ตอนที่6
"ตำหนักฮองเฮา......"
ฮองเฮา: บิดี้เี โอ๊ย โอ๊ย เมื่อยจังทำไมร่างกายผู้หญิงถึงได้บอบบางและเหนื่อยง่ายขนาดนี้นะไม่ได้การแล้ว ฉันต้องไปวิ่งออกกำลังกายสะแล้วและฉันจะได้มีกำลังที่แข็งแกร่ง หลัวชีเตรียมชุดให้ข้าชุดชายหนุ่มหนึ่งชุด
นางกำนัลหลวงหลัวชี: องค์หญิงท่านจะใส่ชุดชายหนุ่มจริง จริงหรือเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าจะไปออกกำลังกายเ้าจะให้ข้าใส่กระโปรงอย่างงั้นรึ มีหวังได้หัวทิ่มเป็แน่
นางกำนัลหลวงหลัวชี: อะไรคือออกกำลังกายเ้าค่ะองค์หญิง
ฮองเฮา: เ้าไปกับข้าแล้วเ้าจะรู้เอง
"ฮองเฮาวิ่งรอบตำหนักสิบกว่ารอบ ในขณะนั้นฝ่าาออกมายืนรับลมนอกตำหนักสายตานั้นได้หันไปมองเห็นฮองเฮาที่กำลังวิ่งอยู่....."
ฮ่องเต้: น้องหญิงของข้าเ้าเป็อะไรไปหรือเปล่าเหตุใดถึงได้วิ่งวนไปวนมา
"ฮองเต้เห็นดังนั้นไม่รอช้าเกิดความสงสัยในสิ่งที่ฮองเฮาทำ....."
ฮ่องเต้: อะแฮ่ม เ้าทำอันใดข้าเห็นเ้าวิ่งวนไปวนมา
ฮองเฮา: ไม่ใช่เื่ของเ้า
ฮ่องเต้: งั้นข้าจะวิ่งกับเ้า
ฮองเฮา: เ้าอยากวิ่งกับข้า ฮ่า ฮ่า เชิญ วิ่งสิ วิ่ง
"ฮองเฮาวิ่งอย่างรวดเร็วในขณะที่ฮองเต้นั้นเริ่มเหนื่อยล้ากับการวิ่ง....."
ฮ่องเต้: เ้าเมื่อไหร่เ้าจะหยุดวิ่ง
ฮองเฮา: ข้ามาออกกำลังกายใน่เช้าเพื่อให้ร่างกายข้าแข็งแรง
ฮ่องเต้: แต่ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว
ฮองเฮา: เ้าอยากมาวิ่งกับข้าวิ่งแค่ไม่กี่รอบเ้าก็เหนื่อยแล้วรึ
ฮ่องเต้: น้องหญิงข้าขอพักเหนื่อยชั่วครู่ข้าไม่ไหวแล้ว แฮ็ก แฮ็ก เหนื่อย ขันทีข้าขอน้ำ
ขันทีหลวงมางมาง: ฝ่าา
ฮ่องเต้: น้องหญิงของข้าช่างแปลกประหลาดนัก
ฮองเฮา: หลัวชีกลับตำหนัก
ฮ่องเต้: เดี๋ยวสิ น้องหญิงเ้านั่งเป็เพื่อนข้าเสียก่อน
ฮองเฮา: ทำไมข้าต้องนั่งเป็เพื่อนเ้า นั้นไงเ้าเรียกขันทีมานั่งเป็เพื่อนเ้าสะสิ
"ฮ่องเต้หันไปมองขันที เฮ้ย ขันทียิ้มแห้ง แห้ง..."
ฮองเฮา: ข้าขอตัวฝ่าา
"ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนจับแขนฮองเฮา ฮองเฮาสะบัดแขนฮ่องเต้ออก......"
ฮองเฮา: ปล่อยอย่ามาจับข้า
ฮ่องเต้: อยู่พูดคุยกับข้าเสียก่อนเ้าอย่าพึ่งไป
ฮองเฮา: ไม่ อย่ามายุ่งกับข้า
ฮ่องเต้: ฮองเฮา
ฮองเฮา: โจโฉเป็เ้าใช่ไหมเ้าจะลอบสังหารข้า
ฮ่องเต้: ฮองเฮาฟังข้าก่อน ไม่ใช่ข้า ข้ากำลังตามสืบเื่นี้อยู่
ฮองเฮา: ไม่ใช่ท่านแล้วจะเป็ใคร ถ้าท่านไม่สืบเื่นี้ข้าจะเป็คนสืบเื่นี้เอง
ฮ่องเต้: ฮองเฮาข้าให้สายลับหลวงไปสืบเื่นี้แล้ว ข้าจะจับคนที่จะลอบสังหารเ้ามาลงโทษ
ฮองเฮา: ถ้าท่านไม่เต็มใจทำข้าจะไปสืบหาความจริงเอง ข้าต้องรู้ให้ได้ที่แท้แล้วเป็ผู้ใดกันที่ตลบหลังข้าเช่นนี้
ฮ่องเต้: ฮองเฮาเ้าใจเย็น เย็นก่อนนะ
ฮองเฮา: ไม่ยงไม่เย็นแล้ว เื่นี้มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของข้า ข้าไม่ปล่อยมันไปแน่ ข้าจะฆ่ามันให้หมด
"ฮ่องเต้ทำท่าทางกลัวกับคำพูดฮองเฮา"
ฮ่องเต้: น้องหญิงของข้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน น้องหญิงเ้า
ฮองเฮา: หลัวชีกลับตำหนัก ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮองไทเฮา
"ตำหนักหลวงฮองไทเฮา ฮองเฮาขอเข้าเฝ้าฮองไทเฮาหลวง เชิญ....."
ฮองเฮา: ฮองไทเฮา
ฮองไทเฮา: ข้าได้ยินเื่ราวของเ้า เ้าโดนลอบสังหาร
ฮองเฮา: เพฮ่า หม่อมฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้
ฮองไทเฮา: เ้าสืบได้ความว่าอย่างไรเป็ฝีมือผู้ใดกัน
ฮองเฮา: เพฮ่าฮองไทเฮาหม่อมฉันกำลังสืบหาความจริงอยู่ว่าใครอยู่เื้ัเหตุการณ์ครั้งนี้แล้วเหตุใดถึงลอบสังหารหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ปล่อยไว้เป็แน่
ฮองไทเฮา: เ้าก็ระวังตัวเ้าด้วยแล้วกันมีศัตรูรอบด้านเพราะตำแหน่งของเ้ามีแต่ผู้คนจะแย่งชิง
ฮองเฮา: เพฮ่า หม่อมฉันจะระวังให้มาก พระองค์ก็รักษาพระวรกายให้แข็งแรงนะเพฮ่า
ฮองไทเฮา: ข้าขอบใจเ้ามากที่เป็ห่วงข้า เมื่อไหร่เ้าจะมีหลานให้ข้าอุ้ม
ฮองเฮา: หม่อมฉัน เออ หม่อมฉัน
ฮองไทเฮา: เอาล่ะข้าจะไม่เร่งรีบเ้า
ฮองเฮา: เพฮ่า หม่อมฉันทูนลา
ฮองไทเฮา: ขันทีหลวงเ้าจงไปสืบเื่นี้มีความเกี่ยวข้องกับพระสนมหรือไม่
ขันทีหลวง: พ่ะย่ะค่ะฮองไทเฮา
นางกำนัลหลวงหลัวชี: ฮองเฮาเ้าค่ะรอหม่อมฉันด้วยเ้าค่ะ
ฮองเฮา: หลัวชีข้าจะออกไปข้างนอกวัง
นางกำนัลหลวงหลัวชี: องค์หญิงอันตรายนะเ้าค่ะจะออกไปนอกวัง
ฮองเฮา: เ้าจงอยู่ที่นี่อย่าให้ใครเข้ามาตำหนักข้าเป็อันเด็ดขาดจนกว่าข้าจะกลับมา
นางกำนัลหลวงหลัวชี: องค์หญิง
"ฮองเฮาปลอมตัวเป็ชายออกจากวังไปสืบหาความจริงในขณะเดียวกันฮ่องเต้และองครักษ์ก็ออกจากวังเช่นกัน ซาลาเปาร้อน ร้อน บะหมี่ไหมจ๊ะ บะหมี่ น้ำตาลก้อนหวานหวานจ้า...."
ฮองเฮา: ภายนอกวังชีวิตของราษฎรสมัยก่อนเป็เช่นนี้สินะถ้าตัวข้าไม่ได้มาััข้าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบรรพบุรุษของข้าอยู่กันอย่างยากลำบากจนกว่าจะถึงยุคสมัยที่เจริญแล้วนั้นคือยุคปัจจุบันที่มีแต่เทคโนโลยีเต็มไปหมด บะหมี่ร้านนี้น่าลอง
เถ้าแก่: บะหมี่ร้อน ร้อนน้ำซุปหวาน หวานเชิญทางนี้จ้า
ฮองเฮา: เถ้าแก่ข้าขอหนึ่งชาม
เถ้าแก่: มาแล้ว มาแล้ว เชิญท่านทานให้อร่อย
องครักษ์: ฝ่าา ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: นางมาทำอะไรที่นี่
องครักษ์: กระหม่อมก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: หลบก่อน
ฮองเฮา: ร้านนี้อร่อยจริงสะอาดถูกหลักอนามัยไหมนะ ฉันคิดอะไรอยู่เนี้ย มันใช่เวลามาคิดเื่คุณภาพ อาหารไหมนะไม่ใช่ยุคปัจจุบันสะหน่อย เฮ้ยบ้าเอ่ย ฉันนี้บ้า เถ้าแก่คิดเงิน
"ฮองเฮานำเงินวางไว้บนโต๊ะเดินออกมาจากร้านบะหมี่...."
ฮองเฮา: พี่ชายข้าขอถามท่านถ้าข้าอยากรู้เื่ราวแถวตลาดนี้ข้าต้องไปที่ใด
ชาวบ้าน: เ้าไปที่โรงน้ำชาสิที่นั่นเ้าอยากรู้อะไรเ้าก็ถามเด็กที่ร้านได้ ขายข่าวอย่างงั้นรึ ขอบคุณมากพี่ชาย
คนรับใช้: มา มาเชิญ เชิญท่าน
ฮองเฮา: ข้าขอน้ำชา
"โต๊ะด้านข้างกำลังพูดคุยกัน"
ชายคนที่หนึ่ง: ข้าได้ยินข่าวมาว่าฮองเฮาโดนลอบสังหารเ้าว่าเป็กลุ่มโจรที่มาจากที่ใดกัน
ชายคนที่สอง: ข้าได้ยินมาว่า เป็คนของอู๋อี้เทียน เสนาบดีฝ่ายซ้าย
ชายคนที่สาม: ทำไมถึงลอบสังหารฮองเฮาล่ะ
ชายคนที่หนึ่ง: ข้าได้ยินมาว่าเพราะพระสนมอยากขึ้นเป็ฮองเฮาคนเป็พ่อย่อมทำเพื่อลูกเป็ธรรมดา
"ฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นเกิดความโมโหขึ้นมาวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างเสียงดัง ปัง!! จนโต๊ะด้านข้างใ.."
ฮองเฮา: รูอี้เ้า
"หลังจากนั้นฮองเฮาก็เดินออกจากโรงน้ำชา นั่นเสียงอะไรเสียงควบม้าตรงมายังฮองเฮา ย้าหยุด มีกลุ่มชายสี่ห้าคนยืนล้อมรอบฮองเฮาอยู่และฮ่องเต้ก็ยืนดูอยู่ห่าง ห่าง...."
โจร: เ้าจะไปไหน
"ฮองเฮาออกท่าทาง แตะ ต่อย กลุ่มโจรกระเด็นออกไปคนละทิศ คนละทาง ฮองเฮาวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว"
โจร: ตามมันไป อยู่ทางนั้น
องครักษ์: ฝ่าาไปช่วยฮองเฮาไหมพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ไป
องครักษ์: ฮองเฮาหายไปพ่ะย่ะค่ะ
"ฮองเฮาะโขึ้นหลังม้าตรงไปยังวังหลวง ย้า"
ฮองเฮา: เปิดประตู
"ฮองเฮาลงจากหลังม้ากลับยังตำหนักและฝ่าาตามฮองเฮาไม่ทัน..."
องครักษ์: หรือว่าพระนางจะกลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าา
ฮ่องเต้: ข้าก็หวังว่านางจะกลับถึงวังก่อนพระอาทิตย์ตกดิน
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
201
