กลยุทธ์ที่ 23 พักผ่อน
ตอนแรกจักรพรรดิวางแผนจะออกจากเกมมาั้แ่กลับไปล่ามอนเตอร์รอบเมืองเริ่มต้น แต่กลับติดปัญหาเสียก่อน เบ็ดเสร็จทั้งติดลมและต้องวางแผนนู่นนี่นั้นให้เข้าที่เข้าทางเขาถึงตัดสินใจออกเกมมาได้ในเวลา 12 วันในเกม ในโลกจริงก็เท่ากับ 4 วันเต็มที่เขานอนยาวๆ
ฟู่ว ฝาแคปซูลได้ถูกเปิดออก แล้วร่างที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงของจักรพรรดิก็ค่อยๆลุกนั่ง สภาพของเขาตอนนี้ดูราวกับศพสาเหตุคงไม่ต้องบอก
“จ๊อกก!!”นั่นก็คือความหิวที่ไม่ได้กินมา 4 วันก่อนเข้าเกม โชคดีที่เครื่องของเขานั้นเป็รุ่นใหม่ล่าสุดมันจึงมีความสามารถในการประคองชีวิตสูง และจะเตือนเมื่อร่างกายด้านนอกเขาถึงขีดอันตรายจนชัตดาวห์ทันทีหากผู้เล่นไม่ยอมเชื่อฟัง
เขาไม่น่าคิดถือทิฐิเื่ในเกมนอกเกมเลยจักรพรรดิคิด เขาต้องยืดหยุ่นให้มากกว่านี้บ้างแล้วโดยการไปหาซื้ออาหารแคปซูลมากินเพื่อเผื่อสถานการณ์แบบนี้
พอคิดจะลุกออกไปจากแคปซูลตอนนั้นเองเขาก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่คุ้นตาอยู่ข้างๆตัวเขา
ความหิวของเขาได้บรรเทาลงทันทีก่อนฝ่ามือของเขาจะเลื่อนไปััสิ่งนั้น เริ่มจากนิ้วที่จิ้มๆก่อนจะหยิกแก้มของสิ่งนั้นจนสิ่งนั้นตื่นจากการจำศีล
“เจ็บง่ะ!”วอเร็นจับแก้มของตนเองที่ยืดออกด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาคลอเล็กน้อยก่อนจะหันไปเห็นจักรพรรดิที่ทำหน้าั์อยู่ข้างตน
“เหอะ แค่นี้ยังน้อยไปวันหลังอย่าโทรไปหาไทหยางล่ะตอนนี้ฉันกับเขาเป็ศัตรูกันอยู่”
วอเร็นทำแก้มป่องแล้วว่ากลับ
“ก็คุณจักรพรรดิจู่ๆก็ไม่ออกมานานเลยนี่ค่ะ ไหนบอกว่าแยกความจริงกับเกมออกไง ดิฉันอุตส่าห์เป็ห่วงทำไมมาทำกันได้ล่ะเนี่ย เ้าโอตาคุปากแข็ง!” ว่าจบเธอก็ทุบกำปั้นเล็กๆของเธอรัวเข้าที่อกของจักรพรรดิ
จักรพรรดิได้แต่ตั้งการ์ดรับจนเธอรู้สึกเหนื่อยถึงหยุดเอง
“...เอาเหอะ ยังไงฉันก็ผิดเองนี่น่ะ ตอนแรกกะจะฟาดก้นเธอแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์แต่ดูเหมือนแค่เมื่อกี้ก็เกินพอแล้ว”
“คุณจักรพรรดิบ้าที่สุดเลย!!!”ว่าจบด้วยเสียงที่ดังวอเร็นก็เดินออกจากห้องไป ทว่าเธอกลับทำท่าจะล้มไปเบื้องหน้าแทนที่จะเป็จักรพรรดิที่รู้สึกหิวอย่างมากแทน
จักรพรรดิจำเป็ต้องจับตัวเธอเอาไว้แล้วเสียง“จ๊อก~~~”ก็ได้เล็ดลอดออกมาจากตัวทั้ง 2
จักรพรรดิมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้แต่ถอนหายใจเบาๆออกมา
“เฮ้อ~~เพื่อเป็การไถ่โทษที่ทำให้เป็ห่วงรวมถึงทำให้เธอหิวขนาดนี้ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันสักหน่อยไหมพอดีฉันเองก็มีที่ที่อยากจะไปสักหน่อยด้วย เื่งานของเธอเดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง”
วอเร็นเงียบรับก่อนจะหันขวับมาตอบจักรพรรดิด้วยดวงตาเป็ประกายสดใส
“ตกลงค่ะ”
‘หายโกรธเร็วแท้’ จักรพรรดิคิดขึ้นในใจ
“แต่ก่อนอื่นไปทำอะไรกินกันก่อนเหอะเดี๋ยวฉันช่วยทำ”
“แฮะๆ อย่าแย่งงานดิฉันสิ”วอเร็นหัวเราะแห้งๆ
วันรุ่งขึ้น คงไม่มีใครคาดคิดว่าคนในตระกูลอเล็กซานเดอร์จะมายืนอยู่หน้าหอพักคนใช้ั้แ่เช้าตรู่ แม้จะเป็แค่คนที่ได้รับนามนั้นมาเพราะปาฏิหาริย์ก็เถอะ
“ขอโทษที่ให้รอนะคะ”วอเร็นโผล่ออกมาในชุดเดรสสีขาวสวมที่คาดผมสีชมพูรายดอกไม้ เธอหมุนโชว์จักรพรรดิรอบนึงแล้วว่าต่อ
“เป็ยังไงบ้างค่ะ สวยไหมสวยไหมน่ารักใช่ไหมล่ะ?”
จักรพรรดิทำท่ากระอักเืก่อนจะว่า
“น่ารักสุดๆ น่ารักมากมาย ไม่นึกเลยว่าข้างกายฉันจะมีเทพธิดาอยู่ด้วย”
วอเร็นที่ได้ยินอึ้งด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีก่อนจะหันหลังให้จักรพรรดิแล้วบิดไปบิดมาพูดไม่ให้จักรพรรดิเห็นใบหน้า
“บ้าที่สุด คุณจักรพรรดิ บ้าที่สุด ถึงจะแกล้งชมก็เถอะ..”
จักรพรรดิยิ้มให้เธอเงียบๆในที่สุดทั้ง 2 ก็ออกมาจากบ้านหลังใหญ่ ด้วยรถที่คุ้นตาคนใช้หลายคนจนมีเสียงซุบซิบนินทากันไปต่างๆนานา
“นั่นมันรถของท่านอดัมไม่ใช่เหรอ?”“แล้วทำไมเขาถึงขับมันได้ล่ะ?” “คุณอดัมให้เขายืมใช้เหรอ?” “แต่มันไม่น่าจะมีทางเป็ไปได้นี่นา”
รถสป๊อตหรูเปิดประทุนสีแดง แม็กทองแท้ ตัวเครื่องซุปเปอร์พาวเวอร์ ราคาอย่างต่ำกว่าร้อยล้านบาทขับออกมาด้วยความรวดเร็ว คงไม่มีสาวใช้คนไหนหรอกที่คาดคิดว่าตนเองจะได้นั่งรถหรูแบบนี้รถหรูที่ยืมเขามา?
แต่จะว่ายืมมาก็ไม่ใช่ซะทีเดียวจากข่าวที่ได้มาว่าอดัมหมกตัวอยู่แต่ในเกมจักรพรรดิจึงสงสารรถ เกิดมาเป็รถต้องได้โลดแล่นสิ เขาคิดเช่นนั้นเลยใช้วิชาเดิมย่องไปในห้องอดัมที่ไม่มีอดัมอยู่ตอนนี้แล้วหยิบยืมกุญแจรถพร้อมรถมาสักวัน
“คุณจักรพรรดิคงไม่ได้ไปหยิบกุญแจออกมาเฉยๆแล้วเอามันมาขับใช่ไหมคะ?” ที่สุดก็ไม่พ้นสายตาผู้ที่รู้จักด้านมืดของเขาจนได้
จักรพรรดิหันหน้าไปตอบวอเร็นที่ทำหน้าเหมือนกับจับผิดเขาอยู่
“ไม่ได้หยิบมาเฉยๆสักหน่อย” วอเร็นทำหน้าค่อนคลายลงเล็กน้อย
“...ฉันย่องผ่านคนเฝ้าหน้าห้อง สะเดาะล็อกเกอร์แล้วปีนหน้าต่างลงมาก่อนจะมารับเธอแค่นั้น”
“โธ่~เอาอีกแล้วนะคะ ท่านซิลเวอร์ก็เคยบอกแล้วแท้ๆว่าทำแบบนี้มันไม่ดี” วอเร็นเอ็ดเข้าไป 1 ที
“เอาน่ายังไงอดัมมันก็ขับรถทุกคันพร้อมกันไม่ได้อยู่แล้วคนรวยเกินไปก็งี้ล่ะ รถแบบนี้เ้านั่นมีอีกเป็ร้อยคันจอดในโรงรถเฉยๆ เมตตาให้น้อยชายที่น่ารักอย่างฉันขับสักหน่อยไม่เห็นจะเป็อะไรเลย”
“ไม่เห็นน่ารักสักนิด”
จักรพรรดิเพียงยิ้มรับในความเป็จริงอย่างทะเล้น
อยู่ในโลกของดิจิตอลสมจริงมานาน พอจักรพรรดิมาัักับโลกแห่งความเป็จริงรสชาติของการใช้ชีวิตที่คุ้นเคยก็กลับมา ััของสายลมยามขับรถ พลังชีวิตที่ไม่ได้วัดกันด้วยหลอดสีเขียวเหนือหัว และจังหวะหัวใจที่ได้โลดแล่นอย่างอิสระไปตามใจอยาก
จักรพรรดิพาวอเร็นไปทุกๆที่ที่เธออยากไปและที่ตนอยากไป ตลอดทั้งวันเขาและเธอต่างสนุกสนานกันจนถึงที่สุด ั้แ่ไปกินข้าว ดูหนัง เที่ยวสวนสนุก ซื้อของรวมทั้งของที่เขาจำเป็ที่จะต้องเข้าเกมไปในครั้งต่อไป
“สนุกสุดๆ ไปเลยค่า~~” วอเร็นพูดพร้อมกอดห่อของขวัญที่จักรพรรดิซื้อให้อย่างมีความสุข
“เป็ยังไง ฉันน่ารักไหมล่ะ” จักรพรรดิแย้มยิ้มพูดขึ้นมากับวอเร็นขณะขับรถไปยังอีกที่หมาย
วอเร็นทำท่าทางปฏิเสธแบบขัดๆ
“มะ ไม่เลยสักนิด...ว่าแต่คุณจักรพรรดิจะไปที่ไหนต่อเหรอคะนี่ก็เย็นมากแล้วนะ?”
“โรงแรม”จักรพรรดิตอบสั้นๆ
ทว่าคนที่ได้ยินกลับหน้าแดงผมชี้ตั้งเอาห่อของขวัญมาปิดบังใบหน้าแล้วรีบพูดขึ้นมารัวๆ
“คือคุณจักรพรรดิ ดิฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยค่ะ บะ บะ แบบว่าน่าจะบอกกันก่อนนะเื่แบบนี้...”
“เื่แบบนี้มีใครเขาจะบอกกันก่อนเล่า แล้วก็...วอเร็นมันก็เป็เื่ปกติของชายหญิงที่เที่ยวเล่นทั้งวันก่อนจะลงเอยที่นั่นไม่ใช่รึไง ไม่เคยอ่านพวกนิยายน้ำเน่าหรือดูหนังน้ำเน่าที่ตัวละครชายหญิงมีฉากลงเอยแบบนี้บ้างเหรอก่อนจะโดนซอมบี้จับกินด้วยกันทั้งคู่ ออกจะเยอะ....”
“หลังๆ ไม่ใช่ล่ะ...แต่....”วอเร็นพูดในท่าทางเขินอายอย่างที่ไม่เคยเป็ร่างกายเล็กๆ ของเธอพยายามหามุมหลบตัวจักรพรรดิให้มากที่สุด แม้มันแทบจะไม่มีเลย
“ฮึ ฮึ เธอนี่นา...ยังไงก็ไม่ทันมุขแบบนี้สักที”
พอได้ยินแบบนั้นวอเร็นถึงกับปี๊ดขึ้นมา
“คุณจักรพรรดิบ้าที่สุด!! ฉันกลัวนะคะ โธ่!”
วอเร็นพูดไปพร้อมทุบกำปั้นใส่จักรพรรดิที่หัวเราะด้วยความชอบใจรัวๆ
“กลัว? ไม่ใช่ว่าแอบจิ้นอะไรลามกๆ อยู่เหรอ แต่พอแล้วฉันขับรถอยู่นะ”
“ฮึ่ม!! แล้วตกลงจะไปที่ไหนกันแน่ค่ะ”
จักรพรรดิยิ้มรับ ทว่าแววตาของเขากลับเหมือนรำลึกถึงอะไรบางอย่างอยู่ บางอย่างที่เขาคิดถึง บางอย่างที่เขาไม่อาจลืมเลือน พอมาถึงที่หมายวอเร็นก็เข้าใจความหมายของมันรวมถึงช่อดอกไม้ที่จักรพรรดิซื้อมาด้วย
จักรพรรดิยืนอยู่เบื้องหน้าหลุมศพหลุมนึงด้วยแววตาเอ่อลอยก่อนจะถอนหายใจปลงๆวางช่อดอกไม้ไว้หน้าหลุมศพ หลุมศพที่สลักชื่อผู้มีพระคุณในชีวิตของเขาที่ต่อให้พยายามยังไงเขาก็ไม่มีวันตอบแทนได้หมด
จักรพรรดิเอามือปัดๆใบไม้เศษดินเศษหญ้าที่ปิดบังหลุมศพแล้วทาบมือไปที่แผ่นหินเบื้องหน้า
“ขอโทษที่ผมมาช้านะปู่....พอดีผมยุ่งอยู่กับเกมที่ปู่ยัดเยียดให้ผมกับหลานๆของปู่เล่นน่ะ เกมที่ปู่สร้าง มันสนุกมากเลยล่ะ...แล้วผมก็จะทำให้มันสนุกมาก มาก มากยิ่งขึ้นกว่าที่มันเคยเป็อีกวางใจได้เลย”
ไม่มีความโลภในหัวใจของจักรพรรดิตอนนี้แม้แต่น้อย เขาได้ทุกอย่างจากซิลเวอร์มากพอแล้ว เขาในตอนนี้คิดเพียงแค่ว่าจะตอบแทนผู้ที่นอนอยู่ในหลุมนี้ยังไงให้ดีที่สุด เพราะซิลเวอร์ไม่สามารถเอ่ยปากขออะไรจากใครหรือเขาได้แล้วมันจึงเป็โจทย์ที่ยากแสนยาก
พอยิ่งนึกถึงพวกหลานๆของซิลเวอร์หรือแม้แต่พวกลูกๆ ของเขาจักรพรรดิยิ่งรู้สึกว่าเขาต้องพยายาม เพราะคนเ่าั้ไม่ได้มองซิลเวอร์ที่เป็ซิลเวอร์แม้แต่น้อย พวกเขามองซิลเวอร์เสียส่วนใหญ่เพียงสิ่งที่ซิลเวอร์มี และอยากแต่จะได้รับของจากซิลเวอร์ไม่จบสิ้นทั้งๆ ที่ซิลเวอร์ตายแล้วก็ตาม
แววตาของจักรพรรดิหม่นหมองอย่างที่ไม่เคยเป็ วอเร็นที่เห็นรู้ว่าจักรพรรดิเวลานี้อยากได้เพียงความเงียบจึงไม่เอ่ยปากหรือทำอะไร
สำหรับเธอซิลเวอร์คือผู้มีพระคุณเหมือนจักรพรรดิก็จริง แต่ความรู้สึกของจักรพรรดิและเธอคงต่างกันมากเมื่อนึกถึงซิลเวอร์
จักรพรรดิค่อยๆลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบๆ แล้วว่าต่อ
“เ้าพวกนั้นนี่ไม่ไหวเลยจริงๆทั้งๆ ที่อยากได้ของคนตายแต่กลับไม่คิดจะมาดูแลหลุมศพที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนนี่เลย”ว่าจบจักรพรรดิก็ทำการปัดอย่างแรง ถอนหญ้ารกๆ กระจุยกระจายและเทน้ำเปล่าที่ติดมือมาราดลงไปที่หลุมศพ
“สดชื่นไหมล่ะปู่”
วอเร็นที่เห็นต้องรีบเขามาห้ามเขาไว้ทันที
“คุณจักรพรรดิ!!!...สิ่งที่คุณทำมันเลวร้ายกว่าที่ไม่ทำอะไรเลยอีกนะคะ!!”
“....”จักรพรรดิเงียบรับแต่สายตาเหล่ไปมองร่างบางร่างนึงที่เดินออกมาจากเงาไม้ ด้วยสายตาอาฆาตแค้นพร้อมถือช่อดอกไม้ในมือก่อนเธอจะหยุดลงที่ตรงหน้าพวกเขาทั้ง 2
“การกระทำของนายมันดูไม่น่าให้อภัยเหมือนเดิมเลยนะ แล้วขอบอกเอาไว้อย่างตัวฉันไม่ได้อยากได้มรดกของปู่เลย สิ่งที่ฉันอยากจะทำคือสืบทอดเจตจำนงของท่าน”เธอพูดจบด้วยความหนักแน่นพร้อมแผ่รัศมีของความน่าเกรงขามออกมา
วอเร็นต้องค่อยๆปล่อยจักรพรรดิแล้วกระซิบข้างหูเขา
“คุณนี่จริงๆเลยดิฉันกับคุณฟุยูกิเองก็มาที่นี่เกือบทุกอาทิตย์ จะโดนเขาโกรธก็ไม่แปลก”
จักรพรรดิรู้ั้แ่ต้นอยู่แล้วว่าฟุยูกินั้นแอบดูเขาอยู่ เพราะเขาจำยี่ห้อรถพร้อมทะเบียนรถของฟุยูกิที่จอดนอกตัวสุสานก่อนเข้ามาที่นี่ได้อย่างดี
“อ่า...งั้นเหรอ แหม~~~นึกว่ามีแต่พวกหน้าไหว้หลังหลอกก็เลยเผลอไปนิด”จักรพรรดิพูดเล่นออกมา แต่พอโดนสายตาอาฆาตของเธอเข้าไปเขาก็เลิกเล่น
“หลีกไป”คำพูดที่เด็ดขาดพูดออกมา
“คร้าบ”จักรพรรดิน้อมรับ
ฟุยูกิเอาช่อดอกไม้ของเธอที่ติดมือมาวางไว้ที่หลุมศพซิลเวอร์ก่อนจะพนมมือ
“นี่ๆเธอว่าฟุยูกิเขาอธิฐานว่าอะไรเหรอ ขอให้สวยขึ้น หรือว่าน่ารักขึ้น”จักรพรรดิเข้าไปกระซิบข้างๆ วอเร็นแบบจงใจให้เธอได้ยินด้วย
“...ถ้าโดนเธอโกรธอีกดิฉันไม่รู้ด้วยนะคะ”วอเร็นเตือนด้วยแก้มป่องๆ แล้วฟุยูกิก็ลุกขึ้นมาสบสายตากับจักรพรรดิ
“ไม่เจอกันพักนึงคิดถึงผมไหม?”
ฟุยูกิเงียบจ้องหน้าจักรพรรดิที่ยิ้มๆจนจักรพรรดิอดสงสัยไม่ได้
“คือ ตอนนี้ผมควงวอเร็นอยู่ท่าเป็ที่ลับตาเธอล่ะก็ผมไม่...อึ๊ก”ประโยคยียวนของจักรพรรดิโดนหยุดด้วยการหยิกสีข้างของวอเร็น
ไม่นานคำถามเรียบๆก็ออกมาจากปากของฟุยูกิ
“ทำไม?”
“....”
“ทำไมปู่ต้องเอ็นดูนายเป็พิเศษด้วย ทั้งๆ ที่ก็ไม่ใช่คนในสายเื ทั้งๆ ที่ทำตัวก็เหลวแหลก ทั้งๆ ที่วันๆ ไม่คิดจะทำอะไรเลย ทำไมปู่ถึงเลือกให้นายเป็ 1 ในคนที่มีสิทธิ์รับมรดก”
จักรพรรดิฉีกยิ้มกว้างพูดพร้อมค่อยๆยื่นหน้าเข้าใกล้ฟุยูกิเรื่อยๆ
“นั่นสินะ คนอื่นคงสงสัยในตัวผมล่ะสิ...ว่าผมใช้วิชาสะกดจิตแบบไหนให้ท่านเขียนพินัยกรรมพิลึกๆแบบนั้นออกมา แต่ทำไมตัวของผมถึงไม่สงสัยเลยล่ะ กลับกันเสียมากกว่า ผมเข้าใจดีว่าทำไมท่านถึงเลือกคุณ ผม อดัม ไทหยาง และอีก 3 คนให้มีสิทธิ์สืบทอดมรดก...”
“...นายไม่รู้อะไรหรอก”เธอพูดขึ้นมาด้วยความเยียบเย็น
จักรพรรดิล่ะหน้าออกมา
“เอาเหอะ ถึงยังไงซะปัญหาบ้านแตกของพวกเศรษฐีเงินล้นฟ้าผมก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว สิ่งที่ผมสนใจนั้นคือตัวคุณต่างหากหลังจากเคลียร์เกมนี้ได้แล้วคุณจะแต่งงานกับผมไหม?”
ฟุยูกิมีสีหน้านิ่งเรียบต่างจากวอเร็นที่ทำหน้าโกรธสลับกับใ
“ไร้สาระ”
ประโยคนี้จักรพรรดิได้ยินจนชินหูแล้ว แล้วจักรพรรดิก็โดนมะเหงกของซิลเวอร์บ่อยแล้วด้วย ข้อหายุ่งกับหลานสาวสุดที่รักของเขา
“เอาเหอะถึงยังไง...หากมีปัญหาอะไรในเกมก็มาขอคำปรึกษาจากผมได้ล่ะ”
“ต่อให้ตายก็ไม่เอาด้วยหรอก สิ่งแรกที่ฉันจะทำหากเจอนายในเกมมีแต่จะใช้มีดที่อยู่ในมือแทงนายให้ทะลุหัวใจเท่านั้น”
จักรพรรดิค่อยๆเอาฝ่ามือมาทาบที่อกของตัวเองแล้วว่า
“...มันคงจะเ็ปไม่น้อย แต่ถ้าหากได้ตาย(ในเกม)ด้วยเงื้อมมือของคนที่ผมรักจริงๆมันก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องทุกข์ทรมาน”
ฟุยูกิเบนสายตาไปหาวอเร็นแทนจักรพรรดิ
“วอเร็นฉันมีเื่จะวานเธอหน่อย...”วอเร็นหันไปหาจักรพรรดิต่อ
“คุณจักรพรรดิเชิญคุณไปรอที่รถก่อนค่ะ”
จักรพรรดิหัวเราะเบาๆไม่รู้ว่าใครเป็เ้านายใครในตอนนี้กันแน่ แต่รสนิยมแอบฟังผู้หญิงคุยกันก็ไม่ใช่เขา
“จ้าๆ”
พอจักรพรรดิที่เดินยิ้มๆลับตาของทั้ง 2 ไปแล้ว ฟุยูกิก็วานงานให้วอเร็นที่เป็เสมือนเพื่อนรักของเธอ พอวอเร็นกลับมาที่รถรถก็ขับกลับบ้านทันทีไม่มีเสียงอะไรเป็่เวลาจนกระทั้งวอเร็นพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น
“ในเกมสนุกรึเปล่าค่ะคุณจักรพรรดิ?”
จักรพรรดิรู้สึกขนลุกแปลกๆแต่ก็ตอบกลับแบบเป็กันเอง
“อ่า...สนุกสุดๆเลย”
“รวมทั้งสาวๆที่คุณจีบในเกมด้วยใช่ไหมคะ”
“.....อ่า นั่นก็ใช่”
“ว่าแล้วว่าทำไมคนอย่างคุณถึงเข้าไปเล่นเกมนั้นนานขนาดนั้นเพราะแบบนี้เองสินะ”วอเร็นทำแก้มป่อง
“หึงรึไง?”
“ค่ะ หึงสุดๆ ค่ะ”วอเร็นตอบกลับด้วยความหนักแน่นจนจักรพรรดิต้องหักรถจอดริมทางหันหน้ามาจ้องตาเธอด้วยใบหน้ายิ้มๆ
วอเร็นที่เห็นท่าทีของจักรพรรดิตอนนี้กลับมาพูดแบบเป็กันเอง
“เอ่อ...รู้ใช่ไหมคะว่ามันก็เหมือนทุกทีที่ดิฉันเล่นกันคุณ”
“แต่ก็ใช่ว่าทุกครั้งฉันจะเล่นกับเธอนี่...”จักรพรรดิกลับตอบออกไปอย่างเคร่งขรึมก่อนจะยื่นใบหน้ามาที่เธอ
สิ่งที่เห็นทำให้วอเร็นนั้นไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้เพียงแต่กลืนน้ำลายลงคอหากบรรยากาศมันพาไปและชายคนนี้ยอมรับตัวเธอจริงๆเธอเองก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธเขาแม้แต่น้อย
เธอพริ้มตาหลับลงไปช้าๆราวกับเป็เ้าหญิงนิทรา จนกระทั้งได้ยินเสียงรถออกตัวอีกครั้งเธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมา ตอนนั้นเธอก็พบกับจักรพรรดิที่ขับรถอยู่พร้อมมองสมุดโน้ตของเธอในมือเขา ซึ่งเธอมักจะพกมันติดตัวไปไหนมาไหนเสมอกลายเป็นิสัยติดตัว เวลาเจอของที่ชอบและมีเื่อะไรเธอมักจะนำมันออกมาบันทึก
“ฟุยูกิจะกลับมาบ้าน แล้วให้เธอเตรียมห้องพร้อมผสานงานกับพวกช่างที่จะมาติดตั้งเครื่องเกมให้นี่เอง แบบนี้ก็สนุกสิ...”
จักรพรรดิพูดจบด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ยื่นสมุดโน้ตนั้นคืนให้วอเร็น
วอเร็นที่รับไว้มีสีหน้าเรียบๆก่อนที่จะ
“เดี๋ยววอเร็น!! ฉันขับรถอยู่นะ!!! ขอโทษๆ”
หลังจากไปเที่ยวกับวอเร็น จักรพรรดิก็ยังคงพักผ่อนนอกเกมเป็เวลาโดยรวมอีก 1 อาทิตย์ เพราะเขาอยากจะให้ร่างกายได้พักฟื้นและัักับโลกทางนี้ก่อนจะกลับเข้าไปในเกมใหม่อีกครั้ง แต่วอเร็นกลับไม่เชื่อในสิ่งที่จักรพรรดิพูด เธอจับตาดูจักรพรรดิแทบจะ 24 ชั่วโมงเพราะกลัวจักรพรรดิจะก่อเื่เมื่อรู้ว่าฟุยูกิจะกลับมาบ้านหลัก
ถึงขนาดว่า ที่ทางเดินไปยังห้องของฟุยูกิถูกวางกับดักไว้ด้วยตัววอเร็นเพื่อดักตัวจักรพรรดิโดยเฉพาะ และมีข้อความเขียนว่าห้ามจักรพรรดิเข้าไปทุกเส้นทางที่จะนำพาเขาไปถึงห้องเธอได้
“....” พอจักรพรรดิกินแคปซูลอาหาร เขาก็ลงไปนอนในแคปซูลเพื่อเล่นเกม โดยมีวอเร็นมองส่งยิ้มและโบกมือให้เขาขณะนี้
โลกทั้งใบของจักรพรรดิหมุนติ้วก่อนจะมืดมนจากมืดมนก็กลับมาสดใส พอเขาลืมตาขึ้นมาในฐานะผู้เล่นอีกครั้ง เขาก็รู้ว่าเวลานี้เป็็ตอนเช้าพอดิบพอดี
พอลุกขึ้นมาจากเตียงและเดินออกไปด้านนอกเสียงแมลงตามแถบชนบท กลิ่นอายดอกไม้ใบหญ้า ก็ได้ต้องเข้ากับตัวจักรพรรดิพร้อมกับเสียงชาวบ้านที่ร้องทักเขา
“อ้าวตื่นแล้วเหรอพ่อหนุ่ม”ที่ที่เขาอยู่ตอนนี้เป็หมู่บ้านเล็กๆ ที่จะพูดว่าเป็เมืองก็กระดากปาก เพราะมันเป็หมู่บ้านที่บ้านทำจากไม้และฟางข้าวไม่ถึงยี่สิบหลัง ไม่มีอะไรให้ผู้เล่นค้นหาหรือสร้างกำลังให้ตนเองได้นอกจากจะหลบมาพักผ่อน
จักรพรรดิยืนบิดี้เีก่อนจะเดินตรงไปหาเป้าหมายของตนที่ตอนนี้กำลัง ช่วยชาวบ้านทำไร่ไถนาด้วยคำสั่งของเขาที่หลบออกไปด้านนอกรวมเกือบเดือน
“งานเป็ไงบ้าง?”จักรพรรดิกล่าวถามผู้ที่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
“สบายมากขอรับนายท่าน ข้าเป็ชาวนามาก่อนเื่แค่นี้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงหรอก”ทวนที่มีเด็กล้อมหน้าล้อมหลังกระทั่งเกาะคอพูดตอบพร้อมกับสับจอบลงสู่พื้นดิน พอถอดชุดเกราะและวางดาบลงทวนก็ไม่ต่างจากชาวนาคนนึงที่มีเพียงแต่มัดกล้ามเลย
753
