หลังจากที่คาเรนขึ้นรถม้าประจำตระกูลไปยังในเมืองก็ได้เยี่ยมชมสถานที่ที่เป็ว่าที่สถานประกอบการของเธอในอนาคต สิ่งที่เธอ้าคืออาคารบริเวณกลางเมืองหนึ่งหลัง และอาคารที่เป็โกดังแถบไหนก็ได้ของเมืองอีกหนึ่งหลัง แต่ขอเป็อาคารที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ และกว้างขวาง เพราะจากที่คำนวณสิ่งของที่ในโลกนี้ยังไม่มี และเธอสามารถผลิตมันเพื่อจำหน่ายได้ก็ยังมีอีกมาก ดังนั้นใช้พื้นที่ที่เดียวเลยจะง่ายสุด
“เรียนคุณหนู.. พื้นที่ และอาคารของตระกูลเรามีเพียงเท่านี้ขอรับ หากประสงค์อยากได้อาคารหรือพื้นที่อื่น นายท่านออกัสแจ้งเอาไว้กับกระผมว่าให้ดำเนินการซื้อ-ขายได้ เพียงแต่ค่าใช้จ่ายในส่วนนี้จะถูกนำไปหักกับ 100 เหรียญทองที่คุณหนูจะได้รับขอรับ..” พ่อบ้านแจ๊คสันกล่าว
“ไม่จำเป็หรอกแจ๊คสัน.. เรามีพื้นที่ และอาคารที่ถูกใจแล้ว 2 แห่ง เ้าช่วยดำเนินการให้เราหน่อยก็แล้วกัน.. จากนั้นเราอยากจะเดินทางไปร้านเครื่องครัว และ ‘กิลด์การช่าง’ เพื่อสั่งทำเครื่องครัวพิเศษ เ้าช่วยเราในเื่นี้หน่อยก็แล้วกัน” คาเรนกล่าว ก่อนจะแจ้งวัตถุประสงค์ถัดไปของตัวเอง
“ขอรับคุณหนู..” แจ๊คสันกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะคุยถึงเื่อาคารที่คุณหนูอยากได้ทั้งสองแห่ง ซึ่งคาเรนในตอนแรกก็ลังเลไม่น้อยว่าจะเอาอาคารหรือที่ดินตรงไหนดี เพราะพื้นที่ที่ตระกูลคาเพนเธียร์อยู่มันมีอยู่หลายสิบแห่งให้เลือกสรร
อาคารที่คาเรนเลือกที่หนึ่งอยู่แถบจัตุรัสกลางเมือง ซึ่งเป็อาคารสามชั้นที่มีพื้นที่พอประมาณ ในหัวของเธอแล่นถึงระบบสมาชิกเพื่อที่จะทำเงินให้กับเธออีกทางหนึ่ง สินค้าที่ขายชั้นแรกจะเป็จำพวกชากาแฟ พร้อมด้วยขนมหวานหลากหลายชนิด แน่นอนว่าชั้นแรกนี้เองก็มีระบบสมาชิกด้วยเช่นกัน ส่วนชั้นที่สอง และสามนั้นเธอยังไม่ได้คิดว่าจะทำยังไง หรือวางสินค้าประเภทไหนให้สมราคาวีไอพีของเธอดี เื่นี้จะต้องคิดให้ละเอียดอีกครั้งในภายหลัง..
อาคารที่สองมีพื้นที่มากกว่า 5 ไร่ เดิมที่เป็โกดังสำหรับเก็บสินค้าของพ่อค้ารายใหญ่คนหนึ่ง ก่อนที่จะถูกท่านพ่อออกัสจับโทษฐานกระทำความผิดเกี่ยวกับการค้าหนีภาษี และได้ยึดสถานที่แห่งนี้มาแทนภาษีทั้งหมดที่พ่อค้าคนนั้นควรจะต้องจ่าย ซึ่งมันเป็สถานที่ทางตอนใต้ของเมืองที่เหมาะสมทำตามแผนของคาเรน
..1 สัปดาห์ผ่านไปไวราวกับโกหก..
ภายในหนึ่งสัปดาห์นึ้คาเรนมีอะไรให้ต้องทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อผลผลิตสินค้าของเธอ อย่างแรกเลยก็คืออุปกรณ์สั่งทำพิเศษหลายชนิด ซึ่งแน่นอนว่าทำเอากิลด์ ‘การช่าง’ ปวดหัวไม่น้อยกับอุปกรณ์ที่พวกเขาไม่เข้าใจว่ามันเอาไว้ใช้ทำอะไร แต่ถึงอย่างนั้นอุปกรณ์เ่าั้ก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาตามที่คาเรนออกแบบไว้
อุปกรณ์ที่เธอสั่งทำนั้นมันคือสิ่งที่โลกนี้ยังไม่รู้จัก อุปกรณ์ขนาดเล็กที่คาเรนสั่งทำได้แก่ ตะกร้อมือ แม่พิมพ์ชนิดต่างๆ ตะแกรงเหล็ก ถาดสำหรับอบขนมขนาดต่างๆ กรรไกร หัวบีบครีมรูปทรงต่างๆเป็ต้น ซึ่งทั้งหมดนี้คาเรนก็สั่งมาหลายสิบชิ้นเลยทีเดียว ต่อมาคืออุปกรณ์ขนาดกลางถึงใหญ่ได้แก่ หม้อแรงดันสูง เครื่องปั่นแรงมือใช้เกียร์ทดแทน เครื่องคั้นน้ำแรงมือ เครื่องอบแห้งเป็ต้น
ปัญหาหลักของกิลด์การช่างคือไม่เคยทำอุปกรณ์หรือชิ้นส่วนพวกเครื่องจักรนี้มาก่อนเลย ทำให้ในหนึ่งสัปดาห์มานี้คาเรนต้องเข้ากิลด์การช่างเป็ว่าเล่น เพื่อควบคุมการทำงานด้วยตัวเอง ซึ่งอุปกรณ์ทั้งหมดนี้ที่เธอสั่งทำนั้นถูกเหมาจ่ายไปในราคามากถึง 10 เหรียญทองเลยทีเดียว และวันนี้คือวันที่ชิ้นส่วนสุดท้ายได้ถูกสร้างเสร็จ มันจึงทำให้คาเรนนั้นดีใจเป็อย่างมาก เธอรีบแจ้งให้ขนย้ายของทั้งหมดไปยังโกดังของเธอทันที
แต่ก่อนหน้าที่เธอจะได้รับชมอุปกรณ์ที่อุตส่าห์ออกแบบสร้างมันขึ้นมานั้น วันนี้เธอจะต้องเข้าไปที่ ‘กิลด์การค้า’ ด้วยอีกหนึ่งแห่ง ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่อยากเสียเวลาไปกับการเจรจากับผู้ผลิตโดยตรงเพื่อให้ได้สินค้าที่ถูกขึ้น ถ้าเธอทำอย่างนั้นงบประมาณของเธอจะหมดเสียก่อน ถ้าคิดจะไปพัฒนาหมู่บ้านเพื่อวัตถุดิบหลักของเธอก็คงจะต้องเป็เื่ในอนาคต ตอนนี้เธอต้องทำยังไงก็ได้ให้เปิดร้านได้เร็วที่สุด เพื่อให้เงินทุนไม่รั่วไหล
“สวัสดีขอรับเลดี้คาเรน กระผมกำลังรอท่านอยู่เลยขอรับ..เชิญที่ห้องรับรองของทางกิลด์ดีกว่าขอรับ..” ชายผู้หนึ่งเอ่ยกล่าวขึ้นมาหลังจากที่เขาเห็นว่าคุณหนูคาเรน บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านดยุคผู้ครองดินแดนเดินทางมาถึงพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน (เมดสาวเมร่า และผู้ช่วยนาธาน)
“..เราเข้าใจ ‘มัลโร’ นำทางไปเถอะ..” คาเรนกล่าวกับชายคนนั้น และเขามีชื่อว่า ‘มัลโร’ หัวหน้ากิลด์การค้าแห่งนี้นั่นเอง หลังจากที่คาเรนถูกเชิญตัวไปยังห้องรับรองของกิลด์ และนั่งพร้อมที่จะเจรจาแล้ว เธอก็ไม่รอช้าที่จะเข้าประเด็นที่มาในวันนี้ทันที
“ท่านมัลโร.. ข้าจะขอเข้าเื่เลยนะเ้าคะ ข้า้าที่จะจดทะเบียนการค้า และสมัครเป็หนึ่งในสมาชิกกิลด์การค้าเ้าค่ะ.. นอกจากนี้ข้ายังสั่งซื้อ และทำสัญญาสินค้าผลผลิตทางการเกษตรอีกหลายชนิดเป็ระยะเวลาครึ่งปีเ้าค่ะ..” คาเรนกล่าวเข้าไปประเด็นทันที
“กระผมคงจะต้องขอเสียมารยาทแก่ท่านแล้ว เลดี้คาเรน.. การจดทะเบียนทางการค้าบริษัทนั้นท่านจะต้องเป็ผู้ผลิตสินค้า และมีสินค้ามาเสนอแก่ทางเราก่อนขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมีสินค้าที่จะจัดจำหน่ายเป็ตัวอย่างก่อนหรือไม่ขอรับ..ส่วนเื่การสั่งซื้อ ทำสัญญาซื้อขาย และการเป็สมาชิกกิลด์นั้นกระผมไม่มีข้อขัดข้องใดๆขอรับ..” มัลโรกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม
“เรามีสินค้าของเราอยู่แล้ว และในอนาคตจะเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบชนิด.. แน่นอนว่าเรานำสินค้ามาด้วยท่านมัลโรเชิญรับชม และเชิญชิมด้วย.. เมร่า!..” คาเรนกล่าวพร้อมกับให้เมร่าเริ่มทำน้ำชาเก๊กฮวยที่เป็สินค้าหลักทันที ซึ่งครั้งนี้มันเรียกว่าง่ายกว่าครั้งที่แล้ว เพราะว่าคาเรนได้พัฒนาให้มันง่ายต่อการชงมากขึ้น
เพียงแค่จุ่มถุงชาที่เธอดัดแปลงมาจากผ้าฝ้ายที่หาได้ทั่วไป ใจจริงคาเรนอยากได้แบบที่เป็กระดาษสังเคราะห์เหมือนกับในโลกก่อน แต่ทว่าโลกใบนี้ยังพัฒนาไปยังไม่ถึงสิ่งที่เธอ้าได้ ดังนั้นจึงต้องย้อนกลับมาใช้ผ้าฝ้ายเหมือนกับสมัยก่อนแทน มัลโรมองดูขั้นตอนชงน้ำที่ง่ายแสนจะง่ายดายนี้อย่างไม่วางตา
“สิ่งที่ท่านมัลโรกำลังรับชมนั้นคือสินค้าของข้า มันมีชื่อว่า ‘ชาเก๊กฮวย’ ที่ทำมาจากดอกพืชคาลี่ซันด้วยกรรมวิธีพิเศษของทางเรา.. อย่างที่ท่านมัลโรได้รับชมไป เพียงแค่หยิบผลิตภัณฑ์ชิ้นนี้ออกมา 1 ชิ้นเท่านั้น และนำมันมาจุ่มขึ้น-จุ่มลงกับน้ำร้อนในแก้ว.. เพียงเท่านี้ก็สามารถดื่มทานได้แล้ว.. เชิญชิมเ้าค่ะ” คาเรนอธิบายวิธีการชงชาของเธอ ท่ามกลางสายตาที่ดูตกตะลึงของมัลโร
“ขออนุญาตนะขอรับเลดี้คาเรน... เอ๊ะ! กลิ่นของดอกคาลี่ซันจริงๆด้วย.. มหัศจรรย์มากขอรับ อื้มม สดชื่นจริงๆ.. ท่านเรียกผลิตภัณฑ์ของท่านว่า ‘ชาเก๊กฮวย’ สินะขอรับ เป็ผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ กระผมสามารถทำการจดทะเบียนทางการค้าให้ท่านได้ในทันทีขอรับ..”
มัลโรกล่าวพร้อมกับจ้องมองน้ำชาเก๊กฮวยในมืออย่างไม่ลดละสายตา สีเหลืองของมันไม่เหมือนกับชาทั่วไป แถมกลิ่นของดอกคาลี่ซันยังหอมเด่นชัดเจนเช่นนี้ นับว่าเป็สินค้าที่ดี และเขาคิดว่ามันจะต้องเป็ที่นิยมทั่วทั้งอาณาจักรอย่างแน่นอน
มัลโรมองไปยังหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเลดี้ของตระกูลดยุคด้วยสายตาชื่นชม อายุเพียงเท่านี้ก็คิดเป็เ้าของธุรกิจ และคิดค้นสินค้าที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้แล้ว ถ้าเลดี้ผู้นี้เติบโตมากกว่านี้นางจะทำให้ทั่วทั้งราชอาณาจักรสั่นคลอนด้วยสินค้าของนางได้มากถึงขนาดไหนกัน เขาละอยากรู้จริงๆ..
“..ถ้าอย่างนั้นนี่คือเงินจำนวน 5 เหรียญทองสำหรับการจดทะเบียนการค้าบริษัท ‘คาเพนส์’ ของเรา.. ส่วนนี่คือสินค้าตัวอย่างมอบไว้ให้กับทางกิลด์ 1 กล่อง ส่วนอีกกล่องเรามอบเอาไว้ให้ท่านใช้ดื่มกับครอบครัวเป็น้ำใจเล็กๆน้อยๆที่เป็ธุระจดทะเบียนครั้งนี้ให้กับเรา..”
คาเรนกล่าวพร้อมกับยื่นกล่องบรรจุที่ทำจากไม้ให้กับมัลโร ซึ่งหนึ่งกล่องนั้นมีถุงใส่ชาเก๊กฮวยอยู่ 20 ซอง หรือก็คือ 1 กล่องสามารถชงได้ 20 ครั้งนั่นเอง ซึ่งข้างกล่องไม้มีลวดลายสัญลักษณ์ของบริษัทคาเพนส์สกินอยู่อย่างสวยงาม แน่นอนว่าทุกอย่างนี้มันยิ่งสร้างความตะลึงให้กับมัลโรเป็อย่างมาก
“ท่านศึกษามาดีจริงๆขอรับ.. ถ้าอย่างนั้นกระผมจะทำการจดทะเบียนให้กับท่านเองขอรับ แต่ก่อนอื่นกระผม้าทราบว่าผลิตภัณฑ์ของท่าน 1 กล่องนี้ ท่านตั้งราคาเอาไว้เท่าไรหรือขอรับ..” มัลโรกล่าวถาม
(**ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ‘ค่าเงิน’ ถ้าผู้เขียนไม่ได้เติม (ใหญ่) เข้าไปท้ายของค่าเงิน ให้ตีมันเป็ (เล็ก) อย่างเช่น 100 เหรียญทองแดง หมายถึง 100 เหรียญทองแดงเล็ก เพื่อความสะดวกในการเขียน จึงเรียนมาเพื่อให้ผู้อ่านทราบ ขอบคุณ**)
“..1 กล่องราคา 10 เหรียญเงินเ้าค่ะท่านมัลโร แน่นอนว่าข้าหมายถึงว่ามันเป็ราคาส่งนะเ้าคะ..” คาเรนกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอรอให้เขาถามเช่นนี้มานานแล้ว หากจะคิดถึงเื่ต้นทุน และผลกำไรแล้วล่ะก็ ต้นทุนการผลิตสำหรับถุงชาพร้อมทานทั้งหมด 500 ชิ้นหรือ 25 กล่องจะมีต้นทุน 108 เหรียญเงิน
โดยแบ่งเป็ดอกคาลี่ซันสด 13 กิโลกรัม กิโลกรัมละ 1 เหรียญเงิน(13 เหรียญเงิน) หลังจากผ่านกระบวณการอบแห้งแล้วจะเหลือน้ำหนักราวๆ 10 กิโลกรัม หรือก็คือ 10,000 กรัม โดยที่ถุงชาทุกถุงจะถูกแบบโดยปริมาณเฉลี่ยที่ 20 กรัม หรือก็คือจะได้ผลผลิตจำนวน 500 ชิ้นนั่นเอง
วัตถุดิบต้นทุนถัดไปก็คือถุงชาที่ทำมาจากผ้าฝ่าย ซึ่งผ้าฝ้ายหนึ่งม้วนในราคา 70 เหรียญเงิน และผ้าฝ้ายหนึ่งม้วนก็สามารถดัดแปรงเป็ถุงชาได้ 500 ถุงพอดี ถึงแม้ว่าจะมีเื่ของด้ายที่ใช้เย็บถุงอีกนิดหน่อยแต่คาเรนก็ไม่ได้นำมาคิดด้วย ดังนั้นในต้นทุนส่วนนี้จะเป็ 70 เหรียญเงินเล็กเท่านั้น
ต่อมาคือกล่องบรรจุผลิตภัณฑ์ที่สามารถใส่ได้ 20 ซองชาจำนวน 25 กล่อง ตกราคากล่องละ 1 เหรียญเงิน ซึ่งคาเรนก็ใช้เวลาไม่น้อยในการตกลงราคากับกิลด์การช่าง ถ้าเธอไม่บอกว่าจะสั่งทุกสัปดาห์ในปริมาณสัปดาห์ละ 700 กล่องแล้วล่ะก็ เธอคงจะไม่ได้ในราคานี้
‘เท่ากับว่าต้นทุนการผลิตเท่ากับกล่องละ 4 เหรียญเงิน 32 เหรียญทองแดง ถ้าขายในราคาส่งที่ 10 เหรียญเงิน จะได้กำไรต่อกล่องที่ 5 เหรียญเงิน 68 เหรียญทองแดง สัปดาห์หนึ่งขายสูงสุดได้ 500 กล่อง ก็เท่ากับว่าเราจะได้กำไรมากถึงสัปดาห์ละ 28 เหรียญทอง 40 เหรียญเงิน.. เดือนเดียวก็คืนทุน หลังจากนั้นก็..รวย!!’ คาเรนกล่าวคิดในใจ