สบันงานอนเกลือกกลิ้งตัวไปมาสองสามตลบอยู่บนเตียง นึกถึงคำพูดของเด็กหญิงเอ๊ะ! หรือว่าคนชรา ‘ก็พี่ยังไม่มีแฟน’
นึกถึงคำพูดที่คล้ายโดนใครเอาค้อนมาทุบให้จุกอกสาบานได้ว่ามันฉุนกึก...เธอจะไม่โกรธเลย ถ้าหากการโต้ตอบของเธอมันเป็เื่จริง ‘พี่มีแฟนแล้วค่ะน้อง’ แต่สุดท้ายคำพูดของเธอมันก็เป็ได้แค่เื่สมมติ
สบันงายกนิ้วมือทั้งสิบนิ้วขึ้นมากางพลางหุบขึ้นลงทีละนิ้วสองนิ้ว ปากก็ขมุบขมิบเหมือนนับเลขในใจ
“ตายแล้ว...นี่อายุฉันปาเข้าไปยี่สิบเก้าแล้วเหรอเนี่ย”
สบันงาผุดลุกขึ้นนั่ง เอาหมอนใบใหญ่สองสามใบวางซ้อนทับอิงไว้หัวเตียงเอามือกอดอก นึกสมเพชตัวเองที่ยังครองโสดมาได้ตั้งนาน
เมื่อสมัยตอนเป็สาวแรกรุ่น มีเด็กหนุ่มมาแข่งกันรุมจีบมากหน้าหลายตา แต่เธอก็คิดว่ามันยังไม่ถึงวัยอันควร เมื่อเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยั้แ่ปีหนึ่งยันปีสี่เธอก็คิดเพียงว่าทุกคนคือเพื่อน มิตรภาพแบบเพื่อนมันจะหนักแน่นและยาวนานกว่า พอก้าวผ่านมาถึง่เวลาที่เริ่มทำงานเป้าหมายของเธอก็คือขอให้มีพร้อมทุกด้าน ความรักก็จะมาเองแต่ตลอดเวลาที่เธอเปลี่ยนที่ทำงานสองสามครั้ง กลับไม่มีวี่แววว่าใครคิดจะมาจีบเธอเป็จริงเป็จัง
มันเป็เพราะอะไรน้า?เธอใคร่ครวญและกำลังนึกฉุนอายุอานามของตนเอง ก็พอดีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นได้จังหวะพอดี
เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากบนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะกดรับสาย แล้วโต้ตอบทันทีกับผู้ที่โทรหาเธอ
ผู้ที่โทรหาไม่ใช่ใครอื่น ก็ปาลิตาเพื่อนคนสนิทนั่นเอง
พึ่งจะแยกจากกันเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว...โทรมาตอนนี้...พอดีเลยนึกอยากจะเล่าเื่เมื่อตอนกลางวันพอดี...มันชักจะเก็บอาการสงสัยไว้ไม่อยู่...คันปากยิกๆ
“ฮัลโหล...ยายปุ๊กกี้เหรอ...โทรมาก็ดีละ...คืองี้นะฉันมีเื่จะเล่าให้แกฟังอยู่พอดี” สบันงาพูดเร็วจนลิ้นแทบจะพันกัน
“แกจำเมื่อตอนกลางวันที่ร้านหนังสือมือสองได้ไหม...ฉันซื้อหนังสือกับคนขายที่เป็เด็กผู้หญิงล่ะไม่ใช่ยายแก่ๆคนนั้น แล้วเด็กคนนั้นก็ยังพูดจาแปลกๆเต็มไปหมด...ทั้งบอกว่าฉันต้องกลับไปหาที่ร้านนั้นอีกครั้ง...ทั้งพูดบังคับให้ฉันต้องซื้อหนังสือเล่มนั้นทั้งๆที่ฉันก็ไม่อยากจะได้...ที่สำคัญเลยนะ ยังพูดดักคอด้วยว่า ฉันไม่มีแฟน...รู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มี...เชอะ” คำท้ายสบันงาสะบัดเสียงอย่างคนอินจัด
“ฉันหวังว่าฉันคงจะหูฝาด...ว่าไหม...ยายปุ๊กกี้.....แกฟังฉันอยู่รึเปล่า”
สบันงายังคงเล่าถึงเื่ราวเมื่อตอนกลางวันเป็ฉากๆโดยที่ไม่ทันฟังซักนิด ว่าเสียงปลายสายนั้นพูดโต้ตอบอะไรบ้าง
แล้วเมื่อเธอพูดจบ ก็ต้องแอบสะดุ้งกับเสียงที่พูดกลับมาแบบเรียบๆ “มิ้นท์...นี่พี่ปองพูดนะ”
ปอง หรือปกป้อง เป็พี่ชายแท้ๆของปาลิตาเขาแค่ช่วยถือโทรศัพท์ไว้ระหว่างรอสายเท่านั้น เพราะหญิงสาวคนที่เธอกำลังเล่าเื่ราวฉอดๆให้ฟังเป็ฉากนั้นพอดีวิ่งเข้าไปในครัวเพราะนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดแก๊ส ระหว่างที่กดโทรศัพท์หาเพื่อน
“ตายแล้ว” พอสบันงารู้ตัวว่าเล่าเื่ราวให้ฟังผิดคนเธอได้แต่ทำหน้ากระอักกระอ่วนอยากจะตัดสายซะเดี๋ยวนั้น
“ขอโทษค่ะพี่ปอง...มาั้แ่เมื่อไหร่” เสียงเธออ่อยทันตาเห็น
ปกติปกป้องทำงานรัฐวิสาหกิจ หน่วยงานหนึ่งประจำจังหวัดเชียงใหม่นานทีปีหนถึงจะกลับมาเยี่ยมเยือนที่บ้านสักครั้ง...ถ้านับั้แ่ที่เธอรู้จักกับครอบครัวของปาลิตาั้แ่เด็กๆ...เธอเองไม่ได้เจอปกป้องมานาน น่าจะร่วมสองปี
“พอดีปุ๊กกี้วิ่งเข้าไปในครัวน่ะ...เดี๋ยวคงออกมา”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ปอง...งั้นเดี๋ยวว่างแล้วมิ้นท์โทรกลับ” พูดจบเธอชิงวางสายก่อนที่จะถูกซักไซ้เื่ราวที่เล่า...ไม่ใช่ว่าคนพูดเก่งอย่างเธอจะไม่อยากคุยกับปกป้องหรอกนะ...เป็เพราะเื่ที่เธอเผลอเล่าเป็ตุเป็ตะเมื่อสักครู่ต่างหากทำให้ต้องนึกโทษตัวเอง ที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ เอาความน่าอายไปขายให้กับคนอื่น
คนอื่นที่ว่า ดันเป็ผู้ชายซะด้วย
อย่างนี้ปกป้องก็ต้องรู้หมดน่ะสิว่าอายุปูนนี้แล้ว...เธอยังไม่มีแฟน
นึกแล้วก็ตบปากตัวเองดังเผาะ
“อูย...ซี้ด...” เจ็บนะเนี่ย ‘เป็เพราะมันเลยไอ้หนังสือเฮงซวย’ นึกดังนั้นจึงหันไปมองหนังสือเ้าปัญหา ที่วางระเกะระกะอยู่ปลายเตียง
หนังสือปกหนาสีน้ำตาลเข้มยังคงอยู่ในถุงกระดาษ เธอวางไว้อย่างนั้นั้แ่กลับมาถึงห้องโดยไม่สนใจคิดอยากจะเปิดอ่านแม้แต่น้อย แต่เมื่อเสียเงินซื้อมาแล้ว เก้าสิบเก้าบาทที่เสียไป...คนขี้งกอย่างเธอจำเป็ต้องเปิดอ่านซะหน่อย...เงินนั้นจะได้ไม่สูญเปล่า
สบันงาพลิกซ้ายขวาหน้าหลัง เมื่อหยิบหนังสือออกมาจากถุงกระดาษมองไม่เห็นแม้แต่ชื่อสำนักพิมพ์ ชื่อผู้แต่ง จำนวนพิมพ์กี่ครั้งกี่เล่ม
ไม่มีข้อมูลอะไรเลย เกี่ยวกับรายละเอียดหนังสือ
แต่เมื่อพลิกเปิดไปด้านในหน้าแรกของกระดาษสีขาวหม่น ปรากฏตัวหนังสือตัวใหญ่เป็สีแดงเข้ม พิมพ์ชื่อหนังสือ ‘ล้านกลเม็ดเด็ดใจคนรัก’ พร้อมข้อความแนะนำผู้อ่านสั้นๆเพียงสองสามบรรทัด
‘หากอยากมีคนรัก จงใช้ใจอ่าน
เมื่อเกิดความเข้าใจ จงอ่านแล้วลงมือทำ
จะสัมฤทธิผลได้ อยู่ที่ใจเราเอง’
“จะบ้าเหรอ ให้ใช้ใจอ่าน”สบันงาอ่านข้อความนั้นเบาๆ ก่อนจะพลิกเปิดไปหน้าแรก
กลเม็ดที่หนึ่ง:
คุณลองนึกทบทวนดูสิ ว่าคุณใช้เวลาลืมตาดูโลกนี้มานานเท่าไหร่?ถ้าคุณได้คำตอบในใจแล้ว...
คุณลองถามตัวเองอีกครั้ง ว่าคุณเคยมีความรัก? สักกี่ครั้ง ความรักในแบบที่คุณกับคนรัก ต่างคบหาดูใจพร้อมใจกันเรียกคำนั้นว่า ‘แฟน’
ถ้าคุณได้คำตอบนั้นว่าคุณเคยมีมาแล้ว หรือกำลังมีในขณะนี้ คุณจะไม่อยากเปิดอ่านหนังสือเล่มนี้
แต่หากคุณยังไม่มีคุณจงใช้ใจอ่าน..................................................................................................................................................................
หน้ากระดาษมีข้อความคล้ายคำแนะนำแล้วก็ทิ้งช่องว่างยาวมาประมาณเกือบสิบบรรทัด เธอไล่สายตาลงมายังบรรทัดท้ายสุด
1.คุณลองใช้ใจพิจารณาดูว่าคุณจะเลือกคบใครเป็แฟน?
สบันงาทวนประโยคๆหนึ่งคล้ายกับประโยคคำถามนั้น
“นี่มันแบบสอบถามรึไงเนี่ย...ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”
แล้วเธอก็ต้องพูดอีกครั้งอย่างหัวเสีย...ไม่เห็นมีอะไรจริงๆเมื่อเธอพลิกข้ามไปดูหน้าถัดไป เปิดไปเรื่อยๆจนถึงหน้าสุดท้ายของเล่ม ก็พบว่ามันเป็เพียงหน้ากระดาษเปล่า
“ฉันโดนหลอกเหรอเนี่ย...ตั้งเก้าสิบเก้าบาท”
..............................................
34K
