ตอนที่ 42 คาราวะผู้าุโัทุกท่าน
" ทางด้านเทพอสูรัทองเองก็มีสภาพไม่แตกต่างจากเทพอสูรัทั้งสามเช่นกัน เนื่องจากต้องต่อสู้กับจอมปีศาจมารที่มีพลังลมปราณและขั้นยุทธมากกว่าตัวเองเกือบหนึ่งขั้นยุทธ แต่เพราะได้รับพลังของเทพอสูรัทองบรรพการช่วยไว้จึงยังพอปะทะกับจอมปีศาจมารได้อยู่ "
" เ้าจอมปีศาจมารถึงข้าจะไม่สามารถเอาชนะเ้าได้ในครั้งนี้แต่เ้าก็อย่าหวังว่าจะเข้าไปยังดวงดาวัของข้าได้เลย ข้าขออัญเชิญเทพอสูรัทองจงมาสถิตร่างกายของข้าจงมอบพลังของท่านให้แก่ข้าด้วยเถิด "
" กรึ๊มม ! กรึ๊มมม !! "
" ท่านพี่ใหญ่ัทองท่านอย่าทำเช่นนั้น ถ้าท่านอัญเชิญเทพอสูรับรรพการมาประทับร่างของท่าน ท่านจะสูญเสียอายุขัยของท่านไปหลายหมื่นปีในการใช้พลังนี้ "
" น้องพี่พวกเ้าทั้งสามไม่ต้องเป็หวงข้าหลอก ข้านั้นอยู่มาหลายล้านปีแล้วข้าใช้ชีวิตมาเกินคุ้มแล้ว ถึงแม้ข้าจะต้องสูญเสียอายุขัยไปจนหมดข้าก็ไม่มีทางยินยอมให้เ้าปีศาจมารร้ายนี้มาทำลายดวงดาวที่พวกเราสร้างขึ้นมาได้หลอก ตอนนี้ข้าแค่หวังว่าท่านจอมเทพผู้ปกครองสุริยะดวงดาวดาราจักร 12 นักษัตร จะรีบมาช่วยเหลือพวกเราก็เท่านั้น แต่ก็น่าแปลกท่านจอมเทพเมื่อได้รับการติดต่อขอความช่วยเหลือจากข้าแล้ว ด้วยพลังและขั้นยุทธของท่านน่าจะมาช่วยพวกเราได้เพียงแค่ไม่กี่อึดใจเท่านั้น รึว่าจะเกิดเื่กับท่านจอมเทพกัน เ้าัแดง ัคราม ัฟ้าพวกเ้าพยายามติดต่อท่านจอมเทพโดยเร็วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือเปล่า "
" จอมปีศาจมารเมื่อรับรู้ว่าจอมเทพอสูรัทั้งสี่พยายามติดต่อความช่วยเหลือจากจอมเทพผู้ปกครองสุริยะดวงดาวดาราจักร 12 นักษัตร จึงได้หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" พวกเ้าคิดหรือว่าเ้าจอมเทพที่ดูแลสุริยะดวงดาวนี้และจอมเทพอีก 11 ดวงดาวนักษัตรจะมาช่วยพวกเ้าได้อย่างนั้นหรือ พวกเ้าคิดว่าพวกข้ามาโดยไม่ได้เตรียมการอะไรไว้อย่างนั้นหรือ พวกจอมเทพ 11 ดวงดาวและจอมเทพผู้ครองสุริยะดวงดาวนี้ของเ้าก็แทบจะเอาตัวเองไม่รอดเช่นกัน ความจริงที่ข้ามาที่นี้ก็เพื่อที่จะมาสะกัดกั้นพวกเ้าทั้ง 11 ดวงดาวนักษัตรไม่ให้ไปช่วยยังดวงดาวหงสาก็เท่านั้น เพราะว่าท่านจอมเทพอสูรปีศาจมารแห่งสุริยะดวงดาวปีศาจมารของข้า้าลูกศิษย์ของจอมเทพอสูรหงสาเพลิงเพื่อไปแต่งงานกับท่านจอมเทพอสูรปีศาจมารของข้าก็เท่านั้น เพื่อป้องกันพวกเ้าและจอมเทพของเ้าไปช่วยเหลือนางยังดวงดาวหงสา ข้าและพรรคพวกของข้าจึงมาสกัดพวกเ้าทั้ง 11 ดวงดาวและจอมเทพของเ้าเอาไว้อย่างไรเล่า แต่ใครจะคิดว่าข้าจะมาพบกับองค์หญิงของจอมเทพอสูรปีศาจมารคนก่อนเข้าที่ดวงดาวของเ้า ช่างเป็โชคดีของข้ายิ่งนักที่ข้าจะได้สร้างผลงานมากกว่าไปชิงตัวศิษย์ของจอมเทพของจอมเทพอสูรหงสาเพลิงเสียอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านจอมเทพอสูรปีศาจมารของข้าตามหาตัวนางมานับแสนปีแล้ว ใครจะคิดว่าบทจะเจอนางก็เจออย่างง่ายดายถือเสียว่าเป็โชคร้ายของดวงดาวของเ้าก็แล้วกัน ทีแรกข้าจะมาจับตัวนางไปอย่างเงียบ ๆ แต่พวกเ้ายังตรวจพบการมาของข้าได้ ถ้าอย่างนั้นทั้งดวงดาวันี้จงสูญหายไปซะ เคล็ดวิชาดวงิญญาร้ายที่อยู่ทั้งสุริยะนี้จงมอบพลังให้แก่ข้าจงทำลายดวงดาวนี้ไปซะ "
" กี๊สส ! กี๊สสส !! กี๊สสสส !!! กี๊สสสสส !!!! "
" บึ๊มม ! บึ๊มม !! บึ๊มมม !!! "
" แย่แล้ว ! เ้าัแดง ัคราม ัฟ้า พวกเ้ารีบสร้างค่ายกลัปกป้องดวงดาวัของเราไว้เร็ว ตัวข้าจะไปสกัดกั้นเ้าจอมปีศาจมารร้ายนี้ไว้เอง "
" ได้ท่านพี่ใหญ่ัทองท่านก็ระวังตัวเองด้วย เ้ามังคราม ัฟ้า สร้างค่ายกลัปกป้องดวงดาวัของเราก่อนเร็ว "
" ขณะัคราม ัแดง และัฟ้าผละมือจากการต่อสู้กับดวงิญญาอันชั่วร้ายนั้นเพื่อทำการสร้างค่ายกลัป้องกันดวงดาวอีกชั้น จอมปีศาจมารก็ได้อาศัยจังหวะนี้เพิ่มพลังโจมตีให้กับดวงิญญาอันชั่วร้ายลอบโจมตีจอมเทพอสูรัทั้งสามและมันเองก็ได้ต่อสู้กับจอมเทพอสูรัทองอีกครั้ง "
" กี๊สส ! กี๊สสส !! กี๊สสสส !!! "
" ตู๊มม ! ตู๊มมม !! อ๊ากก !! ไอ้ิญญาชั่วร้ายสารเลวบังอาจลอบโจมตีพวกข้า ัแดง ัครามพวกเ้าอดทนไว้ก่อนเราไม่อาจที่จะหยุดสร้างค่ายกลันี้ได้เป็อันขาด ถ้าเราหยุดสร้างดาวดาวนี้คงไม่รอดพ้นวันนี้ไปได้แน่ "
" ทางด้านจอมเทพอสูรัทองเองก็ได้อัญเชิญเทพอสูรัทองบรรพการมาประทับร่างตนเองอีกครั้ง โดยที่ไม่เสียดายแม้ว่าอายุขัยของตนเองจะสูญเสียไปมากน้อยเพียงใด " ข้าขออัญเชิญจอมเทพอสูรัทองบรรพการมาประทับร่างข้าอีกครั้ง "
" กรึ๊มม กรึ๊มมม "
" จงตายซะเ้าปีศาจมารร้าย "
" ตู๊มม ! ตู๊มม !! "
" ตู๊มมมม !! อ๊ากกก !!! " บัดซบเ้าัพวกนี้บังอาจทำให้ข้าได้รับาเ็อย่างนั้นหรือ บังอาจยิ่งนักนี้ก็หลายแสนปีแล้วที่ข้าไม่ได้รับาเ็โดยเฉพาะกับพวกัอันต่ำต้อยเช่นเ้า ถ้าอย่างนั้นเ้าอย่าอยู่กันเลย เคล็ดวิชาดวงิญญาชั่วร้ายเต็มสิบส่วนจงสังหารพวกัทั้ง 4 ตน นี้ให้สิ้น ไป "
" ก๊าสสสส !! ก๊าสสสสส !!! ก๊าสสสสสส !!!! ก๊าสสสสสส !!!!! "
" ขณะนั้นเองหยางโจวที่ซ่อนตัวอยู่เมื่อเห็นจอมเทพอสูรัทั้งสี่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต จึงจำเป็ต้องปรากฏตัวเองออกมาช่วยเหลือเทพอสูรัทั้งสี่ทันที "
" พลังวายุจงสร้างกำแพงแห่งสายลมปกป้องท่านเทพอสูรัทั้งสี่และดวงดาวันี้เอาไว้ ไป "
" กรึ๊มมม !! !!! กรึ๊มมมม !!!! กรึ๊มมมมม !!!!! กรึ๊มมมมม !!!!! "
" ค่ายกลมีดบินสะเก็ดดาวล้านกระบวนทัพจงทำลายและดูดพลังิญญาอันชั่วร้ายทั้งหมดนี้ ไป "
" เฟี๊ยวววว !! เฟี๊ยวววว !!! "
" ตู๊มม !!! ก๊าสสส !!! ก๊าสสสสส !!!! ตู๊มมมมม !!!!! ตูู๊มมมมมมม !!!!! "
" จอมปีศาจมารเมื่อเห็นเหล่าดวงวิญาณร้ายที่ตัวเองเรียกมา ถูกสกัดกั้นและถูกทำลายไปในเพียงชั่วพริบตาด้วยฝีมือของมนุษย์ผู้หนึ่งซึ่งไม่มีพลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ เลย จึงทำให้มันโกรธแค้นเป็ยิ่งนัก "
" บังอาจยิ่งนักเ้ามนุษย์ต่ำต้อยไร้พลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ เ้าเป็ใครกัน เ้าบังอาจทำลายดวงิญญาร้ายที่ข้าเรียกมาในครั้งนี้ "
" จอมเทพอสูรัทั้งสี่ตนแปลกใจยิ่งนักที่อยู่ ๆ พวกตนก็ได้รับการช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งพวกเขาไม่สามารถมองเห็นพลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ ได้เลยของเด็กหนุ่มผู้นี้ที่มาช่วยเหลือพวกเขาให้รอดพ้นจากวิกฤติในครั้งนี้ได้ โดยเฉพาะจอมเทพอสูรัแดงและจอมเทพอสูรัฟ้าทั้งสองตนมีสี่หน้าที่ตื่นตระหนกมากที่สุดเมื่อพบเจอหยางโจวอีกครั้ง "
" เ้า ! นี้มันเ้ามนุษย์ตัวน้อยที่ข้าเคยช่วยชีวิตไว้นี้ หยางโจวเ้ามาที่นี้ได้อย่างไรกัน ด้วยค่ายกลที่พวกข้าปกป้องคุ้มกันทั้งดวงดาวันี้ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้ จอมเทพอสูรัฟ้าผู้ที่เคยช่วยชีวิตหยางโจวไว้ กล่าวด้วยความประหลาดใจเป็อย่างยิ่ง "
" ใช่ข้าัแดงเองก็จำเ้าได้แล้วเช่นกัน เ้าคือหยางโจวคนที่ข้าพบที่ชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงนี้ แล้วเ้ามาที่นี้ได้อย่างไรกัน เพราะไม่มีใครที่สามารถรับรู้การต่อสู้ของพวกข้ากับจอมปีศาจมารนี้ได้นอกจากเ้าต้องมีขั้นเทพยุทธขึ้นไป มีเพียงบรรพชนของสามนิกายใหญ่เท่านั้นที่สามารถรับรู้การต่อสู้ของพวกข้าได้หรือว่าเ้ามีพลังขั้นเทพยุทธแล้ว เป็ไปไม่ได้ด้วยอายุของเ้าไม่ถึง 30 ปี ไม่มีทางที่เ้าจะอยู่ขั้นเทพยุทธได้คนที่จะมีพลังลมปราณและขั้นเทพยุทธได้ต้องมีการบ่มเพาะนับแสนปีแต่นี้เ้าอายุไม่กี่สิบปีเองต่อให้ร้อยปีหมื่นปีก็เป็ไปไม่ได้ "
" เ้าัฟ้า เ้าัแดงเด็กหนุ่มผู้นี้หรือที่เ้าเคยกล่าวถึงช่างน่าแปลกใจยิ่งนักข้านึกว่าอายุเขาจะหลายหมื่นปีเสียอีกแต่เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างหน้าแปลกใจยิ่งนัก "
" ท่านพี่ใหญ่ัทอง เ้าัฟ้าเ้าัแดงข้าว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ต้องมีพลังลมปราณและขั้นยุทธสูงกว่าพวกเราเป็แน่ พวกเราทุกคนจึงไม่สามารถมองพลังและขั้นยุทธของเ้าเด็กหนุ่มผู้นี้ได้ และจากทักษะและพลังอันแปลกประหลาดของเด็กหนุ่มนี้ที่ใช้ออกมาสามารถป้องกันและทำลายพลังดวงิญญาอันชั่วร้ายได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งพวกเราทั้งสี่คนร่วมมือกันยังต่อสู้กับเ้าปีศาจมารนี้ไม่ได้เลย "
" เป็ไปไม่ได้ข้าัฟ้าเจอเ้าหยางโจวนี้ครั้งแรกมันเกือบโดนพวกที่มีพลังลมปราณและขั้นาายุทธและขั้นกึ่งจักรพรรดิยุทธไม่กี่คนมันก็ปางตายแล้ว ถ้าไม่ได้ข้าช่วยไว้นะปานนี้มันคงตายไปนานแล้ว แต่มันก็น่าประหลาดใจยิ่งนักหลังจากมันออกมาจากดินแดนลับพิเศษของข้าที่สูญหายไป มันก็ทำอะไรหลาย ๆ อย่างเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้เยอะมาก "
" แฮ๊ะ แฮ๊ะ คาราวะผู้าุโัทุกท่าน ตอนนี้อย่ามาส่งสัยในตัวข้าเลย พวกท่านสนใจเ้าจอมปีศาจมารร้ายที่อยู่ตรงหน้าท่านก่อนดีกว่าและพวกท่านก็ยังได้รับาเ็สาหัสกันทุกตน ท่านยิ่งส่งสัยมากพูดมากอยู่เดี๋ยวร่างกายท่านไม่ไหวเอานะ นี้โอสถทิพย์ของข้าท่านรับไปกินเพื่อฟื้นฟูพลังของพวกท่านก่อน "
" อ๊ะ ! เ้าเด็กน้อยโอสถนี้แค่พวกข้าได้กลิ่นดูเหมือนพลังพวกข้าก็กลับมาบางส่วนแล้วพวกข้าอยู่มานับล้านปีไม่เคยรับรู้เลยว่ามีโอสถที่วิเศษนี้อยู่ในเอกภพนี้เ้าได้มาอย่างไรกัน "
" เอ่อ ! คือว่าโอสถนี้ก็ได้มาจากสมุนไพรของท่านาุโัฟ้านั้นแหละเพียงแต่ข้ามีวิธีและตำหรับยาในการสกัดเป็โอสถชนิดนี้ก็เท่านั้น "
" เ้าว่าอย่างไรนะเ้าเอาสมุนไพรในดินแดนลับพิเศษของข้าที่หายไปมาทำโอสถชนิดนี้ หรือว่าดินแดนลับพิเศษของข้าที่หายไปก็คือเ้านี้เองที่เอามันไป "
" เอ่อ ! คือว่าให้ข้าจัดการทางนี้เสร็จก่อนพวกท่านก็กินโอสถทิพย์นี้ไปก่อน หลังจากข้าจัดการเ้าจอมปีศาจมารร้ายนี้เสร็จแล้วข้าจะเล่าทุกอย่างที่พวกท่านอยากรู้ให้พวกท่านฟังทั้งหมดเอง "
" เ้าัฟ้าเ้าก็ฟังเ้าเด็กหนุ่มนี้พูดก่อน เราต้องรีบรักษาตัวเองให้หายดีก่อนเพราะท่านจอมเทพและดวงดาว 11 นักษัตรยังรอพวกเราไปช่วยเหลือและยังเ้าจอมปีศาจมารนี้อีกที่เราต้องจัดการมันก่อน "
" ท่านผู้าุโัทุกท่านโปรดรักษาอาการาเ็ของพวกท่านก่อนส่วนเ้าจอมปีศาจมารร้ายนี้ไว้เป็หน้าที่ของข้าที่จะจัดการมันเอง "
" ด้านจอมปีศาจมารจากสุริยะดวงดาวปีศาจมารหลังจากดวงิญญาร้ายที่ตัวเองเรียกมาถูกทำลายด้วยฝีมือของมนุษย์ผู้หนึ่งซึ่งไม่มีพลังและขั้นยุทธใด ๆ เลย และหลังจากที่ฟังการพูดคุยของจอมเทพอสูรัทั้งสี่กับหยางโจวแล้ว จอมปีศาจก็คิดว่าเ้ามนุษย์ผู้นี้ต้องมีพลังที่แปลกประหลาดแแน่นอนด้วยตัวมันเองก็อยู่มาหลายล้านปีเช่นกัน ย่อมพบเจอสิ่งที่แปลกประหลาดมามากมายและยิ่งมาเห็นการใช้ทักษะที่แปลกประหลาดเช่นนี้มันจึงไม่ประมาทกับมนุษย์ผู้ด้อยพลังและขั้นยุทธนี้เป็อันขาด "
130
