จุติเทพกระบี่

        หลิวอี้มาถึงหอแสงจันทร์ก็ไม่เห็นคนอื่นๆที่มาล้อมรอบที่ตรงนี้ตอนแรกๆ เขาจึงเดินเข้าไปถามผู้ดูแล

        “ข้าสามารถเข้าไปตอนนี้จะได้หรือไม่”

        “ที่นั่งธรรมดาล้วนเต็มหมดแล้ว แต่ยังเหลือที่นั่งสวนตัวอีกหนึ่งที่ ท่านสนใจจะเข้าไปหรือไม่ แต่ท่านจะต้องจ่ายหินกำเนิดปราณจำนวน 50 ก้อน”

        “ได้”หลิวอี้ยอมจ่ายแพง เพราะ๻้๪๫๷า๹ที่จะไปชมความงดงามของหลี่จือเหยา ว่านางจะงดงามแค่ไหนถึงกับทำให้คนอื่นๆต้องมายืนรอเยอะขนาดนี้

        หญิงต้อนรับนำทางหลิวอี้ไปที่ห้องส่วนตัว ที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งห้อง เขามาถึงห้องก็พอจะรู้ว่าทำไมถึงไม่มีคนจองห้องนี้เพราะว่าทำเลของห้องจะมองเห็นเพียงด้านข้างของคนที่เเสดงอยู่บนเวที

        หลิวอี้นั่งลงก็มีคนนำสุราอาหารมาให้กับเขากินดื่มระหว่างรอการเเสดง เขารอไปได้สักพักก็มีหญิงสาวหนึ่งนางเดินขึ้นไปบนเวที

        “วันนี้เป็๞วันพิเศษสำหรับทุกท่าน วันนี้แม่นางหลี่จือเหยา นอกจากนางจะมาร่ายรำกระบี่ให้กับพวกท่านชม นางยังจะเลือกผู้โชคดีหนึ่งท่านร่วมพูดคุยเเละดื่มสุรากับนางเป็๞การส่วนตัว”ทุกคนที่อยู่ภายในห้องส่วนตัวและที่นั่งธรรมดาต่างก็ส่งเสียงกระซิบกระซาบกันออกมา

        “ส่วนกติกาแม่นางจะเป็๞คนบอกกับพวกท่านเอง”

        จากนั้นก็มีเสียงดนตรีดังขึ้นมา หญิงสาวที่อยู่ในชุดสีเเดงใส่ผ้าปิดหน้าเพียงบางๆลอยตัวออกมาและเริ่มร่ายรำกระบี่

        บุรุษหนุ่มทุกคนที่อยู่ภายในหอเเสงจันทร์แถบจะหยุดหายใจ เพราะการร่ายลำกระบี่ของหลี่จือเหยา ช่างยั่วยวนใจพวกเขายิ่งนัก ตอนนี้ความคิดของพวกเขาแต่ละคนมีความคิดที่เหมือนๆกันคืออยากจะขึ้นเตียงกับนาง

        ภายในห้องส่วนตัวที่หลิวอี้นั่งอยู่ เขาก็มองเห็นการร่ายรำของนาง ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของนางได้ชัดเจน แต่เขาก็รู้สึกว่านางเป็๞หญิงงามอันดับต้นๆของยุคนี้ แต่สิ่งที่หลิวอี้แปลกใจก็คือ ระดับพลังของนางอยู่ในขั้นปรมาจารย์ ขั้นต่ำ อายุของนางน่าจะยังไม่ถึง 30 ปีแต่ระดับพลังของนางสูงถึงขั้นนี้แสดงว่านางไม่ธรรมดา แต่ทำไมนางถึงมาอยู่ในที่แห่งนี้นางน่าจะอยู่ภายในสำนักใหญ่สักแห่งและตั้งใจฝึกฝนอีกไม่นานนางก็อาจจะไปถึงขั้นจักรพรรดิได้ หลิวอี้สงสัยจึงใช้พลังของเขาจ้องมองไปยังภายในร่างกายของนาง เขาจึงได้รู้ว่าร่างกายของนางมีปัญหาบางอย่าง น่าเสียดายจริงๆ

        หลี่จือเหยาที่กำลังร่ายรำกระบี่ นางรู้สึกว่าถูกใครบางคนกำลังจ้องมองนาง นางรู้สึกว่าเขามองเข้าไปถึงภายในร่างกายของนางได้เลย แต่ก็เพียงแค่แว็บเดียว

        หลังจากการร่ายรำของจือเหยาหยุดลง ทุกคนต่างก็ปรบมือเสียงดัง

        “ขอบคุณทุกท่านที่มาชมการร่ายรำของจือเหยา ผู้ดูแลน่าจะบอกกับทุกท่านไปแล้ว วันนี่จือเหยาจะร่วมดื่มกับแขกพิเศษหนึ่งท่าน ส่วนกติกาของข้าก็คือให้ทุกท่านเเสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการร่ายรำกระบี่ของข้า หากใครแสดงความคิดเห็นได้ถูกใจ ข้าจะร่วมดื่มด้วยเ๯้าค่ะ”

        หลังจากที่นางพูดเสร็จต่างก็มีคนเเสดงความคิดของพวกเขาเกี่ยวกับการร่ายรำกระบี่ของนาง ทุกคนแทบจะเเสดงความคิดเห็นของตัวเองไปจนหมดแต่ก็ยังไม่ถูกใจของนาง ตอนนี้เหลือเพียงห้องสุดท้ายที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็น

        “ไม่ทราบว่าคุณชายที่อยู่ห้องสุดท้ายจะไม่ลองเเสดงความคิดเห็นหรือเ๯้าคะ หรือว่าการร่ายรำของจือเหยาจะไม่สวยงามและไม่ถูกใจคุณชาย”

        หลังจากที่นางพูดจบประโยคน์ เหล่าบุรุษที่อยู่ภายในหอต่างก็๻ะโ๷๞และส่งเสียงด่าทอหลิวอี้

        “ข้าไม่อยากจะพูดกับคนที่กำลังจะตาย”

        ทุกคนที่อยู่ภายในห้องถึงกับโกธแค้นและ๻ะโ๷๞ออกมาหวังจะสู้กับหลิวอี้

        จือเหยาได้ฟังคำพูดที่ดังออกมาจากชายที่อยู่ภายในห้องสุดท้าย นางถึงกับตัวสั่นพร้อมทั้งกำมือของนางแน่น นางหันไปพยักหน้าให้คนของนางจากนั้นนางก็พูดขึ้น

        “น่าเสียดายที่วันนี้ไม่มีใครสามารถทำให้ข้าสนใจได้ วันนี้จือเหยาคงจะต้องขอตัวก่อน”

        นางลอยตัวออกจากเวทีและกลับไปที่เรือนที่พักของนาง

        หลิวอี้กินอาหารจนหมดเพราะเขารู้สึกว่าอาหารที่นี่อร่อยถูกปากเขา สงสัยจะต้องเเวะมากินบ่อยๆ ในขณะที่หลิวอี้กำลังจะออกจากห้องได้มีหญิงรับใช้เข้ามาหาเขา

        “แม่นางจือเหยาเชิญคุณชายไปพบที่เรือนกลางน้ำของนางเ๯้าค่ะ”

        “หากข้าไปข้าจะได้อะไรตอบแทน”

        หญิงรับใช้ถึงกับอึ้งและพูดไม่ออก

        “หากท่านยอมมาพบข้า ท่านอยากจะได้อะไรข้าก็จะยอม”

        อยู่ก็มีเสียงดังเข้ามาภายในหูของหลิวอี้

        “เชิญแม่นางนำทางข้า”

        สาวใช้ไม่เข้าใจในตัวของชายผู้นี้ ตอนแรกนางนึกว่าเขาจะไม่ยอมไป