⚠️
:
บรรยากาศในห้องวาดภาพ ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงคลอของเพลงอันแสนไพเราะ เรย์จับดินสอร่างภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข กลิ่นหอมของดอกมะลิลอยละล่องไปทั่วทุกบริเวณห้อง ส่งผลให้สมองที่เคร่งเครียดจากเื่ต่างๆ ผ่อนคลายลง
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr
ในระหว่างที่ผมกำลังซึมซับกับบรรยากาศอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังสวนขึ้นมา สายที่ปรากฏแก่สายตาร่างบางคือสายของพี่ชายคนโต
"สวัสดีครับ" ผมกดรับสายก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้แล้วทำการเปิดลำโพง
(เรย์ ทำอะไรอยู่ ว่างไหม?) เสียงพี่รามเอ่ยถามตามสายมา
"ว่างครับ พี่รามโทรมามีอะไรหรือเปล่า"
(พี่จะโทรมาถามเราว่าวันเสาร์ตอนเย็นว่างไหม)
"วันเสาร์ไม่ว่างครับ"
(แล้ววันอาทิตย์ล่ะ)
"วันอาทิตย์ผมก็ไม่ว่างเหมือนกันครับ"
(คือ...เราปลีกตัวออกมาไม่ได้เลยเหรอ)
"ผมมีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนครับและก็มีงานในส่วนของตัวเองที่ต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จด้วย พี่รามมีอะไรหรือเปล่าครับ พูดมาเถอะครับ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยึกยักที่จะพูดผมเลยถามเพื่อให้อีกฝ่ายพูดออกมา
(พอดีว่าวันหยุดที่จะถึงนี้บ้านเราจะเลี้ยงต้อนรับลูกของคุณอานพที่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษน่ะ ก็เลยถือว่าเป็วันรวมญาติด้วยเลย คุณปู่กับคุณพ่อเลยบอกให้พี่ชวนเรามาด้วย)
"...." ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงเเค่เงียบใส่ปลายสาย
เขาเลี้ยงต้อนรับแล้วเกี่ยวอะไรกับผม แต่ก่อนตอนที่เรย์ยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้มีบทบาทอะไรในตระกูล
ไม่ว่าจะเป็ตอนที่อยู่ในบ้านหลังนั้นหรือในตอนที่ออกมาแล้วก็ตาม เวลามีงานอะไรเรย์ก็จะปลีกตัวออกไปอยู่ที่เรือนหลังเล็กหลังบ้านคนเดียว ตอนนั้นก็ไม่มีใครไปตามหาหรือชวนมาร่วมโต๊ะทานอาหารเลยสักคนทีตอนนี้ทำไมถึงอยากให้ไปร่วมด้วย
แต่ก่อนไม่เห็นความสำคัญ ทำไมตอนนี้ถึงเห็นมัน
ผมไม่ได้ติดใจหรือโกรธเคืองอะไรแทนเรย์แล้ว เพราะยังไงตอนนี้ผมก็ถือว่าพวกเขาเป็คนในครอบครัว
แต่เื่นี้ผมคิดว่าผมเลือกที่จะไม่เอาตัวเองเข้าไปยุ่งให้มีปัญหาตามมาทีหลังดีกว่า เพราะเท่าที่รื้อฟื้นความทรงจำญาติของเรย์แต่ละคนมีแต่คนที่ไม่ชอบเรย์ทั้งนั้น
ถึงพวกคุณปู่คุณพ่อจะรับได้ แต่คนอื่นใช่ว่าจะรับได้ คนพวกนั้นยังมีอคติ ยังห่วงหน้าตาและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล
ทำไมผมต้องเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสังคมแบบนั้นด้วย ก่อนหน้านี้เรย์ก็พยายามหนีมาโดยตลอด ผมจะหนีต่อมันคงจะไม่เป็อะไรหรอก
(เรย์ ทำไมถึงเงียบล่ะ มาไม่ได้จริงเหรอคุณปู่อยากให้เรามานะ)
"ผมไม่สะดวกจริงๆ ครับ พี่ราม"
(แต่...)
"เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันครับ"
(แกยังจะมาคราวหน้าอะไรอีกเ้าเรย์! แกผัดวันประกันพรุ่งนี้มาตั้งเท่าไหร่แล้ว แกน่ะเป็คนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะมาเยี่ยมฉันกับพ่อแกบ่อยๆ แต่นี่อะไร ั้แ่แกกลับไปอยู่คอนโดบ้าๆนั้น แกก็ไม่กลับมาหาฉัน แกจะยื้อเวลาต่อไปเพื่ออะไรอีก!?)
แต่แล้วเสียงที่จะควรจะเป็เสียงของรามกลับกลายเป็เสียงของผู้เป็ปู่แทน
อยู่ด้วยกัน?
"ผมไม่ได้ยื้อเวลาครับ" ผมพยายามพูดตอบกลับอย่างใจเย็น
(ถ้าไม่ได้ยื้อเวลา วันเสาร์นี้แกต้องกลับมาบ้าน นี่คือคำขาดของฉัน)
"ผมไม่กลับครับ พวกคุณจะให้ผมกลับไปเพื่ออะไร จะให้ผมกลับไปเจอสภาพแวดล้อมเดิมๆ เหรอครับหรือพวกคุณจะให้ผมกลับไปให้พี่น้องคนอื่นๆ ดูถูก พวกคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าที่ผ่านมาผมต้องเจออะไรบ้าง ผมถอยให้พวกคุณมาหลายก้าวแล้ว อย่ามาบังคับผมไปมากกว่านี้เลยครับ"
ตอนนี้ความรู้สึกอึดอัดในใจผมเริ่มประทุออกมา จนเริ่มเปลี่ยนสรรพนามการเรียกขานมาเป็แบบห่างเหิน
(เ้าเรย์คือปู่......)
(เ้าเรย์แกอย่าไปถือสาคำพูดของปู่แกเลยนะ เพราะพวกเราคิดถึงแกมากถึงอยากให้แกกลับมาบ้านบ้าง)
เ้าสัวพิชัยผู้เป็พ่อรีบเอ่ยแทรกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย
"ผมไม่รู้นะครับว่าพวกคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผมขออย่างเดียว อย่ามายุ่งกับชีวิตผมมากเกินไปก็พอก่อน ถ้าผมอยากกลับผมจะกลับไปเอง จะกลับไปโดยที่จะไม่มีการบังคับกันเกิดขึ้น" เสียงอันเยือกเย็นลอยส่งไปยังปลายสาย
มันเป็ความเยือกเย็นที่พวกเขาไม่เคยเจอจาก'เรย์'มาก่อน น้ำเสียงที่นิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยอำนาจและความแน่วแน่แบบนี้ ทำให้พวกเขาทุกคนที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกันตอนนี้มองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย
เรย์เปลี่ยนไปจากที่พวกเขาคิดมาก ทั้งที่แต่ก่อนแค่พวกเขาพูดดีด้วยเ้าตัวก็รีบวิ่งเเจ้นมาหาแล้วแต่นี่ทำไมความคิดความอ่านถึงดูเหมือนกับคนที่อายุเยอะแล้วนะ
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัดสายนะครับ...เฮ้อ! พวกคุณนี่ ไม่น่าเอาประเด็นนี้มาให้ผมโมโหแบบนี้เลยนะครับ" ผมทิ้งะเิก้อนใหญ่ก่อนจะกดตัดสายไป
หงุดหงิด คำนี้ลอยอยู่ในหัวผมเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าความรู้สึกของร่างเดิมที่ยังตกค้างหรือความรู้สึกตัวผมเองกันแน่ที่เกลียดการกระทำพวกนี้
แค่คิดย้อนกลับไปตอนที่ทุกคนต่างก็รุมรังเเก ก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของผมเจ็บเหมือนถูกมีดกรีดขึ้นมา
คิดจะบังคับกันงั้นเหรอ ต่อให้เอาช้างมาลากผมก็ไม่ไป
พวกเขาคงได้ใจที่ผมให้ความสำคัญพวกเขากว่าแต่ก่อน
ผมให้พวกเขาเป็คนในครอบครัวก็จริง
แต่ครอบครัวไม่ใช่เ้าของชีวิต
สำหรับคนอื่นอาจจะมองเื่นี้เป็แค่เื่เล็กน้อย ก็แค่ไปทานข้าวทำไมต้องทำให้เป็เื่ใหญ่ สำหรับผมมันมีอะไรมากกว่านั้น ทำไมผมต้องเอาความรู้สึกและชีวิตที่กำลังมีความสุขตอนนี้กลับไปให้คนพวกนั้นเหยียบย้ำด้วย
คนพูดไม่เคยจำ คนฟังไม่เคยลืม
"แม่งเอ๊ย!" เมื่อเกิดอารมณ์หงุดหงิดขั้นสุด ผมก็เริ่มระบายอารมณ์ออกมาเป็คำพูด
อารมณ์ผมเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขนาดที่ผมเผลอกำดินสอจนหักคามือ ปลายแหลมของดินสอได้ทิ่มฝ่ามือผมจนเืสีแดงสดเริ่มไหลออกมาจากปากแผล
ผมมองเืในมืออย่างเ็าก่อนจะวางดินสอที่หักไว้ที่เดิม เดินออกมาจากห้องโดยที่โทรศัพท์ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิม
"ปึก! ปึก! ปึก!" ก่อนออกจากห้อง ผมก็ได้ระบายอารมณ์ในใจด้วยการต่อยกำแพง ผมไม่สนว่าตอนนี้จะมีเืไหลออกมามากมายแค่ไหน
เมื่อระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว ผมก็เดินมาที่ห้องครัว ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำให้ไหลผ่านมือลงไป เืสีแดงสดไหลออกมาจากปากแผลเรื่อยๆ ผมมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะเอื้อมมือไปรีดเืให้มันไหลออกมาจนหมด หลังจากที่เืหยุดไหลผมก็เดินตรงไปหากล่องพยาบาลก่อนจะทำแผลลวกๆ หลังจากทำเสร็จก็เอาผ้าก๊อซมาพันแผลไว้แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน
ผมนั่งลงที่โต๊ะทำงานก่อนจะคว้าบุหรี่มาสูบในระหว่างที่นั่งอ่านเอกสารตรงหน้าไปด้วย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้มีข้อความมากมายจากอีกฝั่งที่เพิ่งคุยกันไปเมื่อกี้ติดต่อมาอย่างบ้าระห่ำ
Ram : เรย์ครับ
กลับมาคุยกันก่อน
พี่ขอโทษ
พวกพี่ไม่ได้มีเจตนาบังคับเรย์เลยนะ
คุณปู่ท่านคิดถึงเราจริงๆ ที่ท่านพูดออกไปแบบนั้น เพราะท่านอยากเจอเราบ้าง
เรย์อย่าโกรธท่านเลยนะ
พวกเรารักเรย์มาก เรย์อย่าคิดว่าพวกเราไม่รักเรย์นะ
ถ้าเห็นข้อความพี่ตอบด้วย
พี่เป็ห่วง (อิโมจิน่าเศร้า)
(อิโมจิหมีกอดหัวใจ)
Ryu : เธออย่าโกรธคุณปู่กับคุณพ่อเลยนะ
ถ้าจะโทษมาโทษฉัน ฉันเป็คนบอกทุกคนให้ชวนเธอมาเอง
เธออย่าคิดอะไรเเย่ๆ นะ
แล้วอย่าไปฟังคนอื่นให้มันมาก ยังไงพวกเราก็รักเธอ
เธอให้ฉันไปหาได้ไหม
เรย์
ถ้าเธอไม่ตอบ ฉันจะไปหาตอนนี้นะ
ฉันกำลังกลับคอนโด
รอฉันที่นั่น แล้วเรามาคุยกัน
รามและริวส่งข้อความมาหาเรย์อย่างกระวนกระวายแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับอะไรคืนมา ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจเอ่ยลาผู้เป็ปู่และผู้เป็พ่อ เพื่อกลับคอนโดมาง้อน้องชาย
เมื่อมาถึงคอนโดรามและริวก็รีบพุ่งตรงมาที่ห้องของเรย์ทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
เมื่อไม่มีการตอบสนองอะไรจากคนในห้อง ริวจึงเพิ่มแรงในการเคาะขึ้นไปอีก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
"พอได้แล้วริว" รามผู้เป็พี่ชายเอ่ยออกมาก่อนจะจับมือน้องชายให้หยุด
"แต่พี่!" ส่วนริวนั้นก็แสดงท่าทางไม่ยินยอมออกมา
"ถ้าน้องอยากเปิด น้องคงเดินมาเปิดให้เราแล้ว พี่ว่าพวกเรากลับไปตั้งหลักอยู่ที่ห้องกันก่อนดีกว่า ถ้าน้องพร้อมเดี๋ยวน้องคงจะมาคุยกับเราเอง" รามวิเคราะห์สถานการณ์ได้เก่งสมกับเป็พี่ชายคนโต
"แม่ง! มันก็แค่เื่เล็กน้อยเองปะวะ ทำไมต้องมาโกรธกันด้วยอะ" ฝ่ายริวนั้นเริ่มแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวออกมาเมื่อไม่ได้สิ่งที่พอใจ
"มันอาจจะเล็กน้อยสำหรับเรา แต่มันอาจจะเื่ใหญ่สำหรับน้อง แกก็รู้ดีว่าเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าในระหว่างที่พวกเราไม่สนใจน้อง น้องอาจจะโดนญาติคนอื่นทำอะไรมาก็ได้"
"...." เมื่อรามพูดถึงประเด็นนี้ ก็ทำเอาริวไปต่อไม่เป็เหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงญาติคนอื่นก็ได้ แค่เขาคนเดียวมันก็หนักหนามากพอสำหรับเรย์แล้ว "แต่ผมก็นึกว่าที่น้องเปลี่ยนมาสนใจพวกเรา เพราะน้องไม่โกรธและสามารถตัดความรู้สึกพวกนั้นออกไปได้แล้ว"
"คนเราถ้าเจอเื่แบบนั้น มันไม่มีวันตัดออกไปได้หรอก ขึ้นชื่อว่าปมในใจยังไงมันก็ติดตัวคนๆ นั้นไปตลอดชีวิต"
"พี่ครับ..." ริวช้อนตาขึ้นมองรามด้วยสีหน้าย่ำแย่
"พวกเราก็มีส่วนผิดกันทั้งหมดริว แกอย่าโทษตัวเองคนเดียว ตอนนี้เราแยกย้ายกันไปก่อน ถ้าน้องอยากคุยเดี๋ยวน้องคงมาคุยกับเราเอง และอีกอย่าง่นี้แกอย่าเพิ่งเข้าหาน้อง เพราะเราไม่รู้ว่าน้องกำลังคิดอะไรอยู่ เดี๋ยวจะทำให้เื่มันแย่ลงมากไปกว่านี้" รามพูดออกมาเหมือนอ่านเกมด้านความรู้สึกขาด
"ครับ" ริวพยักหน้ารับคำ ก่อนทั้งสองจะแยกย้ายกันไปห้องใครห้องมัน
ทางด้านของเรย์นั้น เขาได้ยินเสียงเคาะประตูห้องตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้สนใจ เ้าตัวยังคงนั่งทำงานต่อไปด้วยอารมณ์ที่นิ่งสงบ
:
ผมก็เดินทางมามหาวิทยาลัยด้วยผ้าพันแผลสีขาวพันรอบมือไว้อย่างลวกๆ
"เรย์! มือมึงไปโดนอะไรวะ" ใบหม่อนร้องออกมาเสียงหลงเมื่อเห็นผ้าพันแผลบนมือผม
"ทำไมพันแผลมาแบบนั้นอะ" ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็ใไม่แพ้กัน
"ล้ม" ผมตอบเพื่อนไปสั้นๆ
"ไหนกูขอดูแผลมึงหน่อย" ใบหม่อนไม่รอให้ผมอนุญาต เ้าตัวรีบเปิดผ้าพันแผลออก เมื่อแผลปรากฏสู่สายตาก็ทำเอาทุกคนใไปตามๆ กัน
าแที่โดนทำความสะอาดมาแบบลวกๆ รอยแผลยังมีรอยเืติดอยู่บางส่วน รอยผิวเนื้อบริเวณหลังมือแตกอย่างเห็นได้ชัด คนไม่ฉลาดยังดูออกเลยว่าเกิดจากการชกกับของเเข็งอย่างรุนแรง
"นี่มันรอย..."
แต่ก่อนที่ใบหม่อนจะได้พูดอะไรต่อ กิตก็ได้ทำการสะกิดเอาไว้ไม่ให้ใบหม่อนได้พูดมันออกมา จากการสังเกตใบหน้าของเรย์แล้ว ทั้งเลโอและกิตต่างจับความผิดปกตินี้ได้ พวกเขาจึงได้สื่อสารกันผ่านสายตาว่ายังไม่ควรถามอะไรเรย์ตอนนี้
สุดท้ายก็จบลงด้วยการที่ทั้งสามคนลากเรย์ไปห้องปฐมพยาบาลเพื่อทำแผลใหม่ให้สะอาดก่อนจะพากันกลับมาเรียน โดยที่ทั้งวันพวกเขาไม่ให้เรย์จับปากกาเลย เพราะกลัวว่าเรย์จะเจ็บมือส่วนเรย์นั้นก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากให้เพื่อนเซ้าซี้ไปมากกว่านี้
หลังเลิกเรียนเรย์ก็รีบแยกตัวออกมาก่อนจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน วันนั้นทั้งวันบรรยากาศในห้องต่างก็อึมครึมไม่มีสีสัน
และแล้ววันเวลาก็ล่วงเลยจนมาถึงวันเสาร์ ในระยะเวลาที่ผ่านมา ผมก็ยังมีอารมณ์ขุ่นมัวอยู่ เวลาเจอพี่ชายทั้งสองคนก็ยังคงแสดงอาการไม่ชอบใจออกมาให้พวกเขาได้รับรู้ และเหมือนทั้งสองคนจะรับรู้ได้ ถึงทำเพียงเเค่มองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
และเมื่ออารมณ์ผมเย็นลง ผมก็ได้ส่งข้อความกลับไปหาทั้งสองคนว่าอย่าคิดมาก ผมไม่ได้เป็อะไรมาก และขอโทษที่อารมณ์เสียใส่ เมื่อถูกยกโทษให้ทั้งสองก็รีบเสนอตัวมาขอทานข้าวที่ห้องผมทันที แต่ก็โดนผมปฏิเสธกลับไปว่าไม่สะดวกได้เห็นท่าทีเหงาหงอยแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่จิตใจผมนั้นมันไม่สะดวกจริงๆ
จะเรียกว่าผมกำลังสร้างอาณาเขตอยู่ก็ได้ ตอนนี้ผมอยากให้ห้องเป็พื้นที่ปลอดภัยสำหรับผมคนเดียว และไม่อยากให้มีกลิ่นของใครมาฟุ้งกระจายกลบกลิ่นผม
วันนี้เป็วันนัดทำรายงานกลุ่ม พวกเรานัดกัน่ประมาณบ่ายสาม เพราะว่าเลโอต้องไปเช็กสินค้าที่ผับช่วยพี่ไทเกอร์ โดยมีใบหม่อนติดสอยห้อยตามไปด้วย กิตก็กลับไปช่วยร้านทองของเเม่
ครืด ครืด ครืด
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นในระหว่างที่ผมกำลังยืนรดน้ำผักอยู่ริมระเบียงใน่เช้า
ผมยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดรับสาย "ว่า?"
(จะมายัง) เสียงงัวเงียขอเลโอเอ่ยขึ้นมาตามสาย
"ไหนบอกว่านัดบ่ายสาม นี่เพิ่งจะ 7 โมง"
(กูว่างแล้ว)
"อ้าว แล้วไหนมึงบอกว่าต้องไปช่วยงานพี่ไทเกอร์"
(ก็พี่กูเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้นี้เนี่ยว่าไม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวแกเคลียร์เอง แกบอกว่ามีนัดกับเพื่อนด้วยกูเลยไม่ได้เซ้าซี้ต่อ)
"อ๋อ"
(กูหิวข้าวอะ มึงมาเลยไม่ได้เหรอว่ะ มาทำอะไรให้กูกินหน่อยดิ)
"แล้วทำไมมึงไม่โทรสั่ง"
(ก็กูอยากกินฝีมือมึงนิ นะๆๆ มาทำให้กินหน่อยนะ ของในตู้เย็นกูมีเยอะเเยะเลยไม่ต้องลงไปซื้อด้วย ยังไงมึงก็จะมาอยู่แล้วอะ มาก่อนพวกนั้นคงไม่เป็ไรหรอก)
"เออๆ รอหน่อยก็แล้วกัน กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย เดี๋ยวทำธุระเสร็จจะเดินไป"
(ได้เลยครับ คนสวยไม่ต้องรีบมากก็ได้ เดี๋ยวกูกินกาแฟรอ ว่าแต่มึงนี่จะยืนถอดเสื้อรดน้ำผักอีกนานไหม คนเขาเห็นอกขาวๆ มึงหมดทั้งคอนโดแล้วมั้ง)
"มึงเห็น?" ผมเอ่ยอย่างสงสัย ก่อนจะหันมองไปที่ห้องของเลโอที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ปรากฏเ้าตัวกำลังยืนพิงขอบประตูระเบียงอยู่
(มึงก็นะ ชอบจังนะ ไอ้เื่ถอดเสื้อเนี่ย)
"กูก็ถอดแค่ไหนห้องไหมล่ะ แค่นี้แหละจะไปอาบน้ำแล้ว ไว้เจอกัน"
(ครับๆ)
หลังจากกดตัดสายไป ผมก็เดินเข้ามาในห้องก่อนจะเก็บบัวรดน้ำให้เข้าที่ แล้วเดินถือผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ
ดีหน่อยที่ผมก็ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเหมือนกัน ถือซะว่าไปทานข้าวเช้าที่ห้องเลโอเลยแล้วกัน
หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็เดินไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะหยิบเอางานทั้งหมดใส่ในกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง ผมกดลิฟต์ลงมาชั้นล่างสุดก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางด้านหลังของคอนโด เดินลัดเลาะตามทางเชื่อมไปคอนโดฝั่งตรงข้าม เมื่อมาถึงผมก็กดลิฟต์ไปยังชั้นที่้า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ผมเคาะประตูให้เ้าของห้องรู้ตัว ไม่นานอีกฝ่ายก็เดินมาเปิดประตูให้
"มาแล้วเหรอ เข้ามาก่อนสิ" เลโอเปิดประตูให้ผมพร้อมกับคว้ากระเป๋าที่ผมสะพายมาไปถือแทน
"ขอบใจ" ผมเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินไปห้องครัวทันที ตอนนี้ผมเริ่มหิวเเล้ว ต้องรีบทำอาหารเช้าได้แล้ว
"กูบอกพวกนั้นในกลุ่มเเล้วนะว่ามึงมาก่อน มีเเต่ไอ้กิตที่ตอบมันบอกเดี๋ยวมาตามเวลานัด ส่วนไอ้ใบหม่อนตอนนี้น่าจะยังไม่ตื่น"
"ได้ๆ กูไม่มีปัญหา ว่าแต่มึงอยากกินอะไรเป็พิเศษไหม"
"ไม่มีอะ แล้วแต่มึงเลย กูกินได้หมด"
"งั้นเอาเป็สลัดปูอัดก็แล้วกันนะ ปูอัดมึงมันใกล้หมดอายุแล้ว รีบทำกินดีกว่าปล่อยให้มันเสีย ส่วนอีกสองอย่างก็เอาเป็ข้าวผัดกุ้งกับซุปผักร้อนๆ แล้วกัน พอทานได้ไหม"
"ได้ๆ มึงทำอะไรมากูก็ทานได้หมดแหละ แล้วมีอะไรให้กูช่วยไหม"
"ไม่มี มึงไปนั่งรอเลยก็ได้ กูทำคนเดียวมันคล่องตัวกว่า"
"เออๆ" เลโอรับคำก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น
ผมเริ่มลงมือทำอาหาร สิ่งเเรกที่จะทำก็คือต้มน้ำซุป ในน้ำซุปผมจะไม่ใส่เนื้อแต่จะเลือกเป็ผักแทนอย่างพวกหัวไชเท้า แครอท หัวหอมใหญ่เพื่อเพิ่มความหวานให้น้ำซุป ต้มพวกมันไว้ก่อนจะเอาผักที่จะทำสลัดมาแช่น้ำทิ้งไว้ ก่อนจะลงมือปอกเปลือกกุ้งต่อ ข้าวไม่จำเป็ต้องหุงใหม่เพราะในตู้เย็นมีข้าวสวยอยู่หนึ่งโถ น่าจะของเมื่อคืนแน่ๆ เพราะข้าวยังไม่เเข็งมากสงสัยแม่บ้านคงเอาของกินมาใส่ไว้
ผมวุ่นวายอยู่กับการทำอาหาร ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จ
"มึงเสร็จแล้ว มากินข้าวได้แล้ว" สิ้นเสียงของผมเลโอที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ก็รีบเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะวิ่งหูตั้งเหมือนหมามาทางห้องครัว
"จะรีบอะไรขนาดนั้น"
"ก็กูหิวแล้ว" ไม่ว่าเปล่า เลโอรีบจ้วงข้าวผัดเข้าปากคำโตโดยไม่สนใจว่ามันจะร้อนมากแค่ไหน
"อื้อฮือ! อร่อยมาก" เมื่อเคี้ยวข้าวหมดเ้าตัวก็รีบเอ่ยคำชมออกมาไม่ขาดปาก
"อร่อยก็ทานเยอะๆ" ผมยิ้มก่อนจะเลื่อนถ้วยซุปไปใกล้ๆ เลโอ เพื่อให้อีกฝ่ายได้ซดน้ำให้คล่องคอ
พวกเราทั้งสองคนนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน ด้วยบรรยากาศรื่นรมย์ เสียงเฮฮาของเลโอทำให้ความเครียดที่ผมมีเริ่มมลายหายไป
"หยุดถ่ายสตอรี่ได้แล้ว รีบทานอย่ามัวแต่เล่นเดี๋ยวน้ำซุปเย็นก่อน" ผมเอ่ยปรามเมื่อเลโอเอาเเต่ถ่ายรูปอาหารและรูปผมลงสตอรี่ตัวเอง
โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้เป็กระแสเม้าท์มอยในเพจอะไรมากแค่ไหน
"ครับๆ เชื่อฟังเเล้วครับ"
หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ ผมเเละเลโอก็มานั่งย่อยที่โซฟา โดยในระหว่างที่นั่งย่อยนั้นพวกเราก็เริ่มเอางานออกมาทำรอคนอื่น เพราะไม่อยากเสียเวลา
"มึงว่าจุดนี้ กูต้องเปลี่ยนไหม ในมุมมองกูๆว่าเราควรที่จะแทรกความคิดตรงนี้ลงไปนะ" เลโอเสนอการเอาความเห็นเชิงลึกลงในบทความด้วย
"ไหน...กูว่าโอเคเลยนะ แต่มึงต้องปรับคำและเรียบเรียงใหม่ให้ดีกว่านี้หน่อย เพราะมันยังเหมือนเป็คำพูดอยู่ เราต้องใช้คำวิชาการเข้ามาเล่นด้วยมันจะได้ดูเป็ทางการมากขึ้น"
"โอเคได้ งั้นเดี๋ยวกูเปลี่ยนตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ กับปรับคำใหม่ตามที่มึงพูดมันจะได้สละสลวยมากขึ้น"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นในระหว่างที่พวกผมสองคนกำลังนั่งปรึกษางานกันอยู่
"สงสัยพวกมันมาแล้ว เดี๋ยวกูไปเปิดประตูก่อน" ผมพยักหน้าให้ก่อนที่เลโอจะเดินไปเปิดประตูห้อง
"คนสวยขาาาาาา คิดถึงกูไหม" สิ้นเสียงปิดประตูห้อง ใบหม่อนก็รีบพุ่งตัวมาหาผมที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ทันที
"ฟอด!...แก้มนุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่มากเลย" เมื่อมาถึงตัวใบหม่อนก็ขโมยหอมแก้มผมไปหนึ่งที ก่อนที่ผมจะ
"คิดถึงเหมือนกัน จุ๊บ!" จุ๊บแก้มอีกฝ่ายไปหนึ่งทีเช่นเดียวกัน การกระทำของพวกผมไม่ได้เป็ที่ใของเลโอและกิตเลย เพราะ่หลังๆ มานี้พวกเราเริ่มสนิทกันมากขึ้น และใบหม่อนก็มาหอมแก้มผมบ่อยจนทุกคนชินไปแล้ว
"พวกมึงพากันทำก่อนแล้วเหรอ?" กิตเอ่ยถามเมื่อเห็นงานมากมายวางเรียงกันอยู่
"อืม พวกกูทำรอพวกมึงมา แล้วนี่กินอะไรกันมายัง" เลโอเอ่ยถามก่อนจะเดินมานั่งลงที่เดิม
"กูกินมาเเล้ว"
"กูก็กินมาแล้ว...งั้นรีบทำงานให้เสร็จเถอะ จะได้เสร็จเร็วๆ ตอนเย็นจะได้มีเวลาว่างเยอะขึ้น"
"กูเห็นด้วยกับไอ้กิต พวกเราจะได้รีบกินเหล้ากัน ฮ่าๆๆๆๆๆ" เลโอหัวเราะออกมาอย่างรื่นรมย์
"มึงก็เล่นแดกซะหัววันเลยนะ" ใบหม่อนส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย
"มึงไม่กิน?" เลโอหันไปถามใบหม่อน
"กินสิครับ ของแบบนี้มันขาดไม่ได้อยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
"เฮ้อ กูก็นึกว่าจะห้ามกัน" กิตส่ายหัวอย่างขำขัน
หลังจากที่ได้พูดคุยหัวเราะกัน พวกเราก็เริ่มลงมือทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ทั้งเรียบเรียงคำ หาข้อมูลมาอ้างอิง การแสดงความคิดเห็นในมุมมองของเเต่ละคน จนในที่สุดพวกเราก็ทำมันออกมาจนเสร็จในเวลาประมาณ 1 ทุ่ม
"เยส! เสร็จสักที" ใบหม่อนเอ่ยก่อนจะบิดี้เี
"เซฟไฟล์ทั้งหมดไว้ก่อนก็แล้วกัน รูปเล่มรายงานเราค่อยปริ้นตอนใกล้จะนำเสนอ"
"งั้นเซฟเข้าเครื่องทุกคนไว้เลย ป้องกันเผื่อมันหายหรือมีปัญหาอะไรมาตามหลัง"
"ได้ แต่เดี๋ยวรายละเอียดที่เราวิเคราะห์แล้วก็สรุปใส่ในกระดาษวันนี้กูเป็คนเก็บนะ เก็บเอาไว้รอพรีเซนต์งาน" ผมรวบรวมเอกสารทั้งหมดมาไว้ข้างหน้าตัวเอง
"อืม เอาตามนี้แหละ"
"หิวแล้วว่ะ กินไรดี"
"จะกินอะไรกันล่ะ เดี๋ยวกูทำให้" ผมเอ่ยเสนอตัว
"กูว่าสั่งเอาดีกว่าไหม มึงก็เหนื่อยไม่ต่างจากพวกกู ยังจะต้องมาอาหารอีก"
"กูก็ว่างั้นแหละ สั่งเอาเเล้วกัน"
"งั้นกินพิซซ่ากับพวกไก่ทอดไหม"
"ความคิดดี"
หลังจากลงความเห็นกันได้แล้ว พวกเราจึงตัดสินใจสั่งอาหารฟาสต์ฟู้ดมากิน โดยประกอบไปด้วยพิซซ่า ไก่ทอด แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนฟราย สปาเกตตี สเต๊กและตบท้ายด้วยโค้กอีกหนึ่งขวดใหญ่
ในระหว่างที่กำลังรออาหารพวกเราก็เก็บของและทำความสะอาดบริเวณที่นั่งทำงาน พอเสร็จเเต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว กิตไปเข้าห้องน้ำ ผมนั่งอยู่หน้าทีวีคนเดียว ส่วนอีกสองคนก็พากันเดินไปโซนเหล้าของห้องเลโอ
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทั้งสองคนกำลังไปเลือกเครื่องดื่มที่จะดื่มกันคืนนี้ ในระหว่างการเลือกเหล้าก็ได้ยินเสียงเถียงกันสลับกับเสียงหัวเราะร่าเริงของใบหม่อน
"เรย์..." ผมที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกิตใกล้ๆหู
"หื้ม?" ผมมองอีกคนที่มานั่งข้างผมตอนไหนก็ไม่รู้
"มือเป็ยังไงบ้าง" กิตจับมือข้างที่เป็แผลของผมไปสำรวจดูร่องรอย
ผมปล่อยให้อีกคนสำรวจอย่างละเอียด โดยไม่มีการดึงมือกลับใดๆ ทั้งสิ้น ผมรู้ว่ากิตเป็ห่วงผมมาก
"ไม่เจ็บแล้ว" ผมส่ายหัวยิ้มๆ ก่อนจะเอนหัวไปพิงไหล่ของกิตอย่างออดอ้อน เวลาผมอยู่กับกิตทีไร ผมชอบทำตัวเป็เด็กทุกที มันรู้สึกอยู่ด้วยแล้วสบายใจ
"กูรู้นะว่ามันไม่ใช่แผลที่เกิดจากการล้ม มึงรักษาตัวเองดีๆ หน่อย กูเป็ห่วง มีอะไรก็ปรึกษาได้ ไม่ว่าจะกูหรือพวกมันอีกสองคน พวกกูเป็ห่วงมึงมากนะเรย์ กูรู้ว่ามึงดูแลตัวเองได้ มึงเก่ง แต่บางทีมึงอ่อนแอบ้างก็ได้"
ผมรู้อยู่เต็มอกอยู่แล้วว่าพวกมันคงไม่เชื่อว่ารอยเเผลนี้เกิดจากการล้ม แต่ผมก็เลือกที่จะเลี่ยงบอกความจริง ก็นะ ใครจะกล้าบอกคนอื่นว่าตัวเองชกกำแพงเพราะระบายอารมณ์ ถ้าพูดไปอาจจะโดนด่าก็ได้
"ไม่ต้องเป็ห่วงหรอก กูสบายมาก" ผมเบียดแก้มลงกับไหล่ของกิตก่อนจะกระชับมือของอีกฝ่ายแน่นขึ้น เพื่อให้เขาเชื่อใจกับคำพูดของผม
"ไอ้กิต! ลงไปเอาอาหารหน่อย เขาเอามาส่งแล้ว กูไม่ว่างลงไปเอาแทนหน่อย" เสียงของใบหม่อนเอ่ยแทรกบทสนทนา
"เออๆ" กิตปล่อยมือที่กำลังลูบมือผมเบาๆ ก่อนจะตอบรับแล้วลุกขึ้นยืน
"เดี๋ยวกูไปถือช่วย" ผมเอ่ยก่อนจะลุกตามกิตไป
เมื่ออาหารมาถึงห้อง ผมก็รีบจัดใส่จานแล้วนำมาวางที่หน้าทีวี พวกเราลงความเห็นว่าจะกินกันตรงนี้ เพราะจะได้นั่งสบายและดูทีวีได้สะดวก
"กินแล้วนะครับ" ใบหม่อนเอ่ยขออนุญาตก่อนจะลงมือกัดน่องไก่เป็คนแรก เมื่อคนแรกเปิดคนที่เหลือจึงตามมาติดๆ
"อื้อหืม! อร่อยวะ ซอสโคตรอร่อย" ผมเอ่ยชมน้ำซอสสปาเกตตี ที่มีรสชาติกลมกล่อมเข้ากันกับเส้นสปาเกตตีที่เหนียวนุ่มได้เป็อย่างดี
"แดกช้าๆ หน่อยไอ้ใบหม่อน ระวังจะติดคอ" เลโอเอยเตือนใบหม่อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายกินอย่างหิวโหยจนเศษอาหารติดตามแก้มและมุมปาก
"ก็กูหิวนิ!" เลโอได้แต่ส่ายหัวก่อนจะหยิบทิชชูมาเช็ดปากและแก้มที่เลอะให้ใบหม่อน
เมื่อกินมาแล้วพักหนึ่ง เลโอก็เริ่มรินเหล้าให้แต่ละคนได้ทาน เมื่อเหล้าเข้าปากการสนทนาก็ยิ่งสนุกเพิ่มมากขึ้น แต่ละคนมีประเด็นใหม่ๆมาพูดคุยแบบไม่ซ้ำเื่
"พวกมึงได้ยินข่าวนี้หรือยังว่ะ"
"ข่าวอะไร" กิตหันมองเลโออย่างสงสัย
"ก็ข่าวคนปล่อยเงินกู้ไง"
"ก็เเค่คนปล่อยเงินกู้ มึงจะตื่นเต้นอะไรนักหนา" กิตก็ยังคงเอ่ยถามต่อด้วยความงุนงง ก็แค่คนปล่อยกู้จะตื่นเต้นอะไรหรือมันจะมีอะไรพิเศษมากกว่านั้น
"แสดงว่ามึงยังไม่ได้ยินข่าวนี้สินะ ่นี้มีคนมาปล่อยเงินกู้ คิดดอกเบี้ยไม่โหดแถมให้ยืมขั้นต่ำหลักล้านด้วย"
"หลักล้าน! บ้าไปแล้ว เขาไม่กลัวคนโกงหรือไง"
"ก็นี่แหละที่พิเศษ กูรู้มาจากพวกวงในว่าเขาจะมีเอกสารให้กรอกก่อนจะกู้ยืม เช็กประวัติซ้ำไปซ้ำมาจนแน่ใจ เขาจะเช็กก่อนว่าคนนี้มีเครดิตดีไหม สามารถคืนเขาได้ตามสัญญาหรือเปล่า เงื่อนไขเยอะแต่ได้เงินจริงแถมดอกเบี้ยน้อย กูได้ข่าวว่ามีแต่พวกไฮโซไปขอยื่นกู้ แต่ละคนได้คนละ 10-20 ล้านเลยนะมึง"
"โอ้โห!? กูอยากเห็นหน้าเลยว่ะ เขาคงเป็เสี่ยใหญ่โตมากแน่ๆ"
"ตรงข้ามกับที่มึงเลย เขาบอกกันว่าเป็คนที่ยังหนุ่มยังเเน่นอยู่เลย แถมในการทำงานเขาทำคนเดียวด้วยนะ ไม่มีเเม้เเต่ลูกน้อง แต่กฎเหล็กของเขาก็คือการไม่เปิดเผยหน้าตา ถ้าใครเอาไปพูดคนนั้นจะโดนหนักเป็สองเท่าเลย และก็ไม่มีใครกล้าพูดจริงๆ เพราะคนส่วนใหญ่ที่ไปกู้ก็มีแต่คนตระกูลดังที่ใกล้ถังแตกและรักหน้าตาตัวเองทั้งนั้น สงสัยกลัวโดนเเฉด้วยแหละว่าตัวเองมีปัญหาทางการเงิน"
"กูก็ได้ยินพี่ไทเกอร์พูดถึงเื่นี้อยู่ เป็คนหนุ่มไฟแรงแถมยังหาตัวจับยาก อีกอย่างคือไม่ใช่ใครจะยืมก็ได้ด้วยนะ ดวงดีก็ได้ยืมไปถ้าวันไหนเขาไม่อยากให้ยืมเขาก็ไม่ให้ยืม"
"แม่งอินดี้จัด"
"คนที่เอาเงินมาให้คนอื่นยืมได้นี่มันต้องมีเงินขนาดไหนวะ" ผมเอ่ยถามเลโออย่างสงสัย
"ก็น่าจะมีหมุนประมาณหลักร้อยล้านขึ้นอะ เงินเย็นก็น่าจะเยอะพอสมควรนะ ไม่งั้นคงไม่เสี่ยงเอาเงินมาให้คนอื่นยืมหรอก"
"เอาจริงๆ เื่แบบนี้ ถ้าจัดการไม่ดีมีเข้าเนื้อแน่อะ ถ้าเจอพวกไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย"
"กูว่าเขาคงมีระบบจัดการดีแหละ ก็เหมือนที่มึงบอกไงเขาเลือกคน ไม่ใช่คนเลือกเขา"
"ดูท่าเขามีเงินเยอะกว่ากูอีก เงินในบัญชีกูยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งเขาเลยมั้ง ฮ่าๆๆๆๆๆ" เลโอเอ่ยออกมาอย่างขำขัน
"มาๆ แดกเหล้าต่ออย่างเครียด ถ้าของมึงบอกมีน้อยแล้วกูจะเหลืออะไรล่ะครับ ฮ่าๆๆๆ" กิตก็รับมุกเลโออย่างรู้งาน ยิ่งทำบรรยากาศวงเหล้าครึกครื้นมากกว่าเดิมเป็เท่าตัว
"เอ้า! ชน" ใบหม่อนที่ตอนนี้น่าจะเมากว่าเพื่อนเริ่มเลื้อยไปกับโซฟาแล้ว
"มึงเมาหรือยังเนี่ยเรย์"
"มึนๆ นิดหน่อย"
"ไหวไหม ถ้าไม่ไหวก็นอนห้องกูนี่แหละ"
"ไหวๆ กูว่าจะแดกอีกสักแป๊บก็จะกลับแล้ว เหนียวตัวว่ะ โคตรอยากอาบน้ำเลย"
"เออลืมไปเลย มึงมาตั้งเเต่เช้าเลยนี่หว่า"
"งั้นแดกอีกสัก 2-3แก้วแล้วค่อยกลับไป" ผมพยักหน้ารับก่อนจะกินเหล้าต่อ
หลังจากนั้นพวกเราก็พูดคุยแลกเปลี่ยนเื่ราวกันจนหนำใจ เมื่อถึงเวลาผมก็ขอตัวแยกออกมาก่อนเพราะเหนียวตัวแบบไม่ไหวแล้ว ทีเเรกกิตจะเดินมาส่งผมแต่ผมปฏิเสธเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสนทนาธุรกิจกับเอโออย่างเมามัน
เมื่อมาถึงห้องผมก็รีบอาบน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนจะเก็บเอกสารและงานต่างๆ ที่ทำในวันนี้ไว้ในลิ้นชัก ก่อนจะเดินมานั่งอ่านเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะต่อ
กว่าจะได้นอนเวลาก็ล่วงเลยมาถึงตีหนึ่งแล้ว เมื่อเห็นว่าดึกแล้วผมจึงเก็บงานทุกอย่างก่อนจะเดินไปล้างหน้าและบำรุงผิวก่อนเข้านอน เมื่อมาถึงเตียงผมก็รีบคว้าตุ๊กตากระต่ายมากอดไว้ก่อนจะหลับใหลสู่ห้วงนิทรา
•••
ยังไม่แก้คำผิด
อาจจะมีคนสงสัยว่าเรย์เปิดใจแล้ว ทำไมสถานการณ์ถึงออกมาเป็แบบนี้ได้ ก็ตามที่ไรท์เคยบอกทุกตัวละครล้วนมีเหตุผล เส้นทางเดินนั้นยังอีกยาวไกล อย่างที่ไรท์เคยบอกไปเรย์ร่างเดิมก็มีปมส่วนพี่เข้ม(เรย์คนปัจจุบัน)ก็มีปมในใจเช่นเดียวกัน ทั้งสองต่างโดนกระทำจนทำให้มีกระทบทางจิตใจ
ถึงจะให้อภัยและเปิดใจก็ใช้ว่าจะทำตามทุกอย่าง
อาจจะย้อนแยงไปบ้าง แต่อย่าพึ่งตัดสินใครเลยนะคะ
เห็นดีขึ้น ใช่ว่าจะดี! อุ๊ป!? สปอยไหมเนี่ย555555
ปล.รักและคิดถึงนักอ่านทุกคน
2K
