..เช้าวันใหม่
เสียงนกกู่ร้องแสงสลัวเล็ดลอดเข้ามายังรอยแยกของฝาบ้านร่างบอบบางที่ยังเห็นกระดูกตามโครงหน้าเด่นชัดพลันพลิกกายครั้งหนึ่ง
การนอนหลับท่ามกลางความเงียบนั้นช่างหาได้ยากยิ่งบรรยากาศป่าเขา ที่มีเสียงนกเสียงไก่เพียงตอนเช้าและตอนเย็นทำให้ในใจของคนที่ต้องมาสวมบทบาทเป็แม่พลอยสงบลงอย่างหาได้ยาก
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยทั้งที่เปลือกตายังหลับพริ้มกำลังจะหลับลงไปอีกครั้งพลันบังเกิดเสียงหนึ่งขึ้นมาเสียก่อน
ตั๊ก..(เสียง)
" หืม.. " พลอยไพลินขมวดคิ้วมุ่น ในใจปรากฏโทสะขึ้นมาระลอกเล็ก ๆ
กะตั๊กๆ (เสียง)
คิดจะหลับลงไปอีกรอบแต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเพราะเสียงเ้าไก่ทั้งสามตัวที่เลี้ยงเอาไว้ข้างเรือนไม่ไกล
กะตั๊กๆ กะตั๊ก ๆ เอ๊กอี้เอ้กโอ้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (เสียง)
" โว้ย! โก่งคอขนาดนี้มันไม่ร้าวแตกหมดแล้วเรอะฮึ่ม..เดี๋ยวแม่จับลงหม้อซะหรอก "คนถูกปลุกด้วยเสียงธรรมชาติโวยวายบนที่นอนแข็ง
หญิงสาวขยี้ตาของตัวเองอีกทั้งยังงัวเงียลุกขึ้นเพราะการบังคับให้ตื่นด้วยเสียงที่แปลกประหลาด
ตกลงว่านี่คือเสียงไก่จริงๆ ใช่ไหม แต่เพราะในใจคิดอ่านด้วยความระแวดระวัง พลันอดคิดไม่ได้ว่าทำไมไก่พวกนั้นโก่งคอขันราวกับ้ากลั่นแกล้ง มันกำลังกวนประสาทแต่พอนึกถึงสิ่งที่จะต้องทำในวันนี้ขึ้นมาได้จำต้องสลัดผ้าห่มแล้วพับมันอย่างดีเอาไว้กับหมอน
พลันเหลือบไปมองบนที่นอนของสองแฝดว่างเปล่า..
ช่างเป็เด็กที่ขยันจริงๆ
ถามว่าอายไหมที่ตื่นที่หลังเด็กแฝด ?
ไม่
..นี่มันยังมืดสลัวอยู่ต่อให้ตื่นเร็วก็ไม่มีอะไรทำมากไปกว่าการตื่นขึ้นมามองรอบบ้านด้วยความมืด
โลกนี้ไม่มีไฟฟ้าใช้มีแต่ตะเกียงที่จุดได้เพียงบางเวลาเพราะน้ำมันที่ใช้เติมราคาแพงอยู่ไม่น้อย ไม่มีแก้วครอบเหมือนตะเกียงผีหลอกด้วยเพียงโดนลมพัดก็ดับแล้ว
นอกจากรอแสงอาทิตย์ขึ้นมาก็ไม่อาจใช้แสงอื่นทดแทนได้ เพราะฉะนั้นนอนต่อเหอะ..
แต่เช้านี้เพราะเ้าพวกไก่สามตัวที่ส่งเสียงขันกวนประสาทจนเธอต้องตื่นขึ้นมาเต็มตาจึงได้ลุกขึ้นแล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อการใช้ชีวิตในวันใหม่
ล้างหน้าขัดฟันด้วยเกลือ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามเนื้อตัว จากนั้นนุ่งผ้าซิ่นแล้วใช้ผ้าพันอกเช่นเดิมและที่ขาดไม่ได้สำหรับเธอคือผ้าคลุมไหล่ มันรู้สึกหวิวแปลก ๆเวลาที่ใส่แค่เกาะอกเท่านั้น ก้าวออกมาจากเรือนได้ก็เริ่มสังเกตบ้านอย่างจริงจัง
แสงแรกกระทบตัวบ้านบ้างแล้วอาจมองรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้ แต่ก็พอมองสภาพโดยรวมได้
บ้านขนาดสองห้องนอนแล้วก็มีหนึ่งห้องครัวไม่มีห้องโถง ทำจากไม้ที่ผ่านเวลามานานจนเริ่มผุไปมากแล้ว้ามุงหลังคาด้วยหญ้าชนิดหนึ่ง
เห็นความต่างชั้นขั้นนี้แล้วในใจจึงอดตั้งคำถามขึ้นมาไม่ได้ตกลงพ่อชิดเป็พี่น้องกับลุงเพิ่มที่นอนสุขสบายบนบ้านหลังใหญ่นั่นจริง ๆ เหรอ?
เป็ครอบครัวเดียวกันทำไมถึงได้ดูแตกต่างราวฟ้ากับเหวอย่างนี้
..พ่อชิด
คงไม่ได้ถูกเก็บมาเลี้ยงหรอกนะ?
พลอยไพลินส่ายศีรษะเพื่อ้าสลัดความคิดไร้สาระออกไปในเมื่อข้อมูลทุกตัวละครก็อ่านมาหมดแล้ว จะไปมีเหตุการณ์แบบนั้นได้ยังไงกัน
" ..จิ๊ คุณย่าก็ช่างลำเอียงเกินไปจริง ๆ "
เงยหน้ากวาดมองให้ถ้วนทั่วแล้วถอนหายใจด้วยเพราะตระหนักถึงปัญหาต่อจากการถูกขายได้
บ้านลุงเพิ่มดูใหญ่โตราวกับเป็ผู้มั่งคั่งที่สุดในหมู่บ้านแล้วทำไม บ้านรองถึงได้ดูโกโรโกโสขนาดนี้ เห็นสภาพจะพังไม่พังแหล่เบื้องหน้าคาดว่าเื่เร่งด่วนที่สุดน่าจะเป็เื่บ้าน อาหาร เครื่องนุ่งห่ม
สาเหตุที่บ้านเป็เื่เร่งด่วนมากคาดว่าฤดูหนาวที่มีหิมะตกนั้น น่าจะทำให้คนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ลำบากสุด ๆ
..โลกที่ถูกยำรวมจนเละเช่นนี้แยกแยะอะไรไม่ออกเลย
แต่เพราะความสำคัญแรกคือการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อนอันไหนแก้ได้ก่อนก็จัดการ อันไหนต้องรอก็คือต้องรอไม่อาจดื้อรั้นจนทุกอย่างเลวร้ายไปกว่าที่เป็ได้
..แต่ถ้าให้เลือก
พลอยไพลินอยากมีที่ดินเป็ของตัวเองและบ้านหลังใหม่ ถอนหายใจแล้วพึมพำกับตนเอง
" ทุกอย่างก็ต้องใช้เงิน..สินะ "
จะอย่างไรที่นี่ยังเป็ที่ดินรวมกับครอบครัวใหญ่การจัดการหรือการจัดแบ่ง ไม่ได้ทำอย่างถูกต้องตามกฎหมาย กลับกลายเป็ว่าลุงคือเ้าบ้าน บิดาเป็เพียงผู้อาศัยเท่านั้นมีบ้านหลังใหญ่ที่มีบ้านเลขที่ชัดเจน แต่บ้านรองคล้ายเป็ที่พักแตกแขนงออกมา
ไม่มีบ้านเลขที่..
จะทำอะไรแต่ละทีก็ไม่สะดวกเพราะต้องผ่านการเห็นชอบจากลุงเพิ่มก่อนถึงจะสามารถกระทำการใด ๆ ได้ซึ่งนั่นแปลว่า ต่อให้ที่ดินผืนนี้มีสองครอบครัวปู่ย่าไม่ได้จัดการแบ่งให้ชัดเจนก่อนตายบ้านใหญ่จึงมีสิทธิ์ที่จะก้าวก่ายครอบครัวของบิดาได้ตลอด
จากคำอ้างเดียวกล่าวด้วยความไร้สำนึกเพื่อหลอกใช้มาตลอดอย่างคำว่า..
..พี่น้องกัน
ด้วยความที่ไม่ได้แยกบ้านรายรับรายจ่ายต่าง ๆ จึงขึ้นอยู่กับว่าบ้านใหญ่จะจัดการอย่างไรแต่สิ่งที่ปรากฏคือบ้านรองถูกดูแลอย่างเลวร้ายทั้งที่ทำงานอย่างหนักจุนเจือกองกลาง
บ้านรองไม่ได้ถึงกับอดแต่ก็ไม่ได้อิ่มมากเพราะเงินที่ได้จากการหารายได้ของบิดาและลุงได้รวมกันไว้เป็เงินส่วนกลางั้แ่ยังเด็ก เป็การรวมกองกลางที่..
..ที่กลางไม่จริง
แล้วป้าสะใภ้ยังจำกัดการใช้เป็อย่างมากทั้ง ๆ ที่รายได้ไม่ใช่ว่าจะน้อย ๆ ใช้ซื้อกินอยู่แบบสบายได้สามารถกินอาหารสามมื้อได้แม้จะมีเนื้อทุกมื้อ แต่กลับใช้เหตุผลอ้างว่า..
ต้องสำรองใช้จ่ายค่าเล่าเรียนให้กับลูกชายคนโตของบ้านใหญ่จึงต้องอดทนกินอาหารกันเพียงคนละสองมื้อแต่แค่กินกันตายไม่ได้ช่วยอะไรนอกเหนือกว่านั้น
อืม...นั่นแหละ
..บุตรคนอื่น ครอบครัวของแม่พลอยกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินแทบตายส่งบุตรคนอื่นเล่าเรียน!
บ้านนั้นตั้งความหวังกับการเรียนของนายโมกข์พยายามส่งเขาให้เรียนดีที่สุด สุขสบายไร้กังวลเื่ที่บ้านมากที่สุดเพื่อสอบรับราชการสร้างชื่อเสียงและฐานะให้นางอุษา
5K
