หยกงามเคียงบัลลังก์

บทที่ 46 กระทืบต่งฉางเม่า

คนที่ชั้นล่างคอยฟังเสียงจากชั้นบนอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงร้องของหลันเยียนก็กรูกันขึ้นมาพังประตูเข้าไป!สถานการณ์ข้างในพลันปรากฏต่อสายตา

ภาพที่เห็นคือต่งฉางเม่ากำลังขยุ้มปกเสื้อของหลันเยียนอย่างมีเจตนามิดีมิร้าย อาภรณ์ของหญิงสาวยุ่งเหยิง นางถูกทำให้ตระหนกจนใบหน้างามซีดเผือด

ข้ารับใช้บนเรือต่างบุกเข้าไปควบคุมตัวต่งฉางเม่าเอาไว้อย่างแน่นหนา เขาต่อต้านสุดชีวิต ร่ำร้องว่า “ข้าถูกใส่ร้าย มีคนคิดร้ายต่อข้า!”

กู้อวี้เดินเข้าไปด้วยสีหน้าเดือดดาล และประเคนหมัดใส่หน้าต่งฉางเม่าอย่างหนักหน่วงทีหนึ่ง “เดรัจฉาน! ตอนอยู่ชั้นล่างเจ้าบ่ายเบี่ยงสารพัด ข้ายังนึกว่าเจ้าเป็นสุภาพบุรุษถึงให้เจ้าขึ้นมา ผู้ใดจะคาดคิดว่าเจ้าไม่เพียงกล้าดื่มสุราในช่วงไว้ทุกข์ แต่ยังวางแผนจะทำเรื่องที่ต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉาน เจ้าเอาน้องสาวข้าไปไว้ที่ไหน!?”

หมัดนี้กู้ซื่อจื่อออกแรงเต็มเหนี่ยว ทำเอาต่งฉางเม่าถูกต่อยจนหน้ามืด ก้มหน้าแน่นิ่ง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ตอนแรกคนอื่นยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำพูดของกู้อวี้ก็พากันเดือดดาล ด่าทอต่งฉางเม่าเป็นการใหญ่ เห็นต่งฉางเม่าเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดจา ทุกคนก็เข้าใจว่าเขายอมจำนนต่อความผิดอย่างละอายใจ วาจาก่นด่าที่ดังระงมจึงยิ่งไม่น่าฟังกว่าเดิม

กู้อวี้ต่อยไปอีกทีหนึ่งแล้วก็ถอยออกมา ก่อนเซียวสิงจือจะโผล่มาจากด้านหลังและเตะต่งฉางเม่าอย่างแรง ปากก็ด่าทอว่า

“ข้าจะเอาเลือดหัวเดรัจฉานหน้าไม่อายอย่างเจ้าออก เสียทีที่เป็นปัญญาชน วันนี้ข้าตีเจ้าจนตายก็ถือว่าเป็นการลงทัณฑ์แทนฟ้า!”

“ข้าถูกคน… จริง ๆ… เป็น… หลันเยียน…”

ต่งฉางเม่าคุดคู้อยู่บนพื้น ปากพร่ำร้องอุทรณ์ให้ตนเอง แต่พูดออกมาได้ไม่กี่คำ กำปั้นของเซียวสิงจือก็ทุบลงบนใบหน้าซ้ำอีก จนไม่มีโอกาสได้กล่าววาจาเต็มประโยคสักครั้ง

หลันเยียนร่ำไห้วิ่งออกไปนอกประตู ทว่าฝีเท้าโซเซจนถลาไปชนคนผู้หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นต่งฉางฟางที่รุดมาอย่างเร่งร้อน

ต่งฉางฟางก้มหน้า เห็นว่าแม่นางที่ตนเองเฝ้าถวิลหาหลั่งน้ำตาเป็นสาย คว้าจับชายอาภรณ์ของเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร่ำร้องว่า “คุณชายช่วยข้าด้วย”

ถ้อยคำไม่กี่คำที่ละล่ำละลักออกมาจากปากคล้ายจะอัดแน่นความทุกข์ที่บรรยายได้ไม่หมด

ต่งฉางฟางถามว่าเกิดอะไรขึ้น หลันเยียนร้องห่มร้องไห้ตอบเจือเสียงสะอื้น “คุณชายต่งที่อยู่ในห้องผู้นั้นดื่มสุราไปหนึ่งถ้วยแล้วก็ขาดสติ คิดจะลวนลามข้า”

ต่งฉางฟางร่างอ้วนอุ้ยอ้าย ความเคลื่อนไหวค่อนข้างช้า เมื่อครู่เขาอยู่ข้างหลังจึงไม่เห็นเหตุการณ์ภายในห้อง ในใจคิดว่าแม้พี่ชายต่างมารดาผู้นี้จะชอบทำตัวเด่น แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนรู้ขอบเขต มาได้ยินหลันเยียนพูดเช่นนี้ก็รู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมา

หลันเยียนเห็นเขาลังเลก็ปล่อยมือทันที พุ่งตัวไปทางกราบเรือ “ข้าละเมิดกฎของหอร่ำเมรัย ไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว”

คนที่มุงดูอยู่เห็นเช่นนั้นก็ร้องห้ามนาง คนผู้หนึ่งกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของแม่นาง ต่งฉางเม่าผู้นั้นต่างหากที่มารยาทต่ำทราม อยู่ในช่วงไว้ทุกข์แท้ ๆ ยังกล้าดื่มสุรา พอเหล้าเข้าปากก็เมาไม่รู้เหนือรู้ใต้ ประพฤติตนล่วงเกินแม่นาง แม่นางอย่าคิดสั้นเพราะคนพรรค์นี้”

ต่งฉางฟางได้ยินว่าต่งฉางเม่าถึงกับดื่มสุรา ประกอบกับเห็นหลันเยียนมีสภาพเช่นนี้ ยังจะยั้งสติไตร่ตรองอยู่ได้อย่างไร เขาพับแขนเสื้อขึ้น คิดจะบุกเข้าไปคาดคั้นถามพี่ชาย

ขณะที่บนเรือวุ่นวายโกลาหล เรือก็เข้าเทียบท่า ลูกเรือทอดสะพานลงไปก็เห็นสตรีคนหนึ่งยกขบวนตรงมาทางนี้ด้วยท่าทางดุดัน

ต่งฉางฟางเพ่งมอง นั่นคือซงหยางจวิ้นจู่นางยักษ์ใจร้ายที่มารดาเคยให้เขาดูตัวด้วยไม่ใช่รึ!

มารดาไม่ชอบที่เขามีนิสัยโอนอ่อนเกินไปจึงอยากได้ลูกสะใภ้ใจโหดสักคนมาดูแลเขา ไปได้ยินมาว่าซงหยางจวิ้นจู่ธิดาของตวนชินอ๋องได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่มีนิสัยแข็งกร้าวจนไม่มีใครกล้าสู่ขอ แต่กลับเป็นลูกสะใภ้แบบที่ตรงใจมารดาของเขาพอดี

ปรากฏว่าวันดูตัว ซงหยางจวิ้นจู่รังเกียจว่าเขาร่างอ้วนรูปไม่งาม ต่งฉางฟางก็ไม่ชอบที่ซงหยางจวิ้นจู่มีนิสัยป่าเถื่อนไร้เหตุผล ตอนนั้นจึงพึมพำว่านางยักษ์ใจร้ายไปเบา ๆ แต่ถูกอีกฝ่ายได้ยินเข้านางจึงใช้แส้ฟาดใส่ จนถึงตอนนี้เพียงแค่คิดถึงก็ยังเจ็บขึ้นมา

เห็นว่าซงหยางจวิ้นจู่ถือแส้เดินตรงมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ต่งฉางฟางนึกว่าอีกฝ่ายมาหาเรื่องตนเองจึงรีบปกป้องหลันเยียนไว้ข้างหลัง ด้วยเกรงว่าหลันเยียนจะถูกนางยักษ์ใจร้ายผู้นี้พลั้งมือทำร้าย

มิคาด ซงหยางจวิ้นจู่กลับเดินผ่านเขาไปโดยไม่มองสักนิด

กู้อวี้ได้ยินเสียงจากข้างนอกก็ทราบว่าซงหยางจวิ้นจู่มาแล้ว คิดถึงตอนที่อยู่หอร่ำเมรัยคราวก่อน ซงหยางจวิ้นจู่ปฏิบัติต่อนางด้วยดีอย่างหาสาเหตุไม่ได้จึงรีบไปหลบหลังประตู กลัวว่าพอเห็นนางแล้ว อีกฝ่ายจะยั้งมือเก็บงำอารมณ์ร้าย

กู้ซื่อจื่อยังบอกเซียวซื่อจื่อที่กำลังกระทืบต่งฉางเม่าว่า “ในนี้คับแคบ ลงมือไม่ถนัด เจ้าลากเขาออกไปข้างนอก”

เซียวสิงจือกระชากเสื้อต่งฉางเม่า ลากอีกฝ่ายเดินออกไป เพิ่งออกจากประตูมาได้ก็เห็นซงหยางจวิ้นจู่ที่กำลังเดินดุ่ม ๆ มาพอดี

แส้ม้าในมือซงหยางสั่งทำมาโดยเฉพาะ ด้ามจับประดับอัญมณี บนแส้เต็มไปด้วยหนามแหลม ทั้งยังผ่านการแช่น้ำยาสมุนไพรสูตรพิเศษ ใช้ตีคนเจ็บแสบยิ่งนัก

พอซงหยางเห็นต่งฉางเม่าก็พลันเงื้อแส้ขึ้นสูง

เซียวสิงจือเห็นเช่นนั้นก็ปล่อยมือจากต่งฉางเม่า แล้วหลบออกมายืนมองผลงานของซงหยางจวิ้นจู่อยู่ห่าง ๆ

เสียงหวดแส้ดังขวับ

เพียะ!

“อ้าก!!!”

สองเสียงนั้นแทบจะดังขึ้นพร้อมกัน

ยามนี้ต่งฉางเม่าค่อยตระหนักว่าหมัดเท้าของเซียวสิงจือในห้องเมื่อครู่นี้คือเด็ก ๆ ไปเลย

แส้เดียวของซงหยางจวิ้นจู่ก็ทำให้ผิวหนังของเขาปริแตก ต่งฉางเม่าอดทนต่อความเจ็บปวดร่ำร้องว่า “จวิ้นจู่ ท่านฟังข้าอธิบายก่อน”

เพียะ!

เสียงหวดแส้ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟาดใส่ใบหน้าของต่งฉางเม่า ใบหน้าที่เขาภูมิใจนักหนาปรากฏรอยแผลขึ้นมาในชั่วพริบตา เลือดสดไหลลงมา

เขาร้องเสียงดังสนั่น เกลือกกลิ้งบนพื้นราวกับตัวหนอน ผู้อยู่ในเหตุการณ์รับฟังจนขนหัวลุก

ซงหยางจวิ้นจู่กลับไม่ละเว้นเพราะเหตุนี้ หวดแส้ครั้งแล้วครั้งเล่า ปากพร่ำด่าว่าเขาหน้าไม่อาย ล่อลวงนางแล้วยังไปเกาะแกะหญิงอื่น

กู้อวี้มองผ่านช่องประตูออกมาเห็นว่าต่งฉางเม่าถูกตีจนเลือดอาบโดยปราศจากที่ให้หลบซ่อน จนแววตาพร่ามัว

ตอนที่วางแผนดึงซงหยางเข้ามา นางคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือหนักเช่นนี้

ดุร้าย ป่าเถื่อน ไร้ข้อกริ่งเกรง คนตระกูลจิ่งล้วนสลักคำว่าป่าเถื่อนเผด็จการไว้บนกระดูกจริง ๆ ด้วย

แต่ถ้าปล่อยไปแบบนี้ ต่งฉางเม่าคงได้ถูกตีจนตายแน่!

แม้นางจะไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้ซงหยางจวิ้นจู่ แต่ก็ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายกลายเป็นฆาตกรเพราะแผนการของตนเอง ครั้นเห็นว่าพอสมควรแล้วก็คิดจะก้าวออกไปหยุดยั้ง

ผู้ใดจะคาดว่านางเพิ่งก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว

เสียง ‘ซ่าาา’ ก็พลันดังขึ้นมา

ต่งฉางเม่าถึงกับกระโจนลงน้ำไปเพื่อหลบเลี่ยงแส้ของซงหยาง!?

กู้อวี้ชะงักเท้าอยู่กับที่

ในขณะที่ซงหยางเกาะกราบเรือ มองลงไปเห็นต่งฉางเม่าตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดเหมือนสุนัขตกน้ำไม่มีผิด นึกเกลียดตนเองนักที่ก่อนนี้ตามืดบอดจนถูกคนแบบนี้จูงจมูกเสียได้ น่าเสียดายที่ยังตีได้ไม่สาสมใจ อีกฝ่ายก็ชิงหนีลงน้ำไปเสียก่อน

มีคนคิดจะลงน้ำไปช่วยต่งฉางเม่า

ซงหยางประกาศกร้าว “ไม่ว่าใครก็ห้ามไปช่วย!”

เมื่อแน่ใจว่าทุกคนถูกนางข่มขู่ได้สำเร็จแล้วค่อยพาคนจากจวนตนเองยกขบวนจากไป

ขณะจากไป ซงหยางเดินผ่านต่งฉางฟาง ตวัดสายตามองเขาอย่างเย็นชา ต่งฉางฟางหดศีรษะอย่างอดใจไม่อยู่

นางด่าเขาอย่างรังเกียจ “ไม่ได้เรื่อง…”

ต่งฉางฟางหน้าแดงก่ำ อยากจะแย้งแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่กำหมัดแน่นขณะมองนางจากไป

หลันเยียนที่หลบอยู่หลังเขากระซิบถาม “คุณชายรองต่งมีเรื่องขัดแย้งกับซงหยางจวิ้นจู่หรือเจ้าคะ?”