัว เธอต้องได้ยินผิดไปแน่ ๆ คนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันจะมาห่วงใยเธอได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอต้องเว้นระยะห่างจากเขาให้ได้!
44K
