“โปรดจำไว้ด้วยว่าถ้าข้าเห็นว่าการออกกระบวนท่าของเ้ามันไร้ประสิทธิภาพเมื่อไหร่…ก็เตรียมตัวเป็แบบเดียวเ้าพวกนั้นได้เลย"
ชายศีรษะล้านยังคงกำชับกฎของตัวเขาเองให้ซินหยานฟังอีกครั้ง ในความเป็จริงแล้วเขาไม่เชื่อว่าซินหยานจะสามารถทำให้เขาพอใจได้ เพียงแค่มองด้วยตาเปล่าเขาก็รับรู้ได้แล้วว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่เคยผ่านการศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดมาก่อน ไม่ว่าจะเป็กล้ามเนื้อบริเวณแขนหรือขาก็ดูเล็กเหมือนคุณหนูที่เอาแต่อยู่ในจวนมากกว่าเสียอีก ลำเพียงแค่ฆ่าไก่ตัวหนึ่งนางก็คงจะไม่มีปัญญาทำได้
“กระบวนท่าแรกเริ่มเลย-…”
ฟิ้ว!
เพียง 1 ลมหายใจหลังจากชายศีรษะล้านกล่าวจบเขาก็รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างพุ่งมาบริเวณใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว โชคดีที่เขาสามารถเบี่ยงศีรษะหลบเอาไว้ได้ทันทำให้มันมีเพียงแค่รอยถากเท่านั้น แต่เมื่อเขาลองจับไปบริเวณรอยถากก็พบว่ามันมีเืซิบออกมาช้าๆ
“ซินหยานโจมตีล้มเหลว…เชิญท่านเป็ฝ่ายโจมตี”
สิ่งที่สร้างรอยถากเอาไว้บนหน้าของชายศีรษะล้านก็คือฝ่ามือของซินหยานนั้นเอง เมื่อได้รับสัญญาจากอีกฝ่ายเขาก็ไม่รอช้าที่จะเปิดการโจมตีทันที ในตอนแรกเป้าหมายของเขาก็คือกะโหลกหน้าผากของชายศีรษะล้าน แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดผนวกเข้ากับอีกฝ่ายที่มีประสบการณ์และร่างกายที่แข็งแกร่ง ทำให้ฝ่ามือของเขาทำได้เพียงแค่รอยถากเท่านั้น
ขณะที่ซินหยานรู้สึกผิดหวังกับแผนของตนที่ไม่ได้ผล ทางด้านของชายศีรษะล้านกลับอยู่ในอารมณ์ใสุดขีด เขารู้สึกว่าเื่ราวมันรวดเร็วเป็อย่างมากหลังจากที่เขาให้สัญญาณเด็กสาวผู้นี้แค่ครู่เดียวฝ่ามือของนางก็เข้ามาประชิดใบหน้าของเขาแล้ว เกรงว่าถ้าเป็คนอื่นละก็คงจะถูกเจาะกะโหลกศีรษะไปแล้ว
“ทำได้ดีแต่ว่าก็ยังไม่พอ…หลบให้ได้ล่ะไม่งั้นเ้าคงจะไม่มีโอกาสได้โจมตีข้าอีก”
ถึงจะอยู่ในอาการใแต่เขาก็สามารถจะที่กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว บางทีตัวเขาเองอาจจะประมาทตัวของซินหยานไปหน่อยทำให้การโจมตีของนางทะลวงการป้องกันของเขามาได้ แต่ในรอบต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีกเพราะว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีรุ่นเยาว์คนไหนรอดจากการออกกระบวนท่ารอบแรกของเขาเลยแม้แต่คนเดียว
“รับมือ!”
[แจ้งเตือนผู้ใช้! ตรวจพบการโจมตีในระดับอันตรายขอให้ผู้ใช้ทำการหลีกเลี่ยงโดยด่วน!]
‘ไม่ต้องบอกข้าก็ไม่ยืนให้ตัวเองโดนการโจมตีหรอก…’
เสียงของฟงเหวินที่บอกถึงความอันตรายของการโจมตีครั้งนี้ทำให้ซินหยานต้องเพิ่มการป้องกันของตัวเองไปยังขั้นสูงสุด ด้วยร่างกายที่บอบบางเช่นนี้การจะรับกระบวนท่าที่รุนแรงขนาดนี้เอาไว้มันเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะแย่เสมอไปถึงจะไม่ได้แข็งแรงเหมือนกับร่างกายของบุรุษ ทว่ามันกลับมีสิ่งที่เรียกว่าความยืดหยุ่นเข้ามาทดแทนนั้นเอง
ซินหยานอาศัยร่างกายที่เรียวบางของตนในการเอนราบให้ต่ำลงขนานกับพื้นเพื่อหลบเลี่ยงท่อนแขนของชายศีรษะล้าน นับว่าเป็เื่ที่ดีสำหรับซินหยานที่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ได้มีความรวดเร็วถึงขนาดที่เขาจะตามไม่ทันทำให้การต่อสู้ระยะประชิดเช่นนี้เขาไม่ได้เสียเปรียบมากมายนัก ทำให้การออกกระบวนท่าด้วยกำปั้นของชายศีรษะล้านในครั้งนี้ต้องพลาดเป้าไป ก่อนที่เขาจะอาศัยแรงจากการโจมตีเพื่อเหวี่ยงให้ร่างกายกลับมายืนตรงได้อีกครั้ง พร้อมกับซัดฝ่ามือเข้าบริเวณหัวกะโหลกในครั้งนี้มันโดนแบบที่ชายศีรษะล้านหลบไม่ทัน ทำให้เขาสูญเสียสมดุลร่างกายไปเล็กน้อย
“ไม่ธรรมดา! อาศัยจุดแข็งของตัวเองเอาชนะจุดอ่อนของต่อสู้ได้อย่างชาญฉลาด…นับว่าข้ามองคนผิดยิ่งนัก!”
แทนที่ชายศีรษะล้านจะรู้สึกทึ่งที่ซินหยานสามารถหลบเลี่ยงการกระบวนท่าของตนอีกทั้งยังโจมตีกลับมา กลายเป็เขากับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเดิมเสียอีกอย่างน้อยตลอด 50 ปีที่ผ่านมานี้ก็ไม่มีรุ่นเยาว์คนไหนทำให้เขารู้สึกมีไฟได้เท่าซินหยานอีกแล้ว ตอนแรกเขาคิดว่าซินหยานคงจะหลบไปสักทางใดทางนึงเพื่อรอสิทธิ์ในการออกกระบวนท่าครั้งถัดไปหรือไม่ก็ยืนรอรับชะตากรรมของตัวเอง สุดท้ายสิ่งที่ซินหยานทำก็คืออาศัยจุดแข็งเพียงหนึ่งเดียวของตัวเองเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของเขาและอาศัยแรงของมันกลับมาโจมตีเขาแทน
“ข้าออกกระบวนท่าไปแล้ว 2 ครั้ง เหลืออีก 1 ครั้ง ส่วนท่าน 1 ครั้ง เหลืออีก 2 ครั้ง-…”
“ไม่จำเป็ต้องถึง 2! ข้าขออีกแค่กระบวนท่าเดียวก็พอแล้ว…”
สำหรับซินหยานแล้วการที่ชายศีรษะล้านลดจำนวนการออกกระบวนท่าลงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจเลยแต่น้อย ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรแต่มันจะต้องไม่ใช้เื่ที่ดีอย่างแน่นอน ซึ่งความคิดของซินหยานนั้นถูกต้องทุกประการ ในขณะนี้บริเวณกำปั้นของชายศีรษะล้านมันเรืองแสงสีสองสว่างจ้าไปทั่วทั้งเส้นทางที่ 9 แม้แต่เหล่าอาจารย์ที่อยู่ในขุดอื่นก็ยังมองเห็นและััถึงมันได้
“มีชีวิตรอดอยู่ได้ก็มาเอาป้ายทองจากข้าไปนะสาวน้อย…”
ไม่ส่งสัญญาณอะไรให้มากความชายศีรษะล้านอัดคลื่นพลังยุทธ์จำนวนมหาศาลเอาไว้ที่กำปั้นขวา ด้วยปริมาณขนาดนี้มันสามารถที่จะทำให้เมืองเล็กๆเมืองนึงหายออกไปจากโลกได้อย่างง่ายดาย การโจมตีครั้งนี้มันอยู่เหนือกว่าการทดสอบเข้าสถาบันอี๋นั่วไปมากแล้ว
“กำปั้นราชสีห์!”
โฮกกก
ทันที่ชายศีรษะปลดปล่อยกำปั้นนี้ออกมาเสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็กู่ก้องไปทั่วบริเวณมันทำให้รุ่นเยาว์ที่อยู่แถวนั้นรู้สึกหวาดกลัวเป็อย่างยิ่งมันเหมือนกับว่าพื้นที่ตรงนี้ได้มีการปรากฎตัวของสัตว์ร้ายจริงๆ อาณุภาพของการโจมตีมันกวาดเอาพื้นถนนในเส้นทางนี้ไปจนหมดและอีกเพียงแค่ 1 ลมหายใจมันก็จะเข้าถึงตัวของซินหยานแล้ว
“ไม่หลบอย่างงั้นหรือ?”
ทว่าสิ่งที่ชายศีรษะล้านไม่เข้าใจก็คือซินหยานไม่มีที่ท่าว่าจะหลบแต่อย่างใด เขายังคงยืนนิ่งแบบไม่ไหวติ่งจนกระทั่งร่างกายของซินหยานถูกรัศมีการทำลายของกำปั้นกลืนกินเข้าไปและเมื่อร่างกายของซินหยานเริ่มที่จะแหลกสลายไปเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง ดูเหมือนว่าการกระทำของเขามันออกจะรุนแรงเกินไปทำให้ต้องเสียรุ่นเยาว์ที่มีอนาคตไปเสียแล้ว…
“ดูเหมือนว่าคงจะต้องถูกจองจำในคุกข้อหาสังหารรุ่นเยาว์อีกแล้วสินะ…”
“ท่านสังหารใครหรอ?”
ทันใดนั้นเองชายศีรษะล้านก็รีบหันหลังอย่างทันควันเมื่อได้ยินเสียงของซินหยานขึ้นมาก่อนที่เขาจะพบว่าเป็ซินหยานจริงๆที่พูดขึ้นมา ทำให้เขาตกอยู่ในความตะลึงชั่วขณะถ้าเช่นนั้นเมื่อครู่กำปั้นของเขามันฆ่าใครไปกันล่ะ…
“ก่อนอื่นข้าขอโจมตีท่านเป็ครั้งสุดท้าย”
ซินหยานอาศัย่เวลาที่ชายศีรษะล้านยังคงเหม่อลอยใช้นิ้วชี้จิ้มไปยังกะโหลกศีรษะอีกครั้ง คราวนี้เพียงแค่การจิ้มเบาๆของซินหยานแต่มันทำให้เขารู้สึกปวดหัวเป็อย่างมากเหมือนกับว่ามีเข็มนับพันอยู่ในหัวของเขา