หลังจากที่มีการชุมนุมชาวยุทธ์และได้มีการแต่งตั้งให้เสิ่นตั้วหรือประมุขพรรคกงซานเป็ผู้นำชาวยุทธ์อย่างเป็ทางการ นั่นจึงเป็จุดเริ่มต้นของการปฏิรูปการปกครองชาวยุทธ์ครั้งใหม่ เพราะเสิ่นตั้วได้เผยธาตุแท้ว่าตนได้ให้การสนับสนุนพรรคมารให้เรืองอำนาจ โดยที่ฝ่ายธรรมะที่เคยประลองกับเสิ่นตั้วเพื่อชิงจ้าวยุทธภพไปแล้วก็ไม่อาจมีสิทธิ์มีเสียงใดๆ ได้อีก หาก้าเปลี่ยนกฎใหม่ มีหนทางเดียวก็คือต้องให้ประมุขพรรคที่ยังไม่เคยเข้าร่วมการประลองมาประลองกับเสิ่นตั้วเพื่อชิงตำแหน่งจ้าวยุทธภพเท่านั้น ตอนนี้มีเหลืออยู่เพียงพรรคเดียวที่มีสิทธิเข้าประลองได้ นั่นก็คือ พรรคเหมินฟาง แต่ประมุขพรรคนี้ได้ออกท่องเที่ยวพเนจรไปทั่ว จนลูกพรรคพากันย้ายไปอยู่พรรคอื่นกันหมด
“พวกเราจะเจอท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียนแน่หรือเ้าคะ” หวนเจินกังวล
“นั่นสิ! นี่พวกเราก็เสาะหาไปเกือบทั่วทั้งแคว้นแล้วนะ จนพวกเราต้องวกกลับมาที่เมืองหนานโจวก็ยังหาไม่เจอ” ซานชุยบ่น
“เอ๊ะ! ทำไมถึงมีร้านขายของเก่าหมายเลข 50 ได้นะ มีคนสืบต่อกิจการอย่างนั้นหรือเ้าคะ” หวนเจินชี้ให้ดู
“พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ” ซานชุยอยากเข้าไปดูให้หายข้องใจ
สองสามีภรรยาจึงลองเข้าไปในร้านขายของเก่าหมายเลข 50
“ยินดีต้อนรับเ้าค่ะ”
“เหรินซวง! ท่านเป็ลูกจ้างของท่านป้าเหวยลู่อย่างนั้นหรือเ้าคะ” หวนเจินใ
“เ้าคือจือิสินะ” เหรินซวงจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เคยทำงานข้างกายเหมยซูมาก่อน
“ข้ามีอีกชื่อก็คือหวนเจินเ้าค่ะ” หวนเจินไม่อยากปกปิด
“ข้าติดหนี้ท่านป้า ท่านก็เลยให้ข้าขายของเก่าจำนวน 50 ชิ้น” เหรินซวงอธิบาย
“แล้วท่านขายถึงหมายเลขอะไรแล้วล่ะเ้าคะ” หวนเจินอยากรู้
“ข้าสามารถขายของได้ทั้ง 50 ชิ้นพร้อมกัน แล้วแต่ว่าข้าจะเลือกขายสินค้าไหนก่อน” เหรินซวงกล่าว
“ทำไมไม่เห็นเหมือนตอนที่ข้ากับเหมยซูเคยขายเลยล่ะเ้าคะ พวกเราจะต้องขายโดยเรียงลำดับั้แ่หนึ่งถึงสิบ มันไม่ยุติธรรมเลย” หวนเจินบ่น
“ท่านป้าอยากเปลี่ยนลูกจ้างใหม่กระมัง ท่านคงทนความเอาแต่ใจของข้าไม่ไหวน่ะสิ” เหรินซวงกล่าวยิ้มๆ
“แล้วร้านของเ้ามีแผนที่ตามหาพ่อเฒ่าฝางเฉียนหรือไม่” ซานชุยถามเล่นๆ
“มีสิ! ท่านพ่อเฒ่าเป็ประมุขพรรคเหมินฟางใช่หรือไม่” เหรินซวงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังเพราะร้านของนางมีแผนที่ดังกล่าวจริงๆ
“ท่านมีจริงๆ หรือเ้าคะ ท่านไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย” หวนเจินสงสัย
“มีจริงๆ แผนที่อยู่ในกล่องหมายเลข 39 น่ะ ข้าไปดูในห้องเก็บของก่อนนะ” เหรินซวงขอตัว
เหรินซวงเดินไปหยิบของเก่าหมายเลข 39 ออกมา ซึ่งมันก็คือแผนที่ไปพบท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียนจริงๆ
“ราคาเก้าพันตำลึง” เหรินซวงแบมือรอรับอัฐ
“ราคาขูดเืขูดเนื้อไปหรือเปล่า” ซานชุยไม่เชื่อหู
“ข้าไม่ได้ตั้งราคาเองเสียหน่อย มันเป็ราคาที่ติดข้างกล่องเก็บของเก่าต่างหาก” เหรินซวงกล่าวอ้าง
“จะทำอย่างไรดีล่ะเ้าคะ ข้าไม่ได้มีอัฐเยอะแยะมากมายขนาดนั้น” หวนเจินกล่าวเสียงอ่อน
“เ้าก็มาช่วยเหรินซวงขายของเก่าสิ หวนเจิน” ท่านป้าเหวยลู่เสนอ
“หวนเจินเป็ฮูหยินของข้า นางต้องไปกับข้าสิขอรับ” ซานชุยหวง
“งั้นข้าก็ไม่ขายแผนที่ให้หรอก” ท่านป้าเหวยลู่กล่าว
“เ้า้าพบท่านพ่อเฒ่าทำไมงั้นหรือ” เหรินซวงสงสัย
“ข้าจะไปขอร้องให้ท่านพ่อเฒ่าประลองกับเสิ่นตั้วเพื่อทวงตำแหน่งจ้าวยุทธภพกลับคืนมาน่ะสิ” ซานชุยอธิบาย
“เสิ่นตั้วปกครองชาวยุทธ์ได้ไม่ดีอย่างนั้นหรือ” เหรินซวงสงสัย
“ตอนนี้ฝ่ายธรรมะต้องกลายเป็เบี้ยล่างฝ่ายพรรคมาร หากใครขัดขืนหรือคิดต่อต้านคนนั้นไม่ตายก็ต้องถูกพิษ” ซานชุยกล่าว
“ข้าขอรับรองว่าข้าจะรีบขายให้หมดโดยไว เ้าให้นางชดใช้ค่าสินค้าอยู่ที่นี่เถิด” เหรินซวงกล่าว
“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนที่ไม่ได้เป็ของปลอม” ซานชุยระแวง
“พวกเ้าไปตามหาท่านพ่อเฒ่าให้เจอก่อน แล้วค่อยให้หวนเจินกลับมาทำงานให้ร้านของข้า” ท่านป้าเหวยลู่แนะนำ
“ก็ได้เ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“แต่ว่า…” ซานชุยลังเล
“ข้าเชื่อใจแม่นางเหรินซวง นางต้องขายสินค้าหมดไวเป็แน่เ้าค่ะ” หวนเจินจับมือสามีเพื่อเพิ่มความมั่นใจ
“ก็ได้! งั้นส่งแผนที่มาสิ” ซานชุยแบมือ
“ไม่! ต้องเขียนหนังสือสัญญาก่อน” เหรินซวงกลัวถูกโกง
“ข้าเขียนเองเ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
เพื่อตามหาท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียนให้เจอ หวนเจินจึงยอมทำงานที่ร้านขายของเก่าหมายเลข 50 เพื่อแลกกับแผนที่ตามหาพ่อเฒ่าที่มีมูลค่าถึง 9000 ตำลึง โดยมีการเขียนหนังสือสัญญาเป็ลายลักษณ์อักษร
********************************************
ซานชุยและหวนเจินเดินทางไปตามแผนที่ที่ได้มาจากร้านขายของเก่าหมายเลข 50 จนกระทั่งถึงถ้ำในป่าลึก
“ท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียน ท่านอยู่ที่นี่หรือเปล่าเ้าคะ” หวนเจินะโเรียก
“ใครมาเรียกข้า” ท่านพ่อเฒ่าะโถาม
“ท่านคือท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียนจริงๆ หรือขอรับ” ซานชุยสงสัย
“ไม่เชื่อก็ตามใจ” ท่านพ่อเฒ่าไม่สนใจ
สองสามีภรรยาจึงคุกเข่าต่อหน้าผู้าุโทันที
“ข้าขอร้องล่ะขอรับ ได้โปรดท้าประลองเพื่อชิงตำแหน่งจ้าวยุทธภพด้วยเถิด” ซานชุยขอร้อง
“ข้าอุตส่าห์หลีกหนีความวุ่นวายมาอยู่ในป่า เื่อะไรที่ข้าจะต้องลำบากไปประลองชิงจ้าวยุทธภพด้วยล่ะ” ท่านพ่อเฒ่ากล่าวอย่างไม่ยี่หระ
“ตอนนี้ยุทธภพวุ่นวายหนักมาก พรรคมารข่มเหงรังแกชาวบ้านและเก็บค่าคุ้มครอง ฝ่ายธรรมะก็ออกโรงปกป้องไม่ได้เพราะมีกฎต้องอยู่ภายใต้อำนาจของประมุขพรรคมาร ชาวยุทธ์คนใดคิดต่อต้านคนนั้นก็ต้องตาย ท่านได้โปรดช่วยเหลือยุทธภพให้กลับมาสงบสุขดังเดิมด้วยเถิด” ซานชุยกล่าว
“เสิ่นตั้วทำแบบนี้ทำไมกัน” ท่านพ่อเฒ่าสงสัย
“ข้าได้ยินข่าวว่า เขาจะพาจอมยุทธ์พรรคมารบุกไปที่วังเพื่อล้มอำนาจฝ่าาและสนับสนุนให้องครักษ์กู่เหวินได้ขึ้นครองราชย์แทนขอรับ” ซานชุยบอกแผนการของเสิ่นตั้ว
“เพื่ออำนาจ พวกเขายอมทำทุกอย่างสินะ” ท่านพ่อเฒ่าส่ายหน้า
“ท่านยอมช่วยแล้วใช่มั้ยขอรับ” ซานชุยรอฟัง
“เปล่า! ข้าสาบานแล้วว่าข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าชีวิตจะหาไม่” ท่านพ่อเฒ่าตั้งใจไว้แล้ว
“ท่านยอมผ่อนปรนบ้างเถิดขอรับ เื่ยุทธภพถือเป็เื่ใหญ่นะ” ซานชุยพยายามขอร้อง
“เ้าก็มาเป็ลูกศิษย์ข้า และข้าจะถ่ายทอดวิชาพร้อมกับมอบตำแหน่งประมุขพรรคให้ ดีมั้ย” ท่านพ่อเฒ่าเสนอ
“ข้าหรือขอรับ” ซานชุยชี้มาที่ตัวเอง เขาไม่เคยคิดอยากได้ตำแหน่งจ้าวยุทธภพมาก่อน
“ข้าแก่ป่านนี้ ยังจะให้ข้าไปประลองอีกอย่างนั้นหรือ ให้ข้าใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบๆ ไม่ดีกว่าหรือ” ท่านพ่อเฒ่าบ่น
“ก็ดีเหมือนกันนะท่านพี่ รีบคุกเข่าคำนับอาจารย์เถิดเ้าค่ะ” หวนเจินสนับสนุนความคิดของท่านพ่อเฒ่า
ซานชุยตัดสินใจคุกเข่าคำนับอาจารย์ทันที
“ั้แ่พรุ่งนี้เ้าค่อยมาฝึกวิชากับข้าก็แล้วกัน” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
“ต้องฝึกนานแค่ไหนหรือขอรับ” ซานชุยสงสัย
“จนกว่าเ้าจะสามารถซัดฝ่ามือัด้วยพลังมหาศาลได้ ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับเ้า” ท่านพ่อเฒ่ากะไม่ถูก
“ขอรับ วันนี้ข้ากับฮูหยินขอตัวไปหาที่นอนก่อน วันพรุ่งนี้ข้าจะกลับมาใหม่ขอรับ” ซานชุยกล่าว
“ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ไปทำธุระส่วนตัวเสียที” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
สองสามีภรรยาเดินไปที่ลานในป่าลึก และก่อกองไฟที่นั่น พร้อมกับย่างปลาที่ซานชุยจับมาได้ ทำให้ทั้งสองได้ร่วมรับประทานอาหารพร้อมกับสนทนากันตามประสาสามีภรรยา
“ท่านพี่ ฝึกไหวหรือเปล่าเ้าคะ” หวนเจินแอบเป็ห่วง
“ข้าจะพยายามก็แล้วกัน” ซานชุยรู้สึกกังวล
“หรือว่าพวกเราไปหาคนอื่นให้มาช่วยดีมั้ยเ้าคะ” หวนเจินกล่าว
“ฝ่ายธรรมะได้ประลองกับเสิ่นตั้วหมดแล้วยกเว้นท่านพ่อเฒ่าฝางเฉียนเพียงคนเดียวเท่านั้น นี่คือหนทางสุดท้ายนะ” ซานชุยไม่มีทางเลือก
“ข้าเป็กำลังใจให้ก็แล้วกันนะเ้าค่ะ” นางคงช่วยอะไรไม่ได้เพราะท่านพ่อเฒ่ารับแต่ศิษย์ผู้ชายเท่านั้น
และแล้วสองสามีภรรยาก็นอนกอดกันภายใต้แสงจันทร์เหมือนทุกค่ำคืน
********************************************
ั้แ่นั้นมาซานชุยก็ตั้งใจฝึกฝนวิทยายุทธ์ของพรรคเหมินฟางทุกวัน จนกระทั่งเขาฝึกได้ครบ 100 กระบวนท่า
“ข้าฝึกจนครบแล้ว ข้าเตรียมรับตำแหน่งประมุขได้แล้วใช่มั้ยขอรับ” ซานชุยสงสัย
“ยังก่อน! เ้าจะต้องซัดฝ่ามือัให้ข้าดูเสียก่อน ถ้าเ้าซัดฝ่ามือด้วยพลังมหาศาลได้เมื่อไหร่ นั่นจะถือว่าเ้าผ่านและสามารถรับการสืบทอดประมุขพรรคเหมินฟางได้” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
“เริ่มเลยมั้ยขอรับ” ซานชุยใจร้อน
ผู้าุโพยักหน้า
ซานชุยตั้งท่าและซัดฝ่ามือัใส่ต้นไม้ใหญ่ แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ซานชุยทำได้เพียงทำให้ใบไม้ไหวไปมานิดหน่อยเท่านั้น
“เฮ้อ! ข้าผิดหวังในตัวเ้าจริงๆ” ท่านพ่อเฒ่าถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า
“เอ่อ พักทานอาหารก่อนเถิดนะเ้าคะ บางทีสามีของข้าอาจไม่มีแรงเพราะหิวก็เป็ได้” หวนเจินกล่าวอ้าง
“ก็ได้! พวกเรารีบรับประทานอาหารกันเถอะ” ท่านพ่อเฒ่าเองก็หิว
พอรับประทานอาหารที่หวนเจินทำให้ทานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซานชุยก็เลยทำการทดสอบฝ่ามือัอีกครั้ง
แต่ก็ต้องผิดหวังอีกเช่นเคย สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากซานชุยลองซัดฝ่ามือก็คือ ใบไม้ไหวแรงขึ้นหน่อยนึงเท่านั้น
“ท่านหลอกลวงพวกเราหรือเปล่าเ้าคะ” หวนเจินไม่เชื่อถือ
“นางหนู เ้ากำลังดูิ่ข้าอยู่นะ งั้น ดูนี่” ท่านพ่อเฒ่าก็เลยซัดฝ่ามือัให้ดู
ซึ่งนั่นก็ทำให้สองสามีภรรยาถึงกับอึ้ง เพราะพวกเขามองเห็นว่าระหว่างที่ท่านพ่อเฒ่าซัดฝ่ามือจะเกิดลูกไฟัขนาดใหญ่ เมื่อซัดไปที่ต้นไม้ใหญ่ ต้นไม้นั้นก็แตกแยกจากกันเป็เสี่ยงๆ
“โห พลังเหนือชั้นจริงๆ เ้าค่ะ” หวนเจินทึ่ง
“เลิกสบประมาทข้าได้แล้ว เ้าเห็นมั้ยว่าวิชาของข้าล้ำเลิศเพียงใด นี่เป็เพราะสามีเ้าไม่เอาไหนเองต่างหาก” ท่านพ่อเฒ่าภูมิใจในวิทยายุทธ์ของพรรคตน
“ได้โปรดให้โอกาสข้าด้วยเถิดขอรับ” ซานชุยขอโอกาส
แต่ทว่า แม้ว่าซานชุยจะขยันฝึกฝนเป็เวลาห้าวันห้าคืน ผลก็ยังคงเหมือนเดิม นั่นคือ ซานชุยซัดฝ่ามือแล้วทำให้ใบไม้กระดิกเท่านั้น
ซานชุยจึงถอดใจ และนั่งสงบสติอารมณ์อยู่นอกถ้ำ
สักพักท่านพ่อเฒ่าก็บอกว่า “เ้าเข้าไปพักสติอารมณ์ในถ้ำเถิด”
ซานชุยจึงเดินคอตกเข้าไปในถ้ำ เพราะเขาทดท้อใจที่มิอาจฝึกวิชาขั้นสุดยอดได้
พอซานชุยเข้าไปในถ้ำแล้ว เขาก็ต้องใสุดขีดที่มองเห็นว่าท่านพ่อเฒ่าใช้กำลังภายในผลักก้อนหินขนาดใหญ่ให้ปิดปากถ้ำอย่างมิดชิด
“ท่านทำอะไรน่ะขอรับ นี่ท่านจะขังข้าไว้อย่างนั้นหรือ” ซานชุยใ
“ข้าสงสารเ้าน่ะสิ” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
“สงสารข้าทำไมขอรับ” ซานชุยไม่เข้าใจ
“ฮูหยินของเ้าคงผิดหวังในตัวเ้ามาก นางก็เลย เอ่อ แอบคบหาดูใจกับชายอื่น” ท่านพ่อเฒ่ายอมบอก
“อะไรนะขอรับ! เป็ไปไม่ได้ พวกเรารักกันมาก นางไม่มีทางนอกใจข้าหรอก” ซานชุยไม่เชื่อ
“ถ้าเป็สมัยก่อนอาจจะใช่ ที่นางรักเ้ามาก แต่พอนางเห็นเ้าฝึกวิชาไม่เอาไหนแบบนี้ นางก็คงเปลี่ยนใจไปมองชายอื่นแล้วน่ะสิ ข้าเห็นกับตาว่านางลอบไปหาชายคนหนึ่งในเมือง และข้าก็แอบเห็นชายคนนั้นมอบอะไรบางอย่างให้นางทุกวันด้วย” ท่านพ่อเฒ่าฟ้อง
“ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาขอรับ ท่านรีบเปิดปากถ้ำเถิด” ซานชุยรู้สึกร้อนใจ
“เมื่อกี้ข้าได้ซัดพลังปิดถ้ำไป นั่นจึงทำให้ข้าหมดแรง ถ้าเ้าอยากออก เ้าก็ซัดฝ่ามือเองเถิด” ท่านพ่อเฒ่าก็เลยนอนพักเอาแรงเสียดื้อๆ
“ข้าจะซัดฝ่ามือัเดี๋ยวนี้” ซานชุยกล่าว
แต่ทว่าไม่ว่าซานชุยจะซัดฝ่ามือสักกี่ครั้ง ผลก็ยังคงเหมือนเดิม คือก้อนหินไม่ขยับเลยสักนิด
“เฮ้อ เ้าตัดใจจากนางเสียดีกว่า และอยู่เป็เพื่อนข้าที่นี่ตลอดไป” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
“ไม่ขอรับ ข้าจะคุยกับหวนเจินให้รู้เื่” ซานชุย้าคำอธิบาย
ซานชุยในสภาพลุกลี้ลุกลนนั้นมิอาจซัดฝ่ามือได้ดังใจ ดังนั้นเขาจึงตั้งสติรวบรวมสมาธิ พอจิตว่างเขาถึงเริ่มซัดฝ่ามือั
นั่นจึงเหมือนกับปาฏิหาริย์ เพราะในที่สุดซานชุยก็สามารถซัดก้อนหินขนาดใหญ่ให้แตกเป็เสี่ยงๆ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ซานชุยจึงสามารถวิ่งออกไปจากถ้ำได้สำเร็จ เขายังไม่ทันขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้ตนฝึกวิชาได้สำเร็จ เขาก็รีบใช้กำลังภายในมุ่งหน้าเข้าเมือง เพื่อออกตามหาฮูหยินของเขา
พอออกมาจากป่าและเดินเข้าไปในเมืองสุ่ยเหลียง เขามองเห็นชายวัยประมาณสามสิบกว่าๆ กำลังช่วยยกอะไรบางอย่างเข้าไปในรถม้าให้ฮูหยินของเขา
“ขอบคุณมากเ้าค่ะ วันพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่นะเ้าคะ” หวนเจินรู้สึกซึ้งใจ
“อย่าได้เกรงใจเลย พวกเราก็เหมือนคนกันเองอยู่แล้ว” ชายที่แต่งกายสุภาพกล่าว
ซานชุยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารีบต่อยชายวัยประมาณสามสิบจนล้มหน้าคะมำ
“ท่านพี่จะทำอะไรเ้าคะ ท่านทำร้ายเขาทำไม” หวนเจินรีบเดินเข้าไปประคองให้ชายผู้เสียหายลุกขึ้น
“เ้ากล้านอกใจข้าได้อย่างไรกันหวนเจิน เ้าลืมความรักระหว่างเราแล้วงั้นหรือ” ซานชุยกล่าวตัดพ้อ
“นอกใจอะไรกันเ้าคะ” หวนเจินไม่เข้าใจ
“ก็เ้ามาหาชายคนนี้ทุกวันในระหว่างที่ข้ากำลังฝึกวิชาอยู่น่ะสิ” ซานชุยโมโห
“เอ่อ ท่านเข้าใจผิดแล้ว” ชายวัยสามสิบกำลังจะอธิบาย แต่ถูกกล่าวแทรก
“หุบปาก! ข้าจะคุยกับฮูหยิน” ซานชุยตะคอก
“ใจเย็นๆ ก่อนนะเ้าคะ พวกเราบริสุทธิ์ใจต่อกัน พวกเราไม่ได้มีอะไรกัน ท่านไปได้ยินข่าวมาจากที่ไหนเ้าคะ” หวนเจินยืนยันความบริสุทธิ์
“ก็ท่านพ่อเฒ่าเป็คนบอกข้าเองน่ะสิ” ซานชุยกล่าว
“ข้าเป็หมอ ด้วยเกียรติของข้า ข้าขอยืนยันว่าข้าไม่เคยผูกสัมพันธ์กับผู้ป่วย” ท่านหมอกล่าว
“ฮูหยินของข้าป่วยเป็อะไรงั้นหรือ” ซานชุยใเพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อน
“นางตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว นางก็เลยมาที่ร้านหมอทุกวันเพื่อมารับยาบำรุงครรภ์ ที่ข้าต้องให้นางมาทุกวันก็เพราะยาของร้านข้ามีจำนวนจำกัด เถ้าแก่เยี่ยจะส่งยามาที่ร้านหมอให้ทีละนิดแต่ส่งให้ทุกวัน” ท่านหมออธิบาย
“เป็ความจริงงั้นหรือ ฮูหยินของข้าตั้งครรภ์แล้ว” ซานชุยดีใจอย่างบอกไม่ถูก
“เอ่อ ท่านพี่ควรขอโทษท่านหมอนะเ้าคะ ตอนนี้เขาตาเขียวช้ำเพราะท่าน” หวนเจินรู้สึกสงสารคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“ข้าขอโทษด้วยจริงๆ ต่อไปข้าจะควบคุมสติอารมณ์ให้ดีขอรับ” ซานชุยยอมขอโทษท่านหมอ
“ดีแล้ว! ข้าขอตัวกลับเข้าไปในร้านหมอก่อนนะ” ท่านหมอต้องตรวจคนไข้ต่อ
“ขอบคุณมากเ้าค่ะท่านหมอ” หวนเจินกล่าว
ซานชุยรีบกอดฮูหยินด้วยความดีใจที่เขากำลังจะมีลูกแล้ว
แต่หวนเจินกลับผลักสามีออกด้วยความโกรธ
“ทำไมล่ะ เ้าโกรธข้าอย่างนั้นหรือ” ซานชุยใ
“ท่านมองข้าเป็คนยังไงกันแน่เ้าคะ ข้าเป็คนชอบคบชู้สู่ชายอย่างนั้นหรือ” หวนเจินน้อยใจ ที่สามีไม่รู้จักนางดีพอ
“ข้าขอโทษ ก็ท่านพ่อเฒ่าบอกว่าเ้าแอบไปหาผู้ชายในเมือง ข้าก็เลยเืขึ้นหน้าน่ะสิ” ซานชุยกล่าวอ้าง
“งั้นพวกเรารีบกลับไปที่ถ้ำกันเถอะเ้าค่ะ จะได้ถามท่านพ่อเฒ่าให้รู้เื่ว่าทำไมเขาต้องกล่าวหาข้าเสียๆ หายๆ แบบนั้นด้วย” หวนเจินอยากรู้ว่านางไปทำอะไรให้ท่านพ่อเฒ่า
********************************************
ณ ถ้ำของผู้าุโ
สองสามีภรรยาเดินเข้าไปในถ้ำ ก็เห็นอาจารย์ของซานชุยกำลังนั่งสมาธิอยู่บนโขดหิน
“มาแล้วงั้นหรือ” ท่านพ่อเฒ่ากล่าวทั้งๆ ที่หลับตา
“ทำไมท่านจะต้องกล่าวหาข้าด้วยล่ะเ้าคะ ข้าไปทำอะไรให้ท่านขุ่นข้องหมองใจงั้นหรือเ้าคะ” หวนเจินไม่เข้าใจ
“พวกเ้าต้องขอบคุณข้าสิถึงจะถูก” ท่านพ่อเฒ่ากล่าวยิ้มๆ
“เหตุใดข้าจะต้องขอบคุณท่านด้วยล่ะเ้าคะ” หวนเจินสงสัย
“ถ้าข้าไม่แกล้งบอกสามีเ้าว่าเ้าคิดนอกใจ เขาจะสามารถฝึกวิชาขั้นสุดยอดได้สำเร็จอย่างนั้นหรือ” ท่านอาจารย์คิดแผนการนี้เพื่อช่วยบีบบังคับให้ซานชุยฝึกวิชาขั้นสุดยอดได้สำเร็จ
“อะไรนะเ้าคะ สามีข้าฝึกได้แล้วงั้นหรือ” หวนเจินไม่เชื่อหู
“นั่นไง! เ้ามองเห็นเศษก้อนหินตรงปากถ้ำมั้ย นี่เป็ฝีมือสามีของเ้า” ท่านพ่อเฒ่าชี้
“นี่เป็ฝีมือท่านพี่จริงๆ หรือเ้าคะ” หวนเจินไม่อยากจะเชื่อ
“เอาล่ะ นี่คือตราัของประมุขพรรคเหมินฟาง รับไปสิ” ท่านพ่อเฒ่ายอมยื่นตราัให้
“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” ซานชุยรับมาเก็บไว้กับตัว
“ข้าขอให้เ้าชนะการประลองก็แล้วกัน พวกเ้ารีบไปเถอะ ข้าอยากพักผ่อน” ท่านพ่อเฒ่ารีบไล่
“ศิษย์และฮูหยินขอลานะขอรับ” ซานชุยและหวนเจินคารวะผู้าุโพร้อมกัน
ท่านพ่อเฒ่าทำเพียงกวักมือไล่ทั้งสองออกไป และเขาก็ล้มตัวลงนอนบนแท่นหินโดยไม่สนใจคนรอบข้างอีก
“ข้าอยากเห็นท่านซัดฝ่ามือัจังเลยเ้าค่ะ” หวนเจินอยากเห็น
“เดี๋ยวข้าจะแสดงให้เ้าดูนะ” ซานชุยอยากอวด
ซานชุยจึงไปยืนทำสมาธิอยู่หน้าต้นไม้ขนาดใหญ่ จากนั้นก็ซัดฝ่ามือัใส่ต้นไม้จนมันแตกเป็เสี่ยงๆ จริงๆ
หวนเจินปรบมือด้วยความดีใจและะโว่า “เก่งจังเลยเ้าค่ะ”
“ข้าจะแสดงให้เ้าดูอีกนะ” ซานชุยกำลังได้ใจ
“พอแล้ว! เ้าฝึกสำเร็จแล้ว ไม่ต้องทดสอบอะไรอีกแล้ว” ท่านพ่อเฒ่าออกจากถ้ำเพื่อมาปราม
“แต่ข้าอยากให้ฮูหยินภูมิใจในตัวข้านี่ขอรับ” ซานชุยกล่าว
“ต้นไม้ได้หมดป่ากันพอดี เ้ารีบพาฮูหยินกลับไปเถิด” ท่านพ่อเฒ่ากล่าว
“ขอรับ” ซานชุยรับคำ
หวนเจินควงแขนสามีและแอบทำท่ายกนิ้วโป้งให้ ก่อนที่จะพากันเดินทางมุ่งหน้ากลับเมืองหนานโจว
ท่านพ่อเฒ่าส่ายหน้าให้กับคู่รักคู่นี้ และคิดในใจว่า “ข้าขอให้เ้าประสบความสำเร็จก็แล้วกัน ครอบครัวของเ้าจะได้อยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที”
********************************************
ณ ร้านขายของเก่าหมายเลข 50
“เ้าตั้งครรภ์อยู่อย่างนั้นหรือ ข้าดีใจด้วยนะ ไว้เ้าคลอดเมื่อไหร่ข้าจะช่วยเลี้ยงอีกแรง” เหรินซวงดีใจแทน
“ไม่ได้นะ” ซานชุยใเพราะกลัวเหรินซวงเลี้ยงลูกให้เขา และทำให้ลูกของเขามีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเหรินซวง
“ทำไมล่ะ ข้ารักเด็กจะตายไป” เหรินซวงสงสัย
“ข้าอยากให้ลูกข้ามีความนอบน้อม และไม่เอาแต่ใจเหมือนกับ เอ่อ…” ซานชุยกล่าวได้ไม่เต็มปาก
“อ้อ ที่แท้เ้าก็ว่าข้าเป็คนเอาแต่ใจ หากข้าเลี้ยงลูกเ้า ลูกของเ้าอาจเอาแต่ใจเหมือนข้าใช่มั้ยล่ะ” เหรินซวงเข้าใจความหมาย
“อย่าโกรธอย่าถือสาสามีของข้าเลยนะเ้าคะ เขาแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง” หวนเจินช่วยพูด
“เ้ากลับมาให้ทันก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้นข้าจะรับเด็กคนนี้ให้เป็ลูกบุญธรรมของข้าด้วย” เหรินซวงอยากแกล้งซานชุย ก็เลยแกล้งขู่ไปเช่นนั้น
“ข้าจะรีบไปรีบมานะฮูหยิน” ซานชุยโอบกอดฮูหยินอย่างทะนุถนอม
“เ้าค่ะท่านพี่” หวนเจินกล่าว
เหรินซวงเดินกลับเข้าไปในห้องเก็บของ ทิ้งให้สองสามีภรรยายืนกอดกันอยู่ในร้านอย่างนั้น
ซานชุยจูบหน้าผากหญิงสาวและกล่าวว่า “ข้าจะเอาชัยชนะกลับมา รอข้านะหวนเจิน ห้ามเ้ามีสามีใหม่เด็ดขาด”
“เ้าค่ะ ข้าจะรอท่านพี่อยู่ที่ร้านแห่งนี้ หวังว่าท่านจะไม่นอกใจข้านะเ้าคะ” หวนเจินระแวง
“ข้ารักเ้ามากขนาดนี้ ข้าจะไม่มีวันทำให้เ้าเสียใจเพราะข้าเด็ดขาด” ซานชุยกล่าวคำมั่น
“ข้าเชื่อท่านเ้าค่ะ” หวนเจินจะลองเชื่อใจสามีสักครั้ง
หวนเจินมองดูสามีเดินออกไปจากร้านขายของเก่าและเดินทางมุ่งหน้าไปพบจ้าวยุทธภพคนปัจจุบันหรือเสิ่นตั้วโดยลำพัง
417
