ข้ามีชื่อ เซเรส ข้าเป็โจรข้าอยู่วงการนี้มาตั้งนานแล้ว และต้องสืบทอดกิจการจากพ่อแม่ของข้า ถึงแม้คำว่า‘โจร’ เหมือนจะเป็เื่ง่าย
แต่ทว่ามันกลับไม่ได้ง่ายขนาดนั้นอย่างแรกเลย การที่เราจะปล้น เราต้องเลือกปล้นรถม้าที่ดูมีราคา ไม่ใช่รถม้าพุพัง
และข้อห้ามสำหรับวงการ.. เอ่่ออาจจะสำหรับข้าคนเดียว ช่างมันแล้วกันแต่สรุปข้อห้ามที่ว่านี้คือห้ามปล้นพ่อค้าพ่อค้าแม้ดูเหมือนตัวเงินตัวทองสำหรับโจร แต่พวกมันนั้นปากมากยิ่งกว่าอะไร
ครั้งหนึ่งเคยมีโจรปล้นพ่อค้าพอพ่อค้ามันรอดชีวิตกลับไปได้ก็กระจายข่าวจนข่าวใหญ่โตและสุดท้ายกองทัพของอาณาจักรต้องลงมือล่าโจรผู้นั้นเอง!
การจะฆ่าพ่อค้านี่เป็เื่ยากยิ่งกว่าการปล้นซะอีกมันมีของป้องกันตัวเยอะมากจริงๆ ก็มันเป็พ่อค้านี่
แต่ถ้าโจรคนไหนโชคร้ายหน่อยเจอพ่อค้าที่มีของวิเศษสายโจมตีละก็ไม่รอดก่อนโดนทหารของอาณาจักรไล่ล่าด้วยซ้ำ
นอกจากนี้บางทีปล้นก็ปล้นถูกคนจนไม่มีเงินให้อีก อีกอย่างข้าเซเรสถึงจะเป็โจร แต่ไม่ไร้ศีลธรรมหรอกนะ…
พอเห็นแม้แต่คนไม่มีอันจะกินข้าจะไปปล้นได้ลงคอยังไง แต่เพราะปล้นคนจนไม่ได้ทุกครั้งเลยโดนพ่อตบหัวด้วยความโกรธมาหลายรอบแล้ว
แม้ตอนนี้ข้าจะสวมชุดสีดำ …และใส่ผ้าปิดปาก ด้วยเพราะผมสีฟ้าของข้ายาวมันเลยเด่นชัดเป็พิเศษถึงข้าจะเป็ผู้หญิงแต่โดยรวมภายนอกข้าเหมือนผู้ชายเพราะผมสั้นอ่ะนะ
และด้วยความที่เป็ผู้ชายในสายตาคนอื่นพอไว้ผมสีฟ้ามันเลยดูแปลกๆข้าค่อยๆ ดึงผ้าปิดปากและผ้าปกหัวออก พลางถอนหายใจ
ข้าพยายามจะตัดมันทิ้งแบบเอาให้เหี้ยนเตียนหลายรอบแล้วแต่เพราะเคยถูกพ่อค้าที่เคยปล้นพลาดจำได้ แต่พ่อค้าคนนั้นบอก “ไม่เป็ไรหรอกไม่ต้องตัดหรอกเสียดาย”
ข้าเลยจำใจไม่ตัดมันก่อนจะจากลากับพ่อค้าคนนั้น แต่เดี๋ยวนะข้าต้องปล้นไม่ใช่เหรอ อ๊ากกกสุดท้ายก็ไม่ได้ปล้นนั่นเอง
ใช่.. ข้าเป็โจรมานานแล้วแต่ว่าเงินสักแดงก็ไม่เคยได้ใส่กระเป๋าจากงานนี้เลยข้าเลยต้องไปทำงานพิเศษเป็คนเสิร์ฟอาหารในเมือง
เฮ้อ.. นี่เป็โจรนะเนี่ย อาชีพที่ง่ายในการหากินที่สุดยังยากขนาดนี้เลยเป้าหมายที่ห้ามปล้นของข้าคือ คนจน, พ่อค้า, คนรวยที่มีทหาร, คนธรรมดารายได้น้อย
และนั่นก็ทำให้ข้าหาคนปล้นไม่ได้สักทีทำไมกันนะ ทำไมข้าถึงปล้นไม่ได้สักทีกันแน่ ข้าเดินในป่าขณะคิดแบบนั้น
หรือว่าข้าจำกัดคนที่จะปล้นมากเกินไป ข้าควรลดข้อจำกัดแต่จะปล้นคนจนเขาก็ไม่มีตังให้
ปล้นคนธรรมดาเขาก็ไม่มีอะไรจะให้นอกจากขนมปังแห้งจะว่าไปข้าเคยปล้นได้อยู่นี่ พวกขนมปังแห้ง เนย อะไรแบบนั้น
อืมม หรือข้าควรปล้นคนรวยดี? ใช่คนรวยถึงจะมีคนคุ้มกันแต่พิจารณาว่ามันได้รับผลกระทบน้อยที่สุดถ้าหากข้าปล้น
ว่าแล้วข้าก็ตบขาฉาดใหญ่ ใช่แล้ว!แบบนี้ก็จะ Win-Win ข้าปล้นได้คนรวยก็ไม่ได้รับผลกระทบ อืมมม ข้านี่มันเก่งจริงๆ
พอคิดแบบนั้นข้าก็เดินไปชนกับคนที่อยู่หลังต้นไม้เพราะข้ามัวแต่คิดแถมคนที่ถูกเดินชนก็เตี้ยเกินไป
“โอ๊ย!”
ข้าร้องออกมาก่อนจะเห็นเด็กผู้หญิงสวมชุดเดรสหรูหรางอยู่อืม ดูท่าน่าจะเป็ลูกคนรวยแถมน่ารักมากๆ ด้วย
ถึงข้าจะไม่ใช่พวกชอบเด็กแต่เห็นแบบนี้ก็ปล้นไม่ลงหรอกนะน่ารักเกินไป ข้าย่อตัวลงแล้วลูบหัวเด็กผู้หญิงคนนั้น
“ขอโทษนะจ๊ะ”
ด้วยท่าทางที่เป็มิตรทั้งผมสีฟ้าและใบหน้าอ่อนโยนของข้า ข้าคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คงรู้สึกอุ่นใจไม่น้อยข้าไม่ได้อวยตัวเองหรอกนะ!
มันก็ควรจะเป็แบบนั้น
“โจร!?”
เด็กผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับนกทันทีที่พูดออกมาแล้วดีดตัวถอยหลังเหมือนบินได้ข้าใ.. เอ๋.. นี่ข้าเหมือนโจรตรงไหน
เอ่อ.. ถึงข้าจะเป็โจรจริงๆก็เถอะนะ แต่ปกติพอข้าถอดผ้าปิดปากและผ้าโพกหัวออกข้านับเป็คนธรรมดานะแล้วรู้ได้ไงว่าข้าเป็โจร.. เอ๋?
………
ฉันเลทิเซียหลังจากเดินทางมาเกือบจะเดือนกว่าๆ แล้ว อีกครึ่งทางก็ถึงโรงเรียนแต่ว่าฉันไม่คิดว่ามันจะสะดวกสบายแบบนี้
อย่างน้อยก็น่าจะมีโจรแอบซุ่มเตรียมโจมตีเป็แน่อะไรแบบนั้นและด้วยความที่ฉันคิดแบบนั้นเลยเริ่มที่จะตรวจสอบรอบนอกของป่าที่พวกเราเดินทาง
และน่าใที่มีคนเดินชนกับฉันในป่าที่ไม่ควรจะมีใครอยู่จริงๆบวกกับท่าทางน่าสงสัยที่ตีสนิทฉันด้วยสีหน้าอ่อนโยนทั้งที่ไม่สนิท
นี่คือการตีสนิทเพื่อปล้นอย่างแน่นอนฉันไม่คิดว่าจะเจอโจรทันทีแบบนี้ ฉันเบิกตากว้างและตั้งหลัก
โจรสมัยนี้น่ากลัวจริงๆแม้ฉันจะเชี่ยวชาญทักษะการแสดงและมองว่า ซิลเวียโกหกออกแต่เ้าคนตรงหน้านี่ฉันกลับมองไม่ออกเลยว่าเป็การแสดง!
ทักษะเหนือล้ำยิ่งกว่าของฉันอีกดูท่าจะเจอศึกหนักั้แ่วันแรกเลยสินะ … การลักพาตัวหรือปล้นเด็กมีสองวิธีคือการทำอย่างรุนแรง
แต่อีกวิธีคือการหลอกล้อให้ตายใจ หึโจรชั่ว! ฉันดูแกออกหมดแล้วล่ะน่า
โจรชั่วเหมือนจะทำท่าทางใและประหลาดใจด้วยทักษะจิตวิทยาฉันคิดว่าโจรกำลังจะแกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้แน่ๆและก็ตามคาด
“หนูน้อยหมายความว่าไง?”
นั่นไง แกล้งทำเป็ไม่รู้เื่!
แน่นอนว่าในสถานการณ์นี้ฉันควรบลัฟใส่อีกฝ่ายอีกฝ่ายในตอนนี้กำลังแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่ฉันจึงตอบกลับไปว่า
“ฉันรู้มาั้แ่ต้นแล้วล่ะไม่ต้องมาโกหก!”
นี่เจอฉันบลัฟไปแค่นี้โจรก็จะคิดว่าแผนตัวเองถูกมองออกและเผยธาตุแท้ออกมาหลังจากนั้นฉันก็จะร้องะโขอความช่วยเหลือทันที
ก็แหมใครจะไปกล้าต่อยแบบนั้นอีกล่ะ.. แถมดูจากทรงแล้วโจรคงเป็พวกไม่มีพลังป้องกันเลยถ้าฉันต่อยคงแหลกเหลวแน่.. เฮ้อ.. มนุษย์ในโลกนี้ไม่รู้จักออกกำลังซะมั้ง
ขนาดโจรยังไม่ออกเลย..แล้วพอโจรได้ยินที่ฉันพูดมันก็ชะงักอย่างใ นั่นไงเอาล่ะ เผยธาตุแท้ออกมาเลย
ที่ทำแบบนี้เพราะต้องให้โจรถอดหน้ากากความชั่วก่อนถึงจะจับกุมได้ ฉันไม่มีทางให้ทหารมาจับกุมทั้งที่ไม่มีหลักฐานแน่นหรอกนะแต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!
“ทำไมถึงรู้…”
ฉันยิ้มออกมานี่แหละเตรียมตัวเผยธาตุแท้ได้แล้วพูดแบบนี้ก็เหมือนกับบอกว่าตัวเองเป็โจรแล้วครึ่งหนึ่ง
โจรเอื้อมมือไปด้านหลังคงไปจับมีดละสิ แต่ฉันก็เสริมพลังให้ป้องกันมีดแบบมีดแทงไม่เข้ารอ..
แต่ว่าเพื่อที่จะให้มันเปิดเผยธาตุแท้ฉันต้องบลัฟต่อไปแต่จะตอบส่งๆ ก็ไม่ได้..ฉันเองก็เริ่มรู้สึกเครียดขึ้นมาบ้างพร้อมกับเหงื่อไหล.. บ้าเอ๊ย..ควรจะพูดอะไรต่อไปดี ?
ทำไงดี ทำไงดี..ถ้าพูดออกไปแล้วฟังไม่ขึ้นนี่มันจะดูแย่มากๆ บลัฟก็จะไร้ผล บ้าเอ๊ย.. ใช่เราไม่ต้องพูดก็ได้นี่ แค่ทำให้ลึกลับยากจะเข้าใจ
ฉันลังเลแต่ก็กัดฟันยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่หน้าอีกฝ่ายนี่แบบนี้อีกฝ่ายก็จะเดาไม่ออกว่ามันคืออะไร แต่ในขณะเดียวกันก็ดูลึกลับ!
“ไอ้ผมบ้าเอ๊ย!”
“ห๊ะ..?”
ฉันใทันทีเมื่อฉันชี้นิ้วออกไปโจรก็ร้องออกมาทั้งน้ำตาและดึงมีดออกมา ฉันใมาและสินะแต่ว่าฉันไม่ยอมให้โจมตีฉันหรอก
ก่อนอื่นต้องดักทางก่อนฉันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าและดันมืออีกฝ่ายก่อนที่จะชักมีดเสร็จและใช้ศอกของแขนอีกข้างเสยเข้าที่คาง
“ปัก!!”
ฮึ่ม ไม่ได้กินฉันหรอก!ฉันถอยกลับมาเตรียมตัวฟังอีกฝ่ายโกรธและโจมตีมาที่ฉันอย่างดุเดือดมันต้องหมดความอดทนแล้วแน่ๆ
แต่ว่าน่าใที่โจรคนนั้นล้มนอนลงบนพื้น..เอ๊ะ.. สลบไปแล้วเหรอ..เมื่อกี้ยังไม่ได้เพิ่มพลังกำลังนอกจากการป้องกันของมีคมเลยนะ
บ้าเอ๊ย.. ไม่เป็ตามแผนอีกแล้วจะจับเขาก็ไม่ได้เพราะยังไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งฉันและเขา ไม่สิฉันอาจจะผิดนิดหน่อยก็ได้ที่ทำให้เขาสลบน่ะ
ฉันทำอะไรไม่ได้แต่ถ้าโจรฟื้นขึ้นมาต้องแค้นฉันแน่ แต่จะฆ่าทิ้งก็ไม่ได้เพราะว่าถึงจะเป็โจรแต่เราก็ไม่ควรฆ่าทิ้งนะ!
สุดท้ายฉันจึงกัดฟันใช้พลังเวทปีศาจในรูปแบบที่ฉันคิดค้นขึ้นนั่นคือการลบความทรงจำ!
ฉันเดินไปนั่งลงข้างๆ โจรแล้วก็ใช้เวทใส่หัว.. สมองคนนั้นแบ่งออกเป็หลายส่วนใช้ในการบันทึกวิเคราะห์พิจารณา หรืออื่นๆ
ฉันใช้พลังเวทเชื่อมต่อไปยังความทรงจำและลบความทรงจำส่วนนั้น..แต่เหมือนเวทมนตร์ใหม่นี้ฉันยังไม่ถนัดเลยเผลอลบเกินไปยังสมองส่วนวิเคราะห์
“เอ่อ..”
ฉันพูดไม่ออก..สมองคนนี้บางไปไหนลบจนทะลุไปสมองส่วนวิเคราะห์ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?!ฉันกัดฟันพยายามใช้เวทมนตร์รักษาให้
แต่เวทรักษาดันไปฟื้นฟูความทรงจำของโจรที่ควรจะลืมไปแล้วกลับมา..เอ๋..ฉันแค่จะฟื้นฟูสมองส่วนวิเคราะห์นะ
หลังจากพยายามอยู่หลายหนก็ไม่สำเร็จสุดท้ายฉันก็ต้องโทษที่พระเ้าสร้างสมองมนุษย์มาอ่อนแอเกินไป… และฉันก็รีบจากไป…
◆◇◆
หลังจากนั้นเมื่อเซเรสตื่นมาก็กลายเป็คนหลับทั้งตื่นวันละสองชั่วโมงแต่สายตา การรับรู้ หรือพลังเวทกับเพิ่มมากขึ้นด้วยการรับรู้ที่ผิดแปลก แถมความทรงจำบางอย่างก็ไม่มีทางลืม..ต้องขอบคุณเลทิเซียที่ทำให้เซเรสได้เข้าโรงเรียนเวทมนตร์เพราะความประหลาดทางสมองของเขา
1K
