เสียงซุบซิบยังคงดังอยู่ภายในหอทดสอบพลัง แม้เหตุการณ์จะจบลงไปแล้ว แต่บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
สายตาของศิษย์หลายสิบคู่ยังคงจับจ้องไปที่เสี่ยวชวน
ไม่ใช่สายตาปกติ
แต่เป็สายตาที่ปะปนไปด้วยความหวาดระแวง…และความกลัว
“เมื่อครู่…เ้าเห็นหรือไม่”
“สีพลังนั่น…มันไม่ใช่ของคนปกติ”
“ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน…”
เสียงกระซิบแ่เบา แต่กลับชัดเจนราวกับดังอยู่ข้างหู
เสี่ยวชวนยืนนิ่ง มือยังคงสั่นเล็กน้อยโดยที่เขาไม่รู้ตัว
ภาพเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในหัว
แสงสีดำ…เสียงนั้น…และความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายได้
“พอได้แล้ว”
เสียงเย็นของเย่หานดังขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบลงทันที
“แยกย้ายไปฝึกต่อ”
ไม่มีใครกล้าขัด
เหล่าศิษย์ค่อย ๆ สลายตัวออกไป แต่ก่อนจะจากไป พวกเขายังคงหันกลับมามองเสี่ยวชวนเป็ระยะ
เหมือนกำลังมองสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในที่แห่งนี้
“เ้า อยู่ก่อน”
เสียงนั้นทำให้เสี่ยวชวนชะงัก
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเย่หาน
สายตานั้น…ลึก และเย็น
ไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
“ขอรับ”
เมื่อทุกคนออกไปจนหมด ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ
เย่หานก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว
ช้า…แต่กดดัน
“เ้ารู้หรือไม่ ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น”
เสี่ยวชวนเม้มปาก
“…ไม่ทราบขอรับ”
คำตอบนั้นจริง
แต่ในขณะเดียวกัน…ก็ไม่ใช่ทั้งหมด
เย่หานจ้องเขาอยู่นาน
ราวกับกำลังพยายามมองทะลุเข้าไปถึงภายใน
“งั้นจงจำเอาไว้”
เสียงของเขาเย็นลงอีก
“สิ่งที่เ้าไม่เข้าใจ…มักจะเป็สิ่งที่อันตรายที่สุด”
เสี่ยวชวนไม่ตอบ
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“จากนี้ไป” เย่หานกล่าวต่อ “เ้าจะอยู่ภายใต้การสังเกต”
คำพูดนั้นสั้น
แต่หนัก
“…ขอรับ”
เย่หานหันหลัง
“ไปได้”
เสี่ยวชวนไม่รอช้า เขาหมุนตัวและเดินออกจากหอทดสอบทันที
ทันทีที่พ้นประตู
เขาสูดลมหายใจลึก
เหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากที่ที่อึดอัดเกินไป
แต่—
ความอึดอัดนั้นไม่ได้หายไป
มัน…ยังอยู่ในตัวเขา
เขาเดินไปตามทางเดินยาวของสำนัก
ผู้คนที่เคยเดินผ่านกันตามปกติ
วันนี้กลับหลีกทางให้
บางคนถึงกับหยุดพูดเมื่อเขาเดินผ่าน
สายตาที่มองมา
ไม่เหมือนเดิม
เสี่ยวชวนกำมือแน่น
“บ้าจริง…”
เขาพึมพำเบา ๆ
แล้วในตอนนั้น—
“เ้ารู้สึกใช่ไหม…”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เบา…แต่ชัด
เสี่ยวชวนหยุดเดินทันที
หัวใจเต้นแรง
“ใคร”
เขาหันไปมองรอบ ๆ
ไม่มีใคร
ทางเดินว่างเปล่า
“ความรู้สึกนั้น…”
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง
ใกล้ขึ้น
ชัดขึ้น
“…พลัง”
เสี่ยวชวนกัดฟัน
“ออกมา!”
ไม่มีเสียงตอบ
แต่—
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของเขา
เื
ร่างคนที่ล้มลง
เสียงกรีดร้อง
และความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ความรู้สึกที่…ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้น
“พอได้แล้ว…”
เขาพึมพำ
มือยกขึ้นกุมศีรษะ
“แค่ฆ่า…”
เสียงนั้นกระซิบ
“…เ้าจะแข็งแกร่งขึ้น”
“หยุด!”
เสี่ยวชวนะโออกมา
เสียงของเขาสะท้อนในทางเดินว่างเปล่า
ลมหายใจของเขาหนักขึ้น
แต่เสียงนั้น…เงียบลง
เหมือนกำลังรอ
รอให้เขา “เลือก”
เขายืนอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง
ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือ
“…บ้าจริง”
เขาหันหลัง
ตั้งใจจะออกไปจากตรงนั้น
แต่ยังไม่ทันได้ก้าว—
“เสี่ยวชวน”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า
เขาเงยหน้าขึ้น
จางหลง
ยืนอยู่ตรงนั้น
พร้อมกับศิษย์อีกสองคน
รอยยิ้มมุมปากยังคงเหมือนเดิม
แต่สายตา…เย็นกว่าเดิม
“ดูเหมือนเ้าจะมีชื่อเสียงขึ้นมาในวันเดียวเลยนะ”
เสี่ยวชวนไม่ตอบ
เขาเพียงมองกลับ
นิ่ง
“พลังเมื่อครู่…” จางหลงเอียงหัวเล็กน้อย “น่าสนใจดีนี่”
“…หลีกทาง”
เสียงของเสี่ยวชวนเรียบ
แต่ต่ำกว่าปกติ
จางหลงหัวเราะเบา ๆ
“รีบร้อนไปไหนกัน”
เขาก้าวเข้ามาใกล้
“หรือว่า…กลัว?”
คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่าง
ในหัวของเสี่ยวชวน
เสียงนั้น…ดังขึ้นอีกครั้ง
“ฆ่ามัน…”
หัวใจของเขากระตุก
มือกำแน่น
“เ้าคิดว่า…”
จางหลงพูดต่อ
“…คนอย่างเ้าจะปกป้องนางได้จริงหรือ?”
สายตาของเขาเหลือบไปทางด้านนอก
ราวกับหมายถึง “หลินเยว่”
และในวินาทีนั้น—
บางอย่าง…ขาดสะบั้น
“พอได้แล้ว”
เสียงของเสี่ยวชวนต่ำ
เย็น
ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
จางหลงชะงักเล็กน้อย
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร—
เสี่ยวชวนก้าวเข้ามา
เร็ว
เร็วกว่าที่ควรจะเป็
มือของเขาคว้าคอของจางหลง
“อั่ก—!”
ร่างของอีกฝ่ายถูกยกขึ้นจากพื้น
ศิษย์อีกสองคนใจนถอยหลัง
“เ้า—!”
แรงบีบเพิ่มขึ้น
ดวงตาของเสี่ยวชวนเปลี่ยนไป
นิ่ง
ว่างเปล่า
“ฆ่า…”
เสียงในหัวกระซิบ
“ฆ่ามัน…”
ลมหายใจของจางหลงเริ่มติดขัด
มือพยายามแกะออก
แต่ไร้ผล
“ปล่อย…!”
เขาพูดออกมาได้อย่างยากลำบาก
และในตอนนั้น—
เสี่ยวชวน…ยิ้ม
รอยยิ้มบาง ๆ
ที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านร่าง
มัน…น่าพึงพอใจ
“อีกนิดเดียว…”
เสียงนั้นดังขึ้น
“แล้วเ้าจะได้รู้…”
มือของเขาเริ่มออกแรงเพิ่ม
แต่ทันใดนั้น—
ภาพหนึ่งแวบเข้ามา
รอยยิ้มของหลินเยว่
เสียงของนาง
“พี่ชวน…”
เสี่ยวชวนชะงัก
ดวงตาสั่นไหว
“…ไม่”
แรงบีบหยุดลง
เขาปล่อยมือทันที
จางหลงร่วงลงกับพื้น ไออย่างรุนแรง
เสี่ยวชวนถอยหลัง
หายใจหนัก
มือสั่น
“ข้า…”
เขามองมือตัวเอง
เหมือนไม่ใช่ของตัวเอง
ศิษย์รอบข้างเริ่มมองด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
“เ้ามัน…”
จางหลงพูดด้วยเสียงแหบ
แต่ไม่กล้าพุ่งเข้าใส่อีก
เสี่ยวชวนไม่ตอบ
เขาหันหลัง
แล้วเดินออกไป
เร็วขึ้น
เหมือนกำลังหนี
เสียงในหัว…เงียบลง
แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่
ชัดเจน
และอันตราย
เมื่อเขากลับถึงบ้าน
ประตูถูกเปิดออก
“พี่ชวน!”
เสียงของหลินเยว่ดังขึ้นเหมือนเดิม
สดใส
เหมือนทุกวัน
เสี่ยวชวนหยุดอยู่หน้าประตูเล็กน้อย
ก่อนจะก้าวเข้าไป
“ข้ากลับมาแล้ว”
เสียงของเขา…แ่ลง
“วันนี้พี่ดูแปลก ๆ นะ”
นางเอียงหัวมอง
เสี่ยวชวนไม่ตอบทันที
สายตาของเขามองไปที่นาง
เงียบ
และในเสี้ยววินาทีนั้น—
ความคิดหนึ่ง…แวบเข้ามา
“ถ้าฆ่า…”
หัวใจของเขากระตุก
ดวงตาเบิกเล็กน้อย
“…จะได้พลังเท่าไหร่”
เสี่ยวชวนถอยหลังทันที
“พี่ชวน?”
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
“เป็อะไรไป”
“…ไม่เป็ไร”
เขาตอบเร็วเกินไป
เร็ว…เหมือนปฏิเสธบางอย่าง
เขาหันหน้าหนี
ไม่กล้ามองนาง
มือกำแน่น
เล็บจิกลงในฝ่ามือ
“ข้าขอไปพักก่อน”
“อืม…ได้”
หลินเยว่มองตาม
สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ในห้องเล็ก ๆ
เสี่ยวชวนทรุดตัวลงนั่ง
หายใจหนัก
“ข้า…เกือบ…”
เสียงของเขาสั่น
มือยังคงสั่นไม่หยุด
“เ้ารู้แล้วใช่ไหม…”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ชัดเจน
ใกล้
“…ความแข็งแกร่งของเ้า”
เสี่ยวชวนหลับตาแน่น
“หุบปาก…”
“แค่ฆ่า…”
เสียงนั้นกระซิบ
“แล้วเ้าจะได้มากกว่านี้”
ความเงียบปกคลุมห้อง
แต่ในความเงียบนั้น—
บางอย่างกำลังเติบโต
ช้า ๆ
และเงียบงัน
เสี่ยวชวนกำหมัดแน่น
เพราะเป็ครั้งแรก
ที่เขา
“กลัวตัวเอง”
9K
