ด้วยสองมือ

บทที่ 18-2 คนบ้านเดียวกัน        

        ทั้งคู่เดินไปยังห้องครัวเล็ก หมิงเยว่คิดว่า โชคดีนักหลังจากที่ข้ามภพมานางได้ออกกำลังกายกินอาหารครบห้าหมู่ ร่างกายของนางจึงแข็งแรงและสูงขึ้นตามพัฒนาการของเด็กอายุสิบสามปีมิเช่นนั้นคงต้องให้พี่หยางเหวินไปหาเก้าอี้มารองให้เธอยืนเป็นแน่และเมื่อได้สิ่งของครบตามที่ต้องการแล้ว หมิงเยว่จึงลงมือทำผัดไทยฉบับประยุกต์

        เริ่มจากผสมซอสผัดไทย นำซอสถั่วเหลือง เกลือ น้ำตาลและมะนาว ผสมให้เข้ากัน แล้ววางพักไว้ โดยต้องระวังไม่บีบมะนาวแรงเกินไปเพราะถ้าบีบแรงเกินอาจทำให้น้ำมะนาวไปสัมผัสกับน้ำมันหอมระเหยที่เปลือกมะนาวจะทำให้เกิดรสขมได้นางนำกุ้งตัวโตไปผัดกับน้ำมันจนสุกแล้วนำกุ้งออกไปพักไว้เช่นกัน

        หลังจากนั้นนำเต้าหู้มาหั่นเป็นลูกเต๋านำไปผัดจนเต้าหู้เริ่มเปลี่ยนสีแล้วจึงใส่ถั่วงอกเพิ่มลงไปผัดต่อพอถั่วงอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีใส เทน้ำซอสผัดไทยลงไปผัดแล้วใส่เส้นก๋วยเตี๋ยวที่หั่นเป็นเหมือนเส้นเล็กตามลงไปผัดจนให้น้ำซอสซึมเข้าไปในเส้น แล้วเขี่ยเส้นก๋วยเตี๋ยวไปยังด้านข้างของกระทะตอกไข่ลงไปในกระทะฝั่งที่ว่างอยู่ พอไข่เริ่มสุกก็ขยี้ให้เข้ากันกับเส้นก๋วยเตี๋ยวหลังจากนั้นจึงใส่กุ้งเล็กฝอย ใบกุยช่าย ไชโป๊ว และกุ้งที่ผัดพักไว้ลงไปผัดให้เข้ากันก็เป็นอันเสร็จสิ้น เพิ่มเครื่องเคียงด้วยถั่วงอกดิบและมะนาวหั่นซีก

        หลังจากพี่หยางเหวินได้ชิมผัดไทยคำแรก ก็กินไปชมไปไม่หยุด

        “อร่อยมากเลยหมิงเยว่ ขนาดไม่มีน้ำปลากับน้ำมะขามนะ”

        “ต้องดูว่าใครเป็นคนทำเจ้าค่ะ”

        “น้องหมิงเยว่คนสวยและเก่งเป็นคนทำ พอใจรึยัง”

        “พอใจมากเจ้าค่ะ ฮาฮ่า”

        “ว่าแต่พี่ขอผัดไทยเพิ่มอีกได้รึไม่”

        “พอแล้วเจ้าค่ะ ของอร่อยมีน้อยเจ้าค่ะ อีกอย่างกินมากเกินไปเดี๋ยวจะอ้วนนะเจ้าคะ”

        “ไม่ต้องกลัวหรอก ตอนเช้าของทุกวันพี่ต้องฝึกวรยุทธ์แค่นั้นก็เผาผลาญหมดแล้วละ”

        “พี่หยางเหวินเป็นวรยุทธ์ด้วยรึเจ้าคะข้าเห็นท่านมีองครักษ์คอยติดตาม เลยนึกว่าท่านไม่เป็นวรยุทธ์เจ้าค่ะ”

        “เป็นบ้างเล็กน้อย พอเอาตัวรอดได้ผู้ชายของตระกูลใหญ่ย่อมต้องได้รับการฝึกวรยุทธ์อย่างเช่นท่านพ่อของเจ้าอย่างไรเล่า”

        “ถ้างั้นพี่หยางเหวินฝึกของวัดเส้าหลินรึว่าสำนักหัวซานล่ะเจ้าคะฮาฮ่า”

        “เปล่าหรอก พี่ฝึกของมังกรหยกนะ”หยางเหวินยิ้มกวนอย่างผู้ชนะ

        “___”

        ก่อนกลับหมิงเยว่ได้รับคำสั่งซื้อซอสถั่วเหลืองอีกสองร้อยไหเล็ก เพื่อนำไปใช้ในภัตตาคารเจี้ยนคังสาขาต่าง ๆและพี่หยางเหวินยังกล่าวว่า ถ้าเขาหาเวลาว่างได้จะไปเยี่ยมชมพื้นที่ทำเกษตรพอเพียงและโรงงานของหมิงเยว่ด้วย

        หลังจากที่ได้เจอพี่หยางเหวิน หมิงเยว่คิดว่าควรจะทำน้ำปลาเพื่อสนองความต้องการกินอาหารไทยของนางและพี่หยางเหวินเมื่อก่อนไม่มีเพื่อนกินแต่ตอนนี้มีเพื่อนกินแล้ววันนี้ในช่วงเช้าหมิงเยว่จึงให้ชงไฉ่ไปจับปลาตัวเล็กที่เลี้ยงไว้มาสิบจิน

        จากนั้นจึงเริ่มกระบวนการผลิตน้ำปลาแบบง่าย ๆโดยมีชงไฉ่และชงเมิ่งเป็นผู้ช่วย เริ่มจากล้างปลาให้สะอาดใส่เกลือลงไปคนให้เข้ากัน นำไปใส่ในไหใหญ่แล้วปิดฝา หมักทิ้งไว้นานหกเดือน(ยิ่งนานยิ่งอร่อย)

        วันต่อมา ลูกไก่ที่เลี้ยงไว้ได้เติบโตกลายเป็นแม่ไก่ที่ฟักไข่มาได้เกือบยี่สิบวันแล้ว และวันนี้ได้มีลูกเจี๊ยบเกิดออกมาหลายตัว พวกเด็กๆ ตื่นเต้นและดีใจมากอยากจะเข้าไปอุ้มลูกเจี๊ยบ แต่ท่านแม่ได้ห้ามไว้เพราะช่วงนี้แม่ไก่จะหวงลูกมากเป็นพิเศษ เด็ก ๆ เฝ้ามองลูกเจี๊ยบอยู่เกือบทั้งวัน

        หลังจากทานอาหารมื้อเย็นทุกคนนั่งพักผ่อนพูดคุยสนทนาที่ห้องโถงนั่งเล่น น้องเล็กจึงกล่าวถามท่านแม่ว่า

        “ท่านแม่เจ้าคะ แม่ไก่ออกลูกเจี๊ยบมาลูกของมันน่ารักมากเลยเจ้าค่ะเช่นนั้นท่านแม่ก็ออกลูกมาให้ข้าเล่นด้วยได้รึไม่เจ้าคะ”

        “___”

        ‘ท่านพ่อเจ้าคะ รับถั่งเช่าเพิ่มมั้ยเจ้าคะ’