"5ปีแล้วนี้"เซเรฟพูดมองไปยังเด็กหนุ่มผมดำดวงตาที่กำลังลืมตา
"ท่านอาจารย์ฝึกเสร็จแล้วใช่ไหมคับ"เอนถาม
"ใช่เสร็จแล้วแก่คงเป็ปีศาจแล้วละ อายุเก้าขวบ อยู่ในระดับดวงดาวขั้น1"เซเรฟพูด
"นี่อาจารย์ผมอยากรู้ว่าตอนอาจารย์มีชีวิต อาจารย์อยู่ระดับอะไรหรอคับ"เอนถาม
"อื้มก็เลยระดับสุริยันไปแล้วละ"เซเรฟพูดและพูดอีกว่า"พอเ้าอยู่ในระดับนั้นจะรู้เอง
"นี้คือของที่ฉันจะให้ไว้1.แหวนผลึกัภายในมีเหมืองแร่ลูกแก้วิญญาระดับสูงอยู่มากมายและยังมีพลัง์ไม่จำกัดอยู่2.คาตานะทมิฬเป็อาวุธระดับจักรพรรดิ์โบราณซึ่งมันทำจากร่างของฉันเอง
"จงใช้มันฟาดฟันศัตรูที่เข้ามาเจอกะเ้า"เซเรฟพูดจบพร้อมกลับกลายเป็ของเหลวพุ่งเข้าไปในตัวเอน
"อาาาาาจารรรรรย์"เอนะโและร้องไห้
"จะะโทำไมข้าอยู่ในจิตใต้สำนึกแก่"เซเรฟพูด
"อ้าวหรอ ฮาๆ ฮาๆ"เอนหัวเราะและเดินทางกลับสู่ตระกลูอย่างไว
ณ จวนบ้านผู้นำตระกลูเฟลรัส
"นี้มีใครอยู่ไหม"เอนพูด
"นะนายน้อย นั้นใช่นายน้อยรึป่าว"เมลพูด
"ใช่ฉันเองเมลจำไม่ได้หรอ"เอนพูด
"นายน้อยตัวจริง พระเ้าฉันตาฟาดไปรึป่าว"เมลพูดพร้อมหยิกแก้มตัวเอง
"นี้เมลพอได้แล้ว แล้วท่านพ่อและพี่ๆละ"เอนถาม
"นายท่านไปงานเลี้ยงเต้นรำที่พระาาจัดขึ้นกะคุณหนูและคุณชายคะ"เมลพูด
"งั้นหรองั้นฉันขอขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนละกันพอพี่ๆและท่านพ่อมาเรียกด้วยนะ"เอนพูดเสร็จแล้วเดินขึ้นห้องไป
"ค่ะ นายน้อย"เมลพูด