ตอนที่ 8 สำเร็จวิชาตัวเบา
เอ้ก อี เอ้ก เอ๊กกกก!!
เมื่อถึงตอนเช้าเจิ้งฟู่ไม่รอช้าเขารีบออกจากบ้านทันทีและรีบตรงไปยังป่าด้านนอกเช่นเคยเพื่อทดสอบวิชาตัวเบาของเขาอีกครั้งและไม่นานเจิ้งฟู่ก็มาถึงสถานที่ฝึกของเขา......
"วันนี้หละเราต้องทำให้ได้ ไม่เข้มข้นเราไม่ยอม!!"เจิ้งฟู่พร้อมกับยกมือขึ้นชูและดึงลงด้วยท่าทางคึกคักและตื่นเต้น.....
ย้าาาาา!!
ฟิ้วววว!!
ตุบ!!!
กะ กะ ไกลกว่าเดิม!!
จู่ๆเขาก็ะโออกมาเสียงดังด้วยท่าทางดีใจเพราะว่าครั้งนี้เขาสามารถก้าวไปได้ไกลกว่าเดิมเล็กน้อยถึงแม้มันจึงล้มเหลวและหน้าทิ่มดินก็ตามที........
"นี้แหละทางของเราถ้าเราฝึกไปเรื่อยๆไม่นานเราก็คงสามารถควบคุมมันได้แน่นอนฮ่า ฮ่า ฮ่า" เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ.....
จากวันแรกเขาสามารถควบคุมมันได้ไม่กี่ก้าวแต่ตอนนี้เขาสามารถที่จะควบคุมมันได้ถึงครึ่งลี้แล้ว(1ลี้=500เมตร) มันเป็ระยะทางที่ไกลพอสมควรเลยตลอดเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาตั้งใจฝึกมันอย่างมากจนตอนนี้เขาสามารถควบคุมเป็ระยะทางครึ่งลี้ได้แล้ว....
"เราเริ่มที่จะคุ้นเคยมันมากขึ้นแล้ว คราวนี้เราลองปรับมันเข้ากับการเคลื่อนไหวอื่นๆดูดีกว่าเพระเราฝึกแต่พุ่งไปด้านหน้าเท่านั้นเรายังไม่เคยลองเคลื่อนที่ไปรอบๆตัวเลย"
ถ้าเจิ้งฟู่ใช้วิชาตัวเบาที่เขาฝึกต่อสู้จริงเขาจะสามารถเขาถึงตัวอีกฝ่ายได้ก่อนถึงครึ่งลี้ด้วยกันและนั่นก็เป็ตัววัดว่าเขามีโอกาสที่จะโจมตีก่อนและหลบหนีได้ก่อนด้วยเช่นกันแต่ถ้าเขาไม่สามารถที่จะเคลื่อนไหวได้ดั่งใจหละก็เขาก็ไม่ต่างจากการพุ่งเข้าไปหาความตายเท่านั้น......
เวลาของเขาใกล้ที่จะหมดแล้วเพราะว่าการทดสอบของตระกูลใกล้เข้ามาเรื่อยๆเขามีเวลาอีกแค่เดือนเศษๆเท่านั้น ถ้าเขายังไม่สามารถฝึกมันได้สำเร็จแล้วหละก็โอกาสของเขาที่จะผ่านการทดสอบนี้คงจะมีน้อยกว่าสามส่วน........
เจิ้งฟู่ยังคงฝึกฝนอย่างหนักทุกวันทุกวันทำให้เขามีาแกลับบ้านแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้แต่พ่อกับแม่ของเขาก็ไม่ได้ถามอะไรเขาเพียงแต่แอบเป็ห่วงอยู่ห่างๆเท่านั้นเพราะทั้งสองคนรู้ดีว่าการทดสอบของตระกูลนั้นใกล้เข้ามาแล้ว......
ภายในบ้านของเจิ้งฟู่.....
"พ่อ แม่ว่าลูกเราจะฝืนเกินไปไหมดูเขาสิกลับบ้านมามีแต่าแเต็มตัวเลย"ถ่างหลิงถามคงซือด้วยใบหน้าเป็ห่วงเจิ้งฟู่.....
"ลูกเรากำลังพยายามอยู่ พวกเราคงทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็การตัดสินใจของลูกเจิ้งเอง"คงซือหันกลับมาตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะเขาเองก็พอเข้าใจความคิดของเจิ้งฟู่ดีว่าเป็เช่นใด.....
"และถ้าเขาไม่สามารถผ่านการทดสอบได้หละ?"นางพูดพร้อมกับทำหน้าเป็กังวลเศร้าๆ....
"เชื่อในตัวลูกเจิ้งสิลูกเราต้องทำได้แน่ขนาดเื่ศึกษาตำรากับอาจารย์หวงลูกเรายังใช้เวลาเพียงไม่นานเลยและตอนนี้เรามีทางเลือกเดียวเท่านั้นนั่นก็คือการให้กำลังใจเขาและเชื่อในตัวเขา"
ค่ะ!!
กลับมาที่ป่านอกตระกูลเทียนถ่าง.....
ฟิ้วววว!!
ตุบ!!
ทำได้แล้ว... ข้าทำได้แล้ว!!
หลังจากที่ฝึกอย่างหนักมาตลอดสองสัปดาห์ ในที่สุดเขาก็สามารถที่จะใช้วิชาตัวเบาที่เขาคิดและปรับปรุงมันมาใช้จากโลกที่แล้วของเขาได้จนสำเร็จ......
จากครั้งแรกที่สามารถขยับไปได้เพียงไม่กี่ก้าว มันเริ่มที่จะไปไกลขึ้นไกลขึ้น และตอนนี้เขาก็สามารถที่จะใช้มันไปได้ทั้งซ้าย ขวา หน้า หลัง ได้ดั่งใจแล้วถึงมันจะเป็เพียงระยะเวลาสั้นๆก็ตามแต่ก็ยังถือว่าสำเร็จและเป็ที่น่าพอใจสำหรับเขาเลยทีเดี่ยว......
"วิชาตัวเบานี้มีชื่อเรียกว่า ท่าร่างใบหลิว ในโลกนี้เราเองก็ไม่รู้ว่าจะมีเหมือนกันหรือป่าวแต่วิชานี้แบ่งออกได้ทั้งหมดสี่ขั้นด้วยกัน"
1. โอนเอนตามลม
2. ปรับเปลี่ยนทิศทาง
3. เคลื่อนไหวไร้จุดหมาย
4. เคลื่อนย้ายดั่งใจนึก
"หลังจากที่เราฝึกมาเราน่าจะทำได้ถึงขั้นที่สองแล้วนั่นคือปรับเปลี่ยนทิศทางแต่การที่จะฝึกให้ถึงขั้นที่สามและสี่นั้นคงจะต้องใช้เวลาอีกมากถึงจะสามารถทำได้"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข.....
"แต่ชั่งมันเถอะเพียงเท่านี้ก็คงจะพอแล้วต่อไปก็เป็กระบวนท่าโจมตีซึ่งตอนนี้เราเองก็มีเพียงแค่กระบวนท่าดรรชนีดาบวายุเท่านั้นแต่ว่าการที่จะใช้มันนั้นมันทำให้เราต้องใช้พลังซีมากสำหรับการใช้งานในแต่ละครั้งดังนั้นมันจึงไม่เหมาะที่จะต้องต่อสู้นานๆแน่"
เจิ้งฟู่เริ่มที่จะใช้สมองของเขาอีกครั้งเพราะว่าวิชาต่อสู้นั้นเขาเองไม่เคยได้ฝึกเลยนอกจากการคิดค้นขึ้นเองจากการนำเอาความรู้ของเขาจากอีกโลกมาทดสอบแต่ถ้าเขาคิดจะทำแบบนั้นอีกครั้งเขาเองก็คงจะมีเวลาไม่พอให้ทดลองแน่นอน.......
"หรือว่าเราจะไปถามท่านพ่อดู?" เจิ้งฟู่คิดถึงคงซือขึ้นมาในทันทีแต่เขาก็ยังมีความลังเลอยู่แต่ไม่นานเขาก็ได้ข้อสรุปแล้วถ้าหากเขาไม่ไปเขาก็จะไม่มีทักษะต่อสู้ในการเข้าทดสอบในครั้งนี้แน่ๆและเมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็รีบกลับไปที่บ้านทันทีเพื่อที่จะถามพ่อของเขาเกี่ยวกับทักษะการต่อสู้พื้นฐานที่เขาพอจะสามารถเรียนได้ในตอนนี้........
หลังจากที่เจิ้งฟู่จากไปแล้วทันใดนั้นก็ได้มีเสียงคนพูดดังขึ้นจากบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เจิ้งฟู่ใช้ทดสอบวิชาตัวเบาของเขาว่า"เ้าหนูนั้นมันมาที่นี้ทุกวันเลย"
"ใช่ๆ แถมเขายังทำท่าแปลกๆอีกด้วยแรกๆข้าเองก็คิดว่าเขาเพียงแค่มาเล่นอะไรสนุกๆเท่านั้นแต่พอมาหลังๆมันกลับดูแปลกไปราวกับว่ามันเป็ทักษะอะไรสักอย่างอย่างนั้นแหละ" เสียงอีกเสียงได้พูดตอบกลับไป....
"อือ ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันแต่มันคงจะไม่เป็อย่างนั้นหรอกเพราะในตระกูลของเราไม่มีทักษะหรือวิชาใดๆที่คล้ายกับการกระทำของเขาเลยสักอัน"
"ก็จริงอย่างที่ท่านว่าข้าเองก็ไม่เคยเห็นเช่นกันพวกเราคงจะคิดมากไปเองแหละอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันทดสอบของพวกเด็กๆแล้วข้าหละอยากได้ดูจริงๆเลย"
"อืม...พวกเราเองก็ไม่ได้ไปดูมาหลายปีแล้วข้าเองก็อยากไปดูเช่นกัน"
ช่ายยยยยย!!!
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจิ้งฟู่ได้อยู่ในสายตาของยามที่มีหน้าที่เฝ้าพื้นที่มาตลอดพวกมันคอยมองการกระทำของเขาอยู่ตลอดเวลาแม้เจิ้งฟู่จะรู้ว่ามีคนมองเขาอยู่แต่เขาก็คิดว่าพวกนั้นคงไม่รู้แน่ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่เนื่องด้วยอายุและท่วงท่าแปลกๆเหล่านี้........
ต่อให้เป็ผู้ที่มีความแข็งแกร่งอย่างมากก็ยากที่จะมองออกได้ว่าเขาทำอะไรเพาะการฝึกของเขามันไม่ต่างไปจากการละเล่นของเด็กๆเท่านั้น......
นั่นจึงเป็เื่ปกติที่เขาไม่กลัวว่าจะมีใครมารู้ว่าเขากำลังฝึกทักษะใดๆอยู่นั้นเองหรือต่อให้มีคนรู้จริงเขาก็ยังหาทางแก้ตัวได้อยู่ดีว่ามันไม่ใช้ทักษะใดๆ......
ตอนนี้เจิ้งฟู่ที่คิดได้แล้วว่าเขาต้องกลับไปถามพ่อของเขาเกี่ยวกับทักษะต่อสู้เขาก็ได้รีบมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านทันทีพร้อมกับใช้วิชาตัวเบาไปด้วยเป็ระยะระยะเพื่อทำให้มันคุ้นชิน......
เพียงไม่นานเจิ้งฟู่ก็กลับมาถึงบ้านของเขาทั่วทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อที่อาบเต็มเสื้อและคาบสกปกของดินที่เปื้อนตอนที่เขาหกล้มหน้าทิ่มดินนั้นเอง....
เอี๊ยดดดด!!
"ข้ากลับมาแล้วขอรับ!!"
...........................?..........................
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก........
846
