โซ่ตรวนใจ

        คอนโดมิเนียม St.Thomas

        อนูปก้าวกระโดดข้ามรั้วเล็ก วิ่งไล่จนทันร่างของจินนี่ สองมือของคว้าร่างของเธอกระแทรกเข้าแผงอกกว้างของเขา ทั้งคู่ล้มกลิ้งบนสนามหญ้าพร้อมกัน “โอ้ยย วิ่งหนีผมทำไม เปียกหมดแล้ว” อนูปรวบร่างของเธอไว้ใต้ร่างของเขา ยกตัวขึ้นคร่อม “ผมถามว่าวิ่งทำไม คุณก็รู้แล้วว่าผมไม่ได้รักคุณ จะดราม่าทำไมไม่ทราบ ทำแบบนี้ผมเบื่อรู้ไหม ผมเบื่อผู้หญิงงี้เง้าแบบคุณ เราหย่ากันได้ไหม” น้ำเสียงของเขาแตกกึ้งเสียงทุ้ม อนูปทิ้งร่างของเขาลงข้างเธอ “ชีวิตของผมมันวุ่นวายตั้งมีพวกคุณทั้งสองคนเข้ามาในชีวิตผม จินนี่ได้โปรดเข้าใจความรูู้สึกที่มันอึดอัดจนแทบจะบ้าอยู่แล้วได้ไหม” ฝ่ามือของเขาปิดใบหน้าของตนเองไว้ “เพราะเธอไม่ใยดี อาจารย์ถึงมีอาการคลั่งเเบบนี้ เธอรู้วิธีทำให้อาจารย์คลั่งไคล้” จินนี่ลุกขึ้นปัดเศษหญ้าบนเสื้อผ้าของเธอ “ต้องการพูดอะไร พูดให้หมด” อนูปลุกขึ้นตาม “หนูไม่เเปลกใจ อาจารย์สอนหนังสือถึงระดับมหา’ลัย แต่หาทางออกของปัญหาไม่ได้” มือหนานุ่มของเขาบีบแก้มของเธอ “เวลาใครพูดแทงใจ อาจารย์จะใช้กำลังทำร้าย หนูไม่ยอมหรืออารีน่าที่รักอาจารย์จนยอมให้ทุบตี” จินนี่ใช้จังหวะที่เขาเผลอสอดปลายเท้าดันสะโพกทุ่มร่างของอนูปลงบนพื้นสนามหญ้าอย่างไว “จินนี่!!!!” ดวงตาคมดุเบิกกว้างมองไปที่จินนี่ด้วยความโมโห จินนี่รู้สึกว่าจะไม่พ้นเงื้อมือของอนูปแน่ เธอตัดสินใจวิ่งไปสระว่ายน้ำด้านหลังคอนโดฯ “จะไปไหน นังตัวเเสบ”

        ดานิมเฝ้ายืนมองจากร้านพิซซ่า “ไม่รู้ใครตายก่อนกันงานนี้” ดานิมกดโทรศัพท์ในมือ “ไอ้ฮารีมเฮงซวย ปล่อยฉันไว้กับคนบ้า” ดานิมฉุกคิดแล้วนิ่ง “หรือว่ามันเป็นบ้าไปแล้วเพราะอารีน่าส่งข้อความแบบนั้น อารีน่าก็โหด มันพูดว่าเลิก มันเลิกได้ที่ไหน” ฮารีมกำลังรอรับชาร์มาที่สนามบิน “มีอะไรวะ” คานยืนดื่มน้ำอัดลมอย่างสบายใจ “ไอ้อนูป มันบ้าแล้ววะ ไล่บี้จินนี่ทั่วคอนโด เมื่อกี้มันโดนจินนี่ทุ่มอย่างแรง” คานหัวเราะเสียงใสเหมือนเด็กน้อย “สมน้ำหน้า ปล่อยมัน อารมณ์มันค้าง มันต้องการอารีน่าคนเดียว”

        ดานิมทำหน้าเบี้ยวมองไปที่ทางเดิน อนูปอุ้มร่างจินนี่พาดบ่าตรงไปที่ลานจอดรถ เปิดประตูรถเก๋งของจินนี่ “ปล่อยหนูลงนะคะ อาจารย์” อนูปจับร่างของเธอยัดเข้าไปในที่คนขับรถ “ไปพักผ่อนที่บ้านของเธอ ผมจะไปธุระ” จินนี่หยุดนิ่งก้มหน้าลง เนื้อตัวเริ่มแดงเพราะแรงบีบของเขา “ไปกับผู้หญิงคนนั้น ใช่ไหม หนูจะบอกอารีน่า” อนูปยืนคร่อมที่ประตูรถ “ดี ช่วยบอกเธอด้วย ว่าผมไปกับโซรินี่” อนูปส่ายหน้าเล็กน้อย “ห้ามตามมา ไม่รับประกันถ้าขาหัก มีอีกเรื่อง ไวน์แดงที่คุณดื่มมันมียาทำให้เป็นกามตายด้าน ผลการตรวจวางบนโต๊ะอาหาร ตอนนี้กลับไปนอนที่คฤหาสน์ เจอกันวันศุกร์”

        “ปัง” อนูปปิดประตูรถ หันหลังเดินตรงไปที่ร้านอาหารเดิม ชายหนุ่มจ่ายเงินค่าอาหาร มองหาโซรินี่ที่มองตาค้างพูดไม่ออก โซรินี่รู้สึกว่าเธอจะต้องเผชิญกับเสือร้าย “เครื่องในฉันจะไม่พังเหรอนี่ เขากำลังคลั่งเมียทิ้ง โซนูเผ่นดีกว่ามั้ง ไม่คุ้มเลย”

        หยาดน้ำตาที่ไหลริอาบแก้มอย่างต่อเนื่องของจินนี่ทำให้ดานิมรู้สึกสงสาร เดินเข้าพร้อมกระดาษทิชชูและกระป๋องน้ำดื่ม “ขอบคุณค่ะ” ดานิมยืนพิงรถเก๋งของเธอ “กลับไปเถอะครับ ไม่มีใครแทนที่อารีน่าได้ เขาคลั่งแบบนี้หลายครั้งแล้วตั้งแต่สมัยเรียน คุณใช้เวลาทำใจ และทบทวนให้ดีๆนะครับ” จินนี่สตาร์ทเครื่องยนต์อย่างแรง ร่างดานิมถอยออกห่าง

        อนูปเข้าไปนั่งในรถเอนกประสงค์ ส่องกระจกส่องหลังมองรถเก๋งของจินนี่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวชูนิ้วกลางใส่หน้าของเขา “ฮ่าๆๆๆ อนูปหัวเราะอย่างพอใจ “เขาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบเงินจำนวนหนึ่งวางลงในมือของโซนู “บ้านอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง” โซนูหันควับด้วยความแปลกใจ “อ้าว คุณไม่ไปเที่ยวกับฉันเหรอ” อนูปส่ายหน้า “ผมต้องการไล่แม่นั่นไป ตอนนี้คุณจะไม่ปลอดภัย พ่อและพี่ของเธอคือมาเฟีย ผมไม่ต้องการให้พวกเขาทำร้ายคุณ” โซรินีหัวเราะออกมา “โธ่เอ้ย ไม่ต้องให้เงินฉัน ฉันเปิดผับขายเหล้าและอาหารตามสั่ง ฉันไม่ได้ทำงานพึ่งเงินพ่อแม่แล้ว  ตอนนี้ฉันพาพวกเขามาเลี้ยงดู “ อนูปคว้าลำคอของโซนูเข้ามา ประกบริมฝีปากของเขาทันที ทั้งคู่แลกจูบด้วยความมัวเมา อนูปถอนริมฝีปากของเขาออก “ได้รสชาติไหมคะ”

        “ขอบคุณครับ” อนูปเคลื่อนรถเอนกประสงค์หักเลี้ยวเข้าถนนหลักมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ดานิมนั่งมองสิ่งที่น่าแปลกใจ ร่างของโซนูยืนโบกมือให้อนูปพร้อมส่งจูบ “โซรินี่ รอก่อน” ดานิมวิ่งเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ “ไม่ไปกับมันเหรอ” หญิงสาวลูกขึ้นส่ายหน้า “เข้าจะไปธุระที่สนามบินไปรับน้องสาว” ดานิมมองสภาพรถของโซนู “รถใหม่สวยดี พ่อคนใหม่รวยซิใช่ไหม” โซนูยักคิ้วพร้อมเสียงหัวเราะ”ใช่ค่ะ ”

        สามวันต่อมา

        อนูปตื่นแต่เช้าพบพนักงานทำความสะอาดกำลังเก็บของเครื่องใช้ของจินนี่ “คุณจินนี่จะกลับมาวันศุกร์ค่ะ ส่งพวกดิฉันมาดูแลความสะอาด อาหารเช้าตั้งโต๊ะเรียบร้อยค่ะ” หญิงแม่บ้านวัยสามสิบเศษมองขวดไวน์แดงเปล่าเต็มอ่างล้างจาน “ช่วยเอาขวดพวกนี้ไปทิ้งด้วยครับ” เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น “อนูป จินนี่ป่วยหนักอยู่ที่โรงพยาบาล” การุซิงห์โทรมาหาลูกเขย “ครับ ผมจะหาเธออีก 10นาที” การุซิงห์ยิ้มกริ่มพอใจ “ใช้ได้ อีก 10นาที” ร่างของจินนี่นอนหลับในอาการไข้ไม่ยอมลด “คุณหมอ ลูกสาวผมเป็นอะไรครับ” นายแพทย์สมิทอ่านผลรายงาน “มีสารเคมีปนในกระแสเลือด ผมคิดว่าจะส่งตัวเธอไปรักษาที่โรงพยาบาล Emoryด่วนครับ”

        โรงพยาบาล Emory

        ภายในห้องฉุกเฉิน ร่างของหญิงสาวอยู่บนเตียงคนไข้ สายน้ำเกลือ เครื่องช่วยหายใจ เสียงลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด “มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของฉัน อนูป” อนูปยืนมองภายนอกห้องฉุกเฉิน “เธอดื่มไวน์แดงมียาBeta Block ครับ” ประโยคสั้นจบลง ปลายกระบอกปืนจ่อที่กลางขมับของเขาทันที “แกดูแลลูกสาวของไม่ได้ใช่ไหม” ดวงตาแดงก่ำด้วยความกระหายในความแค้น “คุณค่ะ ฟังเข้าก่อน” มอลลี่รีบคว้าปืนในมือของสามี แต่ทว่ามืออนูปคว้าปลายกระบอกปืนยกขึ้นจ่อที่กลางหน้าผากของเขาอีกครั้ง “ยิงผมเลยครับ ถ้าคิดว่าผมเป็นคนทำเธอ ผมไม่รู้ว่าในนั้นมียาประเภทไหน ลูกชายของคุณเป็นคนเฉลย ผมเตือนเธอด้วยตัวผมเอง ตอนนี้เธอดื่มมันอีกทำไม ถามเธอเองครับ” การุซิงห์ลดกระบอกปลายปืนลง ห่างจากพวกเขาไม่ไกลนัก คุณหมอราหุล มีรา ยืนมองพี่ชายที่ยืนจ้องตาต่อตากับการุซิงห์

        “พี่อนูป” มีราเรียกชื่อพี่ชาย อนูปหันหน้าตามเสียง “มีรา” สองพี่น้องโผล่เข้าหากัน อนูปกอดร่างของน้องแน่น “ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ ถ้าพี่เป็นอะไรไป หนูจะอยู่กับใคร กลับบ้านเราเถอะ ค่ะ ไม่เอาแล้วหนูไม่ให้พี่อยู่ที่นี่ พี่จ้ากลับไปหาพ่อกับแม่ดีกว่า พี่อนูป” มีราปล่อยโฮออกมา การุซิงห์ส่งกระบอกปืนให้สมุนคู่ใจ สองมือเอื้อมเข้าไปลูบศีรษะของมีรา “ลุงขอโทษ อย่าร้องไห้ ตอนนี้จินนี่ป่วยหนัก ลุงทำใจไม่ได้” มีราเงยหน้าขึ้น “ทำใจไม่ได้ ก็เอาชีวิตพี่ชายหนู มันใช่เหรอค่ะ คุณลุงทุกวันเราทุกคนต่างยอมเสียสละพี่อนูปให้จินนี่ คุณลุงสนใจความรู้สึกของจินนี่ เคยถามไหมว่า พี่อนูปรู้สึกอย่างไร เขากำลังอยู่ในสภาพไหน หนูขอร้องค่ะ ปล่อยพี่ชายของหนูเถอะ”

        คุณหมอราหุลมองเรื่องราวทั้งหมดในของเขาคิดว่ามันคือการเล่นละครอีกหรือเปล่า ร่างของคุณหมอแทรกเข้าไปในห้องฉุกเฉิน “ผมขอดูผลตรวจเลือดทั้งหมดครับ” การุซิงห์ส่ายหน้าไปมา “แล้วแต่จินนี่ ลุงไม่ยอม สาเหตุการป่วยก็มาจากพี่ชายของเธอ รับผิดชอบสักนิดได้ไหม” อนูปเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “คุณลุงพูดถูก สาเหตุการป่วยของจินนี่เพราะพี่คือสาเหตุ ทานอะไรมาหรือยัง แล้ว อา...” อนูปหยุดคำพูดเมื่อคุณหมอราหุลออกมาจากห้องฉุกเฉิน “อานีช่า จะมาถึงพรุ่งนี้ค่ะ” อานีช่าคือสะพานเชื่อมที่ทุกคนรู้ว่า อนูปรักทารกน้อยมากแค่ไหน “คุณพ่อ คุณแม่ สบายดี ใช่ไหม” มีรากอดร่างของพี่ชายแน่น “พี่กลับบ้านนะคะ หนูอยากอยู่กับพี่”

        วันต่อมา คอนโดมิเนียม Iron Wing

        นานีรับกุญแจห้องพัก 1909 จากดานิม “พี่พักที่นี่เหรอครับ” วารุณอุ้มหลานสาวรอเข้าไปในบ้าน “ชั่วคราวจ๊ะ” นานีขมวดคิ้วในอาการน้อยใจ “ใจคอจะทิ้งนานีใช่ไหม” อารีน่าเดินนำหน้าทุกคนเข้าไปในบ้าน ภาพความหลังก่อนออกไปจากที่นี่ อนูปดันร่างของเธอเข้าไปพิงพนัง อารีน่าหยุดที่หน้าห้องครัว เสียงของเขาก้องใบหูของเธอ “อารีน่า คุณอยู่ไหน” เท้าเรียวงามเดินต่อที่หน้าห้องนอน หญิงสาวจำได้เธอจัดดอกไม้แห้งพวกนั้นให้เขา “นานีจะเก็บของก่อนนะคะ” อารีน่าได้สติเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องนอนไร้ร่างของอนูป “พี่ เป็นอะไรครับ” อารีน่ามองหารูปภาพที่วางบนเตียงนอน “เขาเอารูปภาพนั้นไปด้วยจริงๆ” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ “รูปภาพอะไรครับ”

        “ไม่มีอะไรจ๊ะ พาหลานนอนในเปล ห้องของน้องอยู่ตรงทางเดิน พักผ่อนก่อน พี่จะทำอาหารค่ำ” วารุณวางร่างน้อยในเปล “หลับปุ๋ยเลยครับ” วารุณจุมพิตหลานสาว “พี่ ผมรีบไปเมืองเอ็มวอล จะมีการสอบเข้านาซ่าที่นั่น รักษาตัวดีๆนะครับ อาทิตย์หน้าผมจะมาหา” วารุณกอดลาพี่สาว “ไม่ค้างกับพี่หน่อยเหรอ” วารุณส่ายหน้า “ผมต้องสอบเข้าทำงานในนาซ่าให้ได้ครับ มันคือความฝันของผม และคุณย่าซื้อคอนโดฯที่นี่แล้วครับ 2019ชั้น 20ครับ” วารุณจูบหน้าผากของพี่สาว “ผมรักพี่ครับ”

        อารีน่าเปิดตู้เสื้อผ้าของอนูป มือทั้งสองของเธอสัมผัสเสื้อผ้าของคุณที่แขวนอยู่ “เอาไปแค่ 4-5ชุด เสื้อกันหนาวก็ไม่เอาไป” เธอสำรวจของใช้ส่วนตัว เขาไม่หยิบอะไรติดตัวไปมาก เธอเดินเข้าไปที่ห้องทำงานทางประตูเชื่อม หนังสือกองบนโต๊ะทำงาน อารีน่าเข้าไปนั่งในเก้าอี้ทำงาน เปิดจอคอมฯ ภาพของเธอคือภาพพักหน้าจอ หญิงสาวจ้องภาพนั้นในงานแต่งงานของจินนี่ ไฟล์เริ่มเปิดขึ้นมา “ทำงานค้างไว้ หญิงสาวอ่านงานของเขา “อาจารย์คุมสอบที่เมืองเอ็มวอล” อนูปรับงานเสริมทำหน้าออกข้อสอบให้หน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐที่เขาได้รับเชิญให้เป็นวิทยากร เสียงอานีช่าร้องไห้จ้าเมื่อไม่พบใครในห้องนอน อารีน่ารีบเข้าไปอุ้มลูกสาว “โอ้ มาดูอะไรกับแม่ดีกว่า ไม่ร้องนะคะ” สองแม่ลูกนั่งหน้าคอมฯ อารีน่าเพลินอ่านเรื่องงานของอนูป “พ่อของหนูเก่งมากนะคะ พ่อได้รับเชิญเป็นพิธีกรหลายแห่งเลย โตขึ้นต้องเก่งแบบนี้นะจ๊ะ” ปลายนิ้วมือของเธอลูบใบหน้าของเขาในรูปภาพ เธอต้องสะดุ้งเมื่อเงยหน้าขึ้น “อนูป” ร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลายืนมองอานีช่าที่ส่งเสียงกรี๊ดร้องดีใจ “ผมมาเอางานของผม” อารีน่ารีบลุกขึ้นถอยหลังเล็กน้อย อนูปสอดมืออุ้มร่างของอานีช่า เสียงกรี๊ดดีใจของอานีช่าทำให้เขาพรมจูบบนใบหน้าของทารกน้อย

        “คุณอารีน่า อารีน่า” นานีพยายามปลุกหญิงสาวที่นอนหลับพร้อมความฝันว่าอนูปกลับมา เธอสะดุ้งตื่นขึ้น “อนูป” นานีหันหน้ามองด้านหลัง “คุณอนูปอยู่ที่ไหนคะ” หญิงสาวได้สติ เสียงร้องไห้ของอานีช่าดังขึ้น “ฝันไปหรอกหรือนี่ พระเจ้าเราคงอยู่ที่นี่ไม่ได้”