ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความรู้สึกอยากอาหารลุกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอ่านหนังสือทางด้านหลังพลางหยิบหนังสือขึ้นอ่าน

        ป๋ายจีและป๋ายซ่าวสบตากัน อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ

        พระชายาของพวกนางช่างแตกต่างจากผู้อื่นเสียจริง

        ไม่ว่ากินอะไรก็รู้สึกเปรี้ยวไปหมดเช่นนั้นหัวใจของนางจะยังคงหลงเหลือความหวานอยู่หรือไม่?

        เมื่อท้องว่างหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกว่าร่างกายของตนเองไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

        หากมิใช่เพราะเมื่อคืนหลงเทียนอวี้มาก่อกวนนางที่ตำหนักนางก็คงไม่นอนตาค้างเช่นนี้

        ฮือๆ ปวกหัวจังเลย มึนหัวชะมัด!

        “โหยว ใครทำให้เจ้าเด็กน้อยขุ่นเคืองกัน ชิๆคิ้วขมวดแน่นเสียจะอัดยุงตายได้เลยนะเนี่ย”

        น้ำเสียงสบายๆ ของชิงหูดังขึ้น เขากระโดดโลดเต้นไปมา

        หลังจากร่างกายฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ ชิงหูดูสงบนิ่งกว่าแต่ก่อน

        เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น เขาไม่เคยเปิดเผยรอยยิ้มออกมา

        แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขายังคงมีอุปนิสัยขี้เล่นดังเดิม

        หลินเมิ้งหยาปวดหัวมาก นางไม่อยากสนใจชิงหู

        ทำเพียงชำเลืองมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือของตนเองต่อ

        “เจ้าเด็กน้อยโกรธใครหรือ?”

        ชิงหูได้กลิ่นน้ำส้มสายชูแห่งความหึงหวงแต่เช้า

        เพราะเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาในเขตตำหนักของหลินเมิ้งหยาที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

        ทั้งที่รู้แต่ยังเอ่ยถาม หลินเมิ้งหยาไม่สนใจเขาเมื่อคืนไม่มีใครรู้ว่าหลงเทียนอวี้เข้ามาที่ห้องของนาง แต่เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้รู้อยู่แก่ใจ

        “เลิกโกรธได้แล้ว เอาแบบนี้ไหมล่ะข้าจะไปฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ดีหรือไม่?”

        สำหรับชิงหู มนุษย์แบ่งออกเป็นสองประเภท

        ประเภทแรกฆ่าได้ อีกประเภทยังฆ่าตอนนี้ไม่ได้แต่หลินเมิ้งหยาแตกต่างออกไป เพื่อผู้หญิงที่แตกต่างคนนี้แล้วทุกคนบนโลกล้วนสามารถฆ่าได้ทันที

        “เอาแต่พูดว่าจะฆ่าจะแกง เจ้าไม่กลัวทางการมาจับตัวเจ้าไปหรือข้ากลัวเจ้าจะทำให้บ้านของข้าแปดเปื้อน”

        หลินเมิ้งหยาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ดูท่านางควรจะไปนอนพักผ่อนอีกสักหน่อย

        “คิกๆ นอกจากเจ้าก็ไม่มีใครจับตัวเหยียได้แล้ว? เจ้าเด็กน้อย อย่าโมโหไปเลยหรือให้เหยียพาเจ้าไปเที่ยวเล่นดีไหมล่ะ?”

        ชิงหูเล่นหูเล่นตา ต้องการเพียงอยากทำให้หลินเมิ้งหยาอารมณ์ดีเท่านั้น

        “ขอโทษที ตอนนี้ข้าอยากนอนพักผ่อน”

        หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิดเหตุใดวันนี้เจ้าเด็กนี่จึงส่งเสียงดังเช่นนี้หรือนางควรจะไปขอยาทำให้เป็นใบ้จากป๋ายหลี่รุ่ยดี?

        “อยู่ที่นี่แล้วจะนอนหลับได้อย่างไร ยิ่งนอนก็จะยิ่งปวดหัว ไปเถิดเหยียจะพาเจ้าไปที่ดีๆ สาบานเลยว่าเจ้าจะได้นอนหลับฝันหวานทีเดียวเชียวล่ะ”

        ชิงหูไม่สนใจว่าหลินเมิ้งหยายังจะมีเหตุผลอะไรหรือไม่มือหนายกขึ้นโอบเอวบาง

        “เฮ้ ชายหญิงควรมีระยะห่างต่อกันนะ!”

        ดิ้นหนีสุดชีวิต สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่น่ามอง

        ทว่าชิงหูกลับถลึงตาใส่นาง ราวกับว่าไม่สนใจความเป็นผู้หญิงของนาง

        “ผู้หญิง?มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้กล้าหาญและไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นเจ้าด้วยหรือ?”

        เพียงประโยคนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาอยากจะต่อยเขาเหลือเกิน

        เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ รอดูเถิดว่านางจะจัดการเขาอย่างไร!

        ล้มเลิกเรื่องต่อต้าน หลินเมิ้งหยาปล่อยให้ชิงหูโอบกอดนางและพาบินข้ามกำแพงไปอย่างอิสระ

        เจ้านี่มีทักษะการต่อสู้สูงกว่าทุกคนที่นางเคยเจอ หลงเทียนอวี้เองก็ต่อสู้ได้ไม่เลวไม่รู้ว่าหากทั้งสองได้ประลองกันแล้วใครจะเป็นผู้ชนะ

        ช่างเถิด คิดเสียว่ากำลังนั่งอยู่บนรถบัสแล้วกัน

        ถึงอย่างไรประสบการณ์กระโดดขึ้นขึ้นลงลงเช่นนี้ก็มีไม่บ่อยนักโดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ไม่ถูกจับเป็นตัวประกัน

        “เอาล่ะเจ้าเด็กน้อย ถึงแล้ว”

        จู่ๆ เสียงของชิงหูพลันดังขึ้น

        ร่างของหลินเมิ้งหยาขยับเล็กน้อยทว่านางรู้สึกได้ถึงสัมผัสนุ่มนวลที่ฝ่าเท้า

        หรือนางจะไม่ได้อยู่บนพื้นดิน?

        เปิดเปลือกตาทั้งสองข้าง มองดูสถานที่ที่ตนเองเพิ่งมาถึง

        ทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทั้งสีชมพูอ่อน สีม่วง สีขาวสีของดอกไม้ทั้งสามแต่งแต้มทำให้โลกใบนี้มีสีสันมากขึ้น

        ส่วนตำแหน่งที่นางยืนอยู่คือจุดที่มีกลีบดอกไม้ร่วงหล่นตามธรรมชาติคล้ายกับเตียงนอนขนาดใหญ่

        “สวยจัง!”แม้หลินเมิ้งหยาจะละทิ้งความเป็นสาวไปนานแล้วแต่จะมีหญิงสาวคนไหนบ้างที่จะปฏิเสธสถานที่สุดแสนโรแมนติกเช่นนี้

        “สวยใช่มั้ยล่ะ ที่นี่มีข้าเพียงคนเดียวที่รู้จักแต่ต่อให้มีคนธรรมดาทั่วไปพบเห็น แต่ด้านนอกเต็มไปด้วยขวากหนามหากไม่เก่งจริงก็ไม่มีทางเข้ามาถึงที่นี่ได้”

        ชิงหูยังพูดไม่จบว่า นอกจากขวากหนามแล้วที่นี่ยังเป็นหุบเขาที่ลึกมาก

        หากมิใช่เพราะเขาเคยถูกศัตรูไล่ต้อนจนหลุดมาถึงที่นี่แล้วละก็เกรงว่าเขาคงไม่รู้จักสถานที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์เช่นนี้

        “สวยมากจริงๆ เตียงนอนกลีบดอกไม้นี่ก็ด้วย สบายจังเลย”

        หลินเมิ้งหยามองบริเวณรอบๆ ด้วยความประหลาดใจสถานที่นี่ประหนึ่งถูกล้อมรอบไปด้วยดอกไม้ก็มิปาน

        เตียงดอกไม้หลังนี้หนานุ่ม ไม่ต้องกลัวว่าตนเองจะตกลงไปอีกทั้งยังรู้สึกเสมือนตนเองกำลังอยู่ในนิยายและลอยละล่องอยู่เหนือหมู่เมฆา

        “ในเมื่อชอบมากขนาดนี้ เจ้าก็นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ วางใจเถิดหากเหยียอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำลายความฝันของเจ้าได้อย่างแน่นอน”

        ชิงหูกระโดดหนึ่งครั้ง ก่อนจะหายไปท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้

        หลินเมิ้งหยามองตามแผ่นหลังที่หายไปของเขาอดพูดไม่ได้ว่านางรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน

        ราวกับว่าเขามักจะทำเรื่องที่คนอื่นไม่เคยคาดคิดเสมอ

        หลินเมิ้งหยาเอนกายนอนลงบนเตียงดอกไม้ มองดูท้องฟ้าหนุนกลีบดอกไม้ต่างหมอน หัวใจพลันรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง

        นางจะต้องทุกข์ใจทำไมกัน? ถึงอย่างไรนางก็แต่งงานหลอกๆ กับหลงเทียนอวี้เท่านั้นสักวันหนึ่งมันก็ต้องจบ

        มีหญิงสาวจากซีฟานเพิ่มมาอีกหนึ่งนางแล้วอย่างไรเล่า? ถึงอย่างไรหลงเทียนอวี้ก็เป็นชายหนุ่มไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องการสิ่งนั้น

        ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นถึงท่านอ๋อง ต่อให้ตายอย่างไรนางก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มีคนรู้ใจ

        หลินเมิ้งหยาพลิกตัว หาวเบาๆ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ก่อนจะหลับไป

        ทันทีที่ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกันสายลมหอบหนึ่งพัดเอากลีบดอกไม้ผันผ่านร่างของหลินเมิ้งหยาไป

        ทันใดนั้นร่างของหลินเมิ้งหยาถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกลีบดอกไม้จนเหลือแต่เพียงศีรษะเล็กๆที่กำลังเผยให้เห็นใบหน้าหลับฝันหวาน

        หลินเมิ้งหยานอนหลับพักผ่อนอย่างผ่อนคลายทว่าสถานการณ์ทางจวนกลับร้อนระอุ

        หญิงสาวจากซีฟานนามว่าหงอวี้เดินทางมายังตำหนักหลิวซินแต่เช้าแต่งแต้มใบหน้าอย่างงดงามเพื่อมาถวายคำนับพระชายา

        หลินเมิ้งหยาไม่อยู่ห้อง ไม่ว่าสาวใช้จะหาตัวกี่รอบก็หาไม่เจอ

        สุดท้ายไม่มีทางเลือกทำได้เพียงเชิญให้หญิงสาวคนนั้นนั่งรอที่ห้องรับแขก โดยมีหลินจงอวี้อยู่เป็นเพื่อน

        ทว่าหลินจงอวี้กลับไม่รู้สึกดีกับหญิงสาวที่ทำให้พี่สาวของตนเองรู้สึกหึงหวงเลยแม้แต่น้อย

        วางชาลง เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยสิ่งใด นั่งลงบนเก้าอี้แล้วอ่านหนังสือในมือของตนเอง

        หงอวี้อายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้นทว่ากลับรูปร่างสูงเพรียวสะโอดสะอง

        ดวงตากลมโต ดั้งโด่งเป็นสันหากเปรียบเทียบกับมาตรฐานความงามของต้าจิ้น นับว่านางเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว

        ทว่า นัยน์ตาซึ่งแฝงไว้ด้วยอารมณ์ต่างๆ มากมายไม่อาจเทียบได้กับความจริงใจที่หลินเมิ้งหยามี หลังจากถูกอบรมมาอย่างดีแล้วนางไม่ต่างอะไรจากหญิงสาวในฝันของพวกผู้ชาย

        “องค์ชายน้อยข้าขอถามหน่อยได้มั้ยว่าเพราะเหตุใดพระชายาจึงไม่ออกมาพบข้า?”

        หลังจากถูกฝึกอบรมมานาน หงอวี้เรียนรู้ภาษาของต้าจิ้นเป็นอย่างดีนางไม่หลุดพูดภาษาถิ่นของตนเองเลยแม้แต่น้อย

        “พี่สาวของข้าอยากพบหรือไม่อยากพบเจ้า ดูเหมือนเจ้าจะไม่มีสิทธิ์ถามด้วยซ้ำ”

        หลินจงอวี้เลิกเปลือกตาขึ้น สายตาเย็นชาพลางจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้านางผู้นี้มิอาจเทียบกับพี่สาวพระชายาได้เลยแม้แต่น้อย

        หลังจากหงอวี้ได้เห็นใบหน้าของหลินจงอวี้ นางแอบตกตะลึง

        แม้เด็กคนนี้จะยังไม่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ทว่าใบหน้าของเขากลับงดงามมีเสน่ห์ หากเขาเติบโตขึ้นแล้วละก็เกรงว่าแม้แต่สาวงามอันดับหนึ่งของซีฟานก็มิอาจเทียบเขาได้เลย

        เป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาเหลือเกินไม่รู้ว่าพี่สาวที่เขาเรียกจะงดงามมากขนาดไหน

        ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่า เพราะเหตุใดฮ่องเต้จึงส่งมอบนางที่เป็นสาวงามที่สุดให้กับท่านอ๋องอวี้

        ท่านอ๋องอวี้ผู้นี้ช่างมีความสุขสมบูรณ์เหลือเกิน

        “เจ้าค่ะ หงอวี้ผิดไปแล้ว”

        ทั้งที่เป็นแค่เพียงแขกเท่านั้นแต่กลับแสดงท่าทีประหนึ่งเป็นนายต่อหน้าตน

        หงอวี้เก็บซ่อนความไม่พอใจเอาไว้นางเชื่อว่าหากนางอ่อยเหยื่อจนสำเร็จ นางจะต้องได้กลายเป็นชายารอง จากนั้น...

        “เชิญแม่นางหงอวี้กลับไปก่อนเถิด นายหญิงของพวกเราไม่สบายไม่ต้อนรับแขก”

        ป๋ายซ่าวเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนจะเอ่ยอย่างมีมารยาท

        หงอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่สาวใช้ในตำหนักแห่งนี้ยังหน้าตางดงามแทบทุกคนดูท่า นางคงมิอาจเอาความงามของตนเองเข้าข่มพระชายาได้แล้ว

        แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองได้เรียนรู้มาหงอวี้จึงค่อนข้างกล้าแสดงออก

        เกรงว่าผู้ชายบนโลกใบนี้ล้วนมิอาจทนได้กับหญิงสาวที่ต่อต้านบ้านเล็กบ้านน้อยของตนเอง

        เอาเถิด คราวหน้านางค่อยมาเจอพระชายาก็ยังทัน

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าขอตัวลา แล้วข้าจะมาใหม่วันพรุ่ง”

        ทันทีที่คิดจะกลับออกไปนางได้เห็นหญิงสาวในชุดผ้าไหมเดินเข้ามาภายในพร้อมทั้งหอบหายใจเป็นพัลวัน

        “ป๋ายจี ป๋ายซ่าว ป๋ายจื่อ พระชายาเล่า? พระสนมเต๋อเฟยต้องการให้พระองค์เข้าเฝ้า”

        คิ้วของจิ่นเยว่ขมวดเข้าหากัน สีหน้าแสดงให้เห็นถึงความกระวนกระวาย

        เมื่อช่วงเช้าพระสนมเต๋อเฟยได้รู้ข่าวที่ว่าท่านอ๋องพาผู้หญิงจากซีฟานกลับจวนมาด้วย

        เมื่อคิดได้ว่าเพิ่งแต่งงานกับพระชายาได้ไม่นานจากนั้นท่านอ๋องรับหญิงสาวคนใหม่เข้ามา พระชายาจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน

        ดังนั้นจึงตามตัวท่านอ๋องไปว่ากล่าวเสียยกใหญ่

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะใจร้อนพลางบอกว่าพระชายาไล่เขาออกไปนอนนอกตำหนัก

        ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงรู้สึกว่าความหึงหวงของพระชายาช่างรุนแรงยิ่งนัก

        ดังนั้นจึงต้องการตามตัวพระชายาไปสั่งสอน

        แต่เมื่อจิ่นเยว่ก้าวผ่านธรณีประตูตำหนักหลิวซินเข้ามา ก็ได้เห็นหญิงสาวหน้าตาสวยงามสวมใส่ชุดสีแดงแปลกตายืนอยู่

        หลังจากที่ได้เห็นเสื้อผ้าสีแดงชุดนั้นนัยน์ตาและสีหน้าพลันเผยให้เห็นถึงความไม่พอใจ

        “แม่นางท่านนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นหญิงสาวที่ท่านอ๋องพาเข้าจวนมาแต่เสื้อผ้าสีแดงมีเพียงพระชายาเอกเท่านั้นที่จะสวมใส่ได้การที่เจ้าสวมใส่เช่นนี้เป็นการไม่เหมาะสมยิ่งนัก”

        รอยยิ้มของหงอวี้พลันแข็งทื่อ

        คิดไม่ถึงเลยว่าสีแดงที่ตนเองชอบที่สุดจะกลายเป็นของพระชายาคนนั้น

        นางขังเปลวไฟในหัวใจเอาไว้ในอกสุดท้ายทำได้เพียงพยักหน้าลงด้วยความจำยอม