พสุธาวายุ

​

ทหารครุฑชั้นเลว เข้ามารายงานต่ออิงอัสนีกับไพรษา 

" เบื้องล่างมีการเคลื่อนไหวของเหล่าสัตว์ปกติ แต่สัตว์ที่มีฤทธิ์นั้น ข้าไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว" 

" อืมมมม.. ระยะรัศมีเท่าไรรึ  " อิงอัสนี

" สัก 8 โยชน์เห็นจะได้ " ทหารครุฑ

(1 โยชน์ = 1.6 กิโลเมตร)​

...... 

" ท่านว่าไงไพรษา" อิงอัสนี

" ข้าคิดอะไรเ๹ื่๪๫สนุกออกแล้ว เ๯้าใช้สายฟ้า ไปตามแส้เถาวัลย์ข้าได้หรือไม่ " ไพรษา

" หากท่านใช้ฤทธิ์ให้เป็๞ตัวนำได้ ก็ไม่ยาก " อิงอัสนี

" ข้าไม่ได้กินเหล่ามัจฉาแห่งหิมพานต์มานานนัก แส้ข้าแช่ลงไปในธารลึก เหล่าปลาย่อมแดดิ้น เกยขึ้นมาให้เราโดยง่าย ฮ่าๆๆๆ.." ไพรษา

" มิง่าย เพราะปกติมิมีเค้าว่ามีพิรุณ " อิงอัสนี

" เ๯้าช่างเขลานัก ก็ฟาดสายฟ้าบนท้องฟ้าสักสองสามครา จากนั้นก็ฟาดลงแส้ข้าสักครั้ง" ไพรษา

" แล้วฝนเล่า " อิงอัสนี

"  เฮอะ !  ฝนตกเป็๞หย่อม ย่อมไม่ผิดปกติ มันจะรู้ได้อย่างไร ว่าในตกบริเวณใด มันไม่สืบต่อให้มากความหรอกน่า " ไพรษา

อิงอัสนี คิดคำนวณปริมาณของสายฟ้าแห่งตน พร้อมรอให้ไพรษาวางเถาวัลย์ลงไปในแหล่งน้ำ

ในใจอิงอัสนี แม้เป็๞คนมุทะลุยิ่งกว่าไพรษา แต่ก็ยังไม่อาจทำการใดโดยพละการ ความแค้นที่เสียมือไป 1 ข้าง เหตุนี้กระมัง ที่ทำให้ไพรษามันแค้น และเสียสติเพียงนี้

ร่ายมนต์คาถาของตนเสร็จสรรพ ไพรษาพยักหน้าเป็๞สัญญาณแห่งการทำลายล้าง

มันลดความต้านทานในแส้ลง อิงอัสนีปล่อยกระแสไฟฟ้าโดยไม่ลังเล

เสียงฟ้าร้องคำราม ทำให้เหล่าสรรพสัตว์ที่เพิ่งเดินทางมาถึง บางตนบนบก บางตนชำระร่างกาย ดื่มกินน้ำที่ริมธาร 

เสียงดัง คำรามลั่น เปรี๊ยยยย... งงง !!!!!!!!

เหล่ามวลปลาน้อย ใหญ่ พุ่ง และดิ้นหนีตาย หมายเอาชีวิตรอดจากผืนน้ำ

กวาง และเหล่าสัตว์บก ดวงตาขาวโพลนจากการโดนทำลาย ศพแล้วศพแล้ว สะสมมากขึ้นเรื่อยๆตามแนวธาร ความโกลาหลเหล่าสัตว์ส่งเสียงโหยหวล น่าเวทนายิ่งนัก

เหมือนสัญญาณของสัญชาตญาณ สัตว์ด้วยกัน สื่อจากตัวส่งไปอีกตัว 

กระแสสายฟ้ายัง มีรัศมีเกือบจะทำร้าย ทัณฑิมา ที่กำลังส่งสารในป่า

เสียงกรีดร้อง แทรกซ้อนผ่านอณูอากาศ ไปถึงหัวใจของกินรีตนหนึ่ง 

ร่างของนางมีเหงื่อออกเป็๞สีเ๧ื๪๨ ดวงตาของนางสีแดงเพลิงด้วยไฟแห่งความแค้นสุมอก เฒ่าบัณชิณบถ ทำกรงไสยเวทย์ ครอบนางเอาไว้มิให้ทะยานไปไหน

เสียงในกรงกรีดร้องด้วยความเ๯็๢ป๭๨ ต่อจำนวณการสูญเสีย และการทำลายยังไม่สิ้นสุด สัตว์ 3,200 กว่าตัว ที่เดินทางมาเป็๞โล่ชีวิต บัดนี้สูญเสียไปเกือบ 1,400 ชีวิต 

บัญชิณบถจะก้าวล่วงชะตานี้ ก็ลำบากใจนัก เหตุเพราะสัตว์กระทำกับสัตว์ ดั่งปลาไหลไฟฟ้าในบ่อตมที่โจมตีสัตว์ทั่วไป 

ปรางค์นารี คำนวณเวลา ต้องใช้เวลาสักครึ่งราตรีถึงจะเดินทางถึง นางคิดว่าคงไม่ทันเวลาเสียแล้ว เหล่าผู้นำก็เ๯็๢ป๭๨ใจยิ่ง ที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่สำนึกในแผนของตน ที่คาดการณ์ผิด 

สายเ๧ื๪๨ที่สาดกระเซ็น ชีวิตที่พวยพุ่งออกมาตายอย่างอนาถ น้ำตาของเหล่าญาติมิตรของสัตว์ที่เดินทางมา หากรู้ภายหลังจะนองป่าสักเท่าไร

ล้ำฟ้าทอดถอนลมหายใจ พร้อมเอ่ยกับเหล่าลูกหลานตน ว่าขอสละแล้วตำแหน่งผู้นำ บัดนี้ขอทำในสิ่งที่ควรทำ และขอรับผิดเพียงผู้เดียว เขาเหินด้วยฤทธิ์ เดินทางไปยังประตูเชื่อมดินแดนที่ทวาณพดูแลอยู่ 

ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่า รอยปริเพียงน้อยนิด หากทวาณพสอดส่องให้ดี ใยจะปล่อยให้เหตุการณ์นี้เล็ดลอดได้ 

++++++++++++

ณ ที่พำนักของครุฑชั่วสองตน

" แส้ของท่านต้องผ่านเข้าไปยังป่า เหตุใดแส้ของท่าน มิได้ผ่านทางประตูเชื่อมดินแดน รึท่านมีทางอื่น" อิงอัสนี

" สหายข้า ตอนที่ยัยกินรีโง่นั่นโจมตีข้า แม้เพียงเส้นใยบางเบาของเถาวัลย์ ด้วยข้าได้แทรกเข้าไปยังประตูมิติก่อนหน้า ปกปิดอำพลางตาไว้ด้วยมนต์ เพียงเท่านี้ก็สำเร็จดังใจแล้ว

เหตุนี้พวกนั้นจึงโง่นัก ข้าสะใจยิ่งนัก ฮ่ะ ฮ่า " ไพรษา

" เป็๞อย่างนี้นี่เอง มิน่า ปลายทางของแส้ สายฟ้าข้าจึงไปถึง " อิงอัสนี

" เหล่าทาสอยู่ไหน ไปเอาเมรัย มาฉลองให้ข้า " ไพรษา สั่งเหล่าทาสดังลั่นด้วยความสะใจ

+++++++++++

( ติดตามตอน 19 )​