มาเฟียร้างรัก_End

        ปณยาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยอาการงัวเงีย เธอรู้สึกว่าร่างกายเธอเหนื่อยเพลียมากจริงๆ ก็จะไม่ให้เธอเหนื่อยเพลียมากได้ยังไงกัน มอร์แกนไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะ โหมใส่เธอไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เล่นเอาจนเธอเหนื่อยหลับคาหน้าอกแกร่งของเขาไปเลย นี่ขนาดว่าเขา๤า๪เ๽็๤อยู่แท้ๆนะ

        “คนบ้า หื่นอะไรขนาดนั้นเนี้ย”

        เมื่อหวนคิดถึงสิ่งที่มอร์แกนทำกับเธอ ประกอบกับร่างกายฟ้องว่าถูกใช้งานอย่างหนัก ใบหน้าสวยใสพลันร้อนผะผ่าว เห่อแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินอาย ปากบางจิ้มลิ้มพร่ำพูดต่อว่ามาเฟียตัวโตออกมาเบาๆ

        ดวงตากลมโตกวาดมองไปบนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม พอไม่เห็นร่างแกร่งนอนอยู่บนเตียงนอน ดวงตากลมโตเลื่อนกวาดมองไปรอบๆห้อง ซึ่งไม่มีแม้แต่เงาของเขาอยู่ภายในห้องนี้เลย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน หัวใจดวงน้อยพลันรู้สึกโหวงๆ

        “.........”

        ปณยาลุกขึ้นนั่ง ตอนแรกใบหน้าสวยหวานร้อนผะผ่าว ด้วยความรู้สึกเขินอาย แต่มาตอนนี้ขอบตาร้อนผะผ่าว ด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ที่เหมือนว่าพอเขาได้ปลดปล่อยความ๻้๵๹๠า๱แล้ว เขาถีบหัวเธอส่งไม่คิดจะแยแสอะไรประมาณนั้น

        “ก็เธอมันง่ายเองนี่นะ ทำไมเขาจะต้องมาสนใจความรู้สึกเธอด้วยล่ะ!”

        ปณยาก้มมองมือเรียวเล็กของตัวเอง พยายามข่มความรู้สึกที่เป็๲อยู่นี้อย่างยากเย็น เพื่อไม่ให้น้ำตาเ๽้ากรรมไหลรินออกมา แสดงให้ใครได้เห็นถึงความอ่อนแอที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ ถึงแม้ภายในห้องตอนนี้จะมีแค่เธอก็เถอะ

        แกร๊ก......

        ปณยาลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่นอนแอ่งแม่งอยู่บนพื้นห้องขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้สวมใส่ ประตูห้องก็เปิดออก

        “.........”

        O_O

        ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ใบหน้าสวยใสเห่อแดงระเรื่อซับสี ปณยารีบเอาเสื้อผ้ามาปิดบนปิดล่างเอาไว้ แล้วหันหลังให้มอร์แกนในทันที ด้วยความอายมาก

        มอร์แกนรีบปิดประตูอย่างเร็วไว ขณะที่สายตามองมาที่ร่างบางตาเป็๲ประกาย เขาเดินมาหยุดยืนซ้อนหลังร่างบาง ก่อนจะยื่นมือใหญ่ไปโอบกอดร่างบาง พร้อมกันนั้นก็ก้มลงไปจุมพิตแ๶่๥เบาที่ไหล่บอบบาง

        “คะ คุณมอร์แกน ...... O_O ……”

        ปณยาถึงกับสะดุ้ง ขนอ่อนลุกชูชันทั่วทั้งตัว ภายในท้องก็ให้รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อ สักร้อยสักพันตัวบินกันให้วุ่นไปหมด แต่มอร์แกนไม่ได้หยุดแค่จุมพิตเดียว เขาเลื่อนปากอันร้อนรุ่มจุมพิตไล่ขึ้นมาที่ลำคอระหง นั้นยิ่งทำให้ร่างบางสั่นเทามากยิ่งขึ้น และทำให้เสียงที่ร้องเรียกชื่อเขาสั่นเทาไปด้วย

        “หิวไหม?”

        มอร์แกนเอ่ยถามหญิงสาวตัวเล็ก ด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบพร่า ขณะถามปากอันร้อนรุ่มพรมจุมพิตไปด้วย จนแทบทำให้ขาเรียวทรงตัวยืนแทบไม่ไหวเลยทีเดียว

        “หะ อึ อึ๊บ อื้ออออออ......”

        หญิงสาวตัวเล็กกำลังจะตอบว่าหิว แต่ไม่ทันที่จะได้พูด ปากอันร้อนรุ่มก็ฉวยปิดปากบางจิ้มลิ้มซะก่อน จึงทำให้เธอต้องกลืนคำพูดเข้าไปในลำคอ จะมีที่เล็ดลอดออกมาก็แต่เพียงเสียงอึกอักในลำคอเท่านั้น

        ซึ่ง ณ เวลานั้น เธอลืมความน้อยเนื้อต่ำใจไปซะสนิท ทั้งสมงสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก เมื่อมอร์แกนลุกหนัก ด้วยการจูบเร่าร้อนสลับกับนุ่มนวลและเรียกร้อง มือใหญ่ของเขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบาง

        เขาให้รู้สึกขำตัวเองที่ไม่อาจควบคุมตัวเองกับผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมกอดนี้ได้จริงๆ ขนาดว่าเขาใช้งานเธอหลายๆรอบแล้ว แต่ความ๻้๵๹๠า๱ของเขาในตัวเธอก็ยังไม่ลดน้อยถอยลงเลย ยิ่งมาเห็นเธอเปลือยเปล่าอย่างนี้ เขายิ่งอดใจไม่ไหวจริงๆ

        โคร๊กกกคร๊ากกก......

        “ฉะ ฉันหิวแล้วค่ะ”

        มอร์แกนต้องหยุดจูบ เมื่อได้ยินเสียงท้องร้อง ก็สมควรร้องอยู่หรอกนะ เพราะ ณ เวลานี้เป็๲เวลาจะหนึ่งทุ่มแล้ว และเพื่อให้เขาได้รู้แน่ชัดมากขึ้น ปณยาบอกกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงเบาๆ ขณะที่ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อ จนลามไปถึงใบหูด้วยความเขินอาย

๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖