“ฮึ่ย!หากเราลงโทษเ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากันตัดเบี้ยหวัดเ้าสามเดือนเป็การลงโทษเ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเ้าให้ดีเราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีรอได้อีกต่อไปพระองค์ต้องรีบเข้าไปหาเสด็จแม่เพื่อบอกรายละเอียดของเื่นี้ถึงแม้ว่าจะยังหาตัวคนร้ายไม่พบแต่พระองค์เชื่อว่าหากพระชายาตื่นขึ้นมาคงสามารถบอกได้ว่าใครกันแน่ที่เป็คนทำร้ายนาง
“ขอบพระทัยที่เมตตาพะย่ะค่ะ”พ่อบ้านปาดเหงื่ออย่างโล่งอกถึงเขาจะถูกหักเบี้ยหวัดแต่ก็ดีกว่าการถูกโบยจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มบนเตียงล่ะนะ
“เฮ้อหยุดเืได้เสียทีอย่าลืมให้พระชายาเสวยยาด้วยเล่า”หมอหลวงไม่ได้สนใจว่าจิ้งอ๋องจะอยู่หรือไม่เขาได้แต่ปาดเหงื่อออกหลังจากห้ามเือย่างยากลำบากจากาแของเจียงหว่านได้เขาไม่คิดเลยว่าาแบนหัวของพระชายาจะแตกมากถึงขนาดนี้ยังดีที่าแไม่ได้ลึกนัก
“เข้าใจแล้วขอรับขอบคุณท่านหมอมาก”พ่อบ้านยื่นถุงเงินส่งให้
“ข้าจะมาทำแผลให้ทุกวันนะส่วนยาก็ให้คนตามไปเอาเพิ่มด้วย”หมอหลวงกำชับอีกครั้งยาบำรุงร่างกายยังต้องให้พระชายาเสวยต่อเนื่องอีกสองสามวัน
“ขอรับ”พ่อบ้านเดินตามหลังออกไปส่งหมอหลวงและสั่งคนตามไปรับยากับหมอหลวงตามปกติเขาแยกตัวไปจัดหาคนมีฝีมือมาคอยอยู่เคียงข้างพระชายาตามรับสั่งของจิ้งอ๋องต่อทันทีหากครั้งหน้ายังเกิดเื่เช่นนี้อีกเขาต้องถูกลงโทษอย่างหนักเป็แน่พ่อบ้านไม่คิดเลยว่างานแต่งดีๆ จะถูกคนมาทำให้เสียหายไปทั้งอย่างนี้จนจิ้งอ๋องต้องรีบเข้าวัง
แม่นมลู่ต้มยาเสร็จก็รีบยกมาที่ห้องของเจียงหว่านทันทีนางเห็นว่าคุณหนูยังไม่ฟื้นก็ทำได้แต่ไปหาน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อย่างห่วงใยในใจของแม่นมลู่เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีคนมาทำร้ายเ้านายของนางทั้งที่พวกนางเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่ถึงหนึ่งวันเสียด้วยซ้ำไป
“ขอโทษแม่นมลู่ด้วยที่ข้าสัพเพร่าจนไม่ได้ส่งคนมาคอยดูแลพระชายาหลังจากนี้เป็ต้นไปนางกำนัลสี่คนและขันทีอีกสองคนเหล่านี้จะคอยดูแลเ้าและพระชายาเองนะข้าขอตัวไปทำจัดการงานต่อก่อน”พ่อบ้านยังมีเื่ที่ต้องทำอีกมากจึงไม่มีเวลารอให้เจียงหว่านฟื้นคืนสติ
“เ้าค่ะขอบคุณท่านพ่อบ้าน”แม่นมลู่มองดูคนทั้งหมดที่ยืนเรียงแถวกันอยู่เพียงแค่แว่บเดียวก่อนจะหันมาสนใจเจียงหว่านต่อ
เจียงหว่านที่เรียบเรียงความทรงจำร่างเดิมจนหมดก็พบว่าคนที่ทำร้ายนางนั้นเป็ลูกเมียน้อยอย่างเจียงม่านหรูเสียดายที่นางไม่มีหลักฐานและพยานว่าเจียงม่านหรูเข้ามาไม่อย่างนั้นเจียงหว่านจะต้องจับนางมาลงโทษอย่างแน่นอนอีกทั้งตอนนี้นางรู้แล้วว่าตนเองต้องมาแต่งงานกับจิ้งอ๋องที่ขึ้นชื่อว่าเกลียดสตรีด้วยเจียงหว่านจึงรู้สึกว่าดวงตนเองช่างซวยซ้ำซวยซ้อนเสียจริงๆ ในชาติก่อนแม้แต่ยุงตัวผู้เธอก็ไม่ชอบแต่กลับต้องมาอยู่ร่วมกับผู้ชายแปลกหน้าอย่างจิ้งอ๋องนางพอนึกถึงอาการเกลียดสตรีของจิ้งอ๋องขึ้นมาก็ยิ่งกลัวว่าสักวันหนึ่งเขาจะฆ่านางเข้าจริงๆ
ในวังหลวงยามนี้ก็วุ่นวายไม่น้อยเมื่ออยู่ๆ จิ้งอ๋องก็ขอเข้าเฝ้าพระสนมหรงกับฝ่าาที่กำลังพักผ่อนในตำหนัก
“ฮึ่ม!เ้าดูแลพระชายาอย่างไรจึงทำให้นางต้องาเ็”ฝ่าาอดโมโหไม่ได้
“นั่นสิคนของเ้ามัวทำอะไรกันอยู่เหตุใดคนร้ายจึงเข้าไปในจวนได้”พระสนมหรงเองก็รู้สึกไม่พอพระทัยเช่นเดียวกัน
“ลูกเองก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะลูกรับแขกอยู่ที่งานเลี้ยงกว่าจะรู้อีกครั้งก็ตอนที่บ่าวมาเรียกแล้วเสด็จพ่อกับเสด็จแม่อย่าเพิ่งทรงกริ้วเลยลูกจะรอให้พระชายาฟื้นคืนสติก่อนแล้วค่อยถามเอาความกับนางเอง”จิ้งอ๋องเองก็โกรธมากเช่นกันที่ถูกหยามหน้าในงานแต่งงานของพระองค์เอง
“ฮึ!เกิดเื่เช่นนี้กับลูกสะใภ้เ้าจะให้เราเอาหน้าไปไว้ที่ใด”ฮ่องเต้ไม่คิดว่าการแต่งงานของลูกชายสุดที่รักอย่างจิ้งอ๋องจะเกิดเื่อัปมงคลเช่นนี้
“เสด็จพ่อโปรดวางพระทัยหากรู้ว่าใครเป็คนทำร้ายนางกระหม่อมจะจัดการลงโทษอย่างหนักเองพะย่ะค่ะ”จิ้งอ๋องส่งสายตาดุร้ายให้ฮ่องเต้เพื่อบอกว่าพระองค์เองจะไม่ยอมอภัยให้คนที่ทำร้ายคนของเขาอย่างแน่นอน
“ได้!เราจะรอดูว่าเ้าจะทำอย่างไรต่อไปออกไปได้แล้วเรากับแม่เ้าจะได้พักผ่อนกันเสียที”ฮ่องเต้อดหมั่นไส้ลูกชายตัวดีไม่ได้พระองค์หรือก็ทรงให้ทั้งยศศักดิ์ที่สูงส่งแก่เขามานานแต่เื่แต่งงานกลับต้องลงเอยเช่นนี้ทั้งที่ฝ่าาเคยเลือกบุตรีขุนนางขั้นสูงเอาไว้ให้แล้วแท้ๆแต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจนฝ่าาต้องประทานสมรสให้กับบุตรีขุนนางชั้นต่ำ
“ลูกทูลลาพะย่ะค่ะ”จิ้งอ๋องค้อมกายคารวะก่อนหันหลังออกจากตำหนัก
เมื่อพระองค์กลับถึงจวนพ่อบ้านก็มารายงานอาการของเจียงหว่านให้กับจิ้งอ๋องทราบรวมถึงเื่ที่เขาจัดการไปก่อนหน้านี้
“อืม…ให้พวกเขาดูแลนางให้ดีเล่าหากนางฟื้นแล้วก็มาเรียกเราด้วยเราจะได้สอบถามนางว่าใครกันที่กล้าเข้ามาทำร้ายนาง”จิ้งอ๋องตรัสรัวเร็ว
“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ”พ่อบ้านค้อมกายคำนับแล้วถอยออกไป
“เ้าหาองครักษ์เงามาสักสองสามคนคอยดูแลนางอยู่ห่างๆ” จิ้งอ๋องหันไปสั่งเต๋อเป่าซึ่งเป็หัวหน้าองครักษ์ของพระองค์
“พะย่ะค่ะ”เต๋อเป่ารับคำจบก็หายวับไปอีกครา
“เฮ้อข้าล่ะไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสด็จพ่อเสด็จแม่จึงอยากให้แต่งงานนักดูสิว่างานแต่งวันนี้วุ่นวายมากแค่ไหนน่ารำคาญเสียจริง”จิ้งอ๋องพึมพำขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์พระองค์เกลียดสตรีอ่อนแอและเสแสร้งที่สุดเพราะในวัยเด็กของพระองค์นั้นจิ้งอ๋องถูกบรรดาพระสนมและฮองเฮารังแกอยู่บ่อยๆ แต่ด้วยท่าทางเสแสร้งพวกนั้นขนาดพระองค์ตรัสความจริงแล้วแต่ฮ่องเต้กลับไม่ลงโทษพวกนางเลยแม้แต่น้อยเื่นี้ฝังใจพระองค์มาตลอดจนพาลเกลียดผู้หญิงอ่อนแอและเสแสร้ง
กลางดึกคืนนั้นเจียงหว่านฟื้นขึ้นมาเพราะความหิวนางพอเห็นว่ามีอาหารเตรียมเอาไว้ให้ก็รีบให้แม่นมลู่พยุงไปกินทันทีระหว่างที่กำลังกินอยู่นั้นแม่นมลู่ก็เอ่ยปากถามถึงคนร้ายที่ทำร้ายนางขึ้นมา
“ฮึ!คนร้ายเป็เจียงม่านหรูน่ะสิข้าล่ะเจ็บใจนักที่ไม่มีหลักฐานเอาผิดนางไม่อย่างนั้นข้าคงจะส่งคนไปจับนางมาลงโทษนานแล้ว”เจียงหว่านคนใหม่ที่ไม่เคยกลัวใครกัดฟันเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้นร่างเดิมถูกทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วนทำให้นางยิ่งอยากจัดการลูกอนุผู้นั้นเพื่อแก้แค้นแทนเสียจริงๆ
“นางเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกันเ้าคะคุณหนู”แม่นมลู่ติดปากเรียกเจียงหว่านว่าคุณหนูไปเสียแล้วนางลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เจียงหว่านเป็พระชายา
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”เจียงหว่านส่ายหัวด้วยความหงุดหงิด
ระหว่างทานอาหารไปด้วยเจียงหว่านก็ได้แต่โทษฟ้าโทษดินที่นางต้องมาแต่งงานกับจิ้งอ๋องจนถูกเจียงม่านหรูปองร้ายนางได้แต่คิดว่าถ้าตนเองได้แต่งงานกับครอบครัวธรรมดาน่าจะดีกว่าการเข้ามาอยู่ในราชวงศ์ซึ่งมีแต่คนมีอำนาจแบบนี้ขนาดว่าเพิ่งแต่งงานยังไม่ถึงวันร่างเดิมก็ถูกทำร้ายจนตายไปเสียแล้วแล้วนางที่ข้ามเวลามาในสถานที่แปลกประหลาดเช่นนี้จะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้สักกี่น้ำกันยิ่งคิดเจียงหว่านก็ยิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่นางต้องหาวิธีที่จะใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้ให้ได้
“คุณหนูเ้าคะกินเสร็จแล้วต้องกินยาก่อนนะเ้าคะ”แม่นมลู่ไม่ลืมว่าหมอสั่งนางว่าอย่างไรแม่นมลู่ยื่นถ้วยยาสีดำปี๋ส่งไปตรงหน้าเจียงหว่าน
“อี๋!ข้าไม่กิน!”เจียงหว่านได้กลิ่นยาสมุนไพรจนฉุนจมูกก็หันหน้าหนีทันทีใช่ว่านางกินยาไม่ได้แต่ยาโบราณพวกนี้มันกลิ่นสุดจะทนจริงๆ
“ไม่ได้นะเพคะพระชายาหมอหลวงบอกเอาไว้แล้วว่าพระองค์ต้องเสวยยาให้ตรงเวลาเพคะ”หนึ่งในนางกำนัลรีบเอ่ยขึ้นบ้างนางสังเกตเจียงหว่านอยู่นานก่อนจะเห็นว่าพระชายาไม่ใช่คนบ้าอำนาจอย่างที่หวาดกลัวจึงกล้าพูด
“ฮึ่ม!ก็ยานี่ท่าทางจะขมมากนี่นา”เจียงหว่านยังคงเอ่ยอย่างอิดออด
“นี่เป็ผลไม้เชื่อมที่หม่อมฉันเตรียมให้เพคะพระชายาเสวยยาเถิด”นางกำนัลอีกคนยื่นจานเล็กๆ ที่มีผลไม้เชื่อมรสหวานมาตรงหน้าเจียงหว่าน
ตอนนี้ด้านซ้ายมีถ้วยยาด้านขวามีจานผลไม้เชื่อมเจียงหว่านที่ไม่รู้ว่าจะหันไปทางไหนจึงทำได้แค่กลั้นหายใจแล้วหยิบถ้วยยามากรอกปากลงไปอย่างพะอืดพะอมก่อนที่นางจะรีบหยิบผลไม้เชื่อมมากินเพื่อลดความขมของยาที่กลืนกินเข้าไปก่อนหน้านี้
657
