ตอนที่ 6
ก้าวไกลยังไม่เข็ด...
ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้ต่อไปเขาชอบผู้หญิงเก่งและแกร่งอย่างเลอดาว ความสวยของหล่อนอาจนำโด่งจนเขาติดตา แต่หล่อนมีบางอย่างมากกว่านั้นที่ทำให้ติดใจโดยที่เขาก็ยังอธิบายไม่ถูกว่าสิ่งนั้นคืออะไรขนาดเมื่อวานนี้หล่อนบอกถึงความแตกต่างกันในเื่อายุเื่การแข่งขันทางธุรกิจที่เป็ปัญหารวมถึงเื่ร้าวฉานของหล่อนกับมารดาที่ยังคลุมเครือสำหรับเขาอยู่แต่เขาก็ไม่ใคร่อยากรู้เพื่อฟื้นฝอยเหตุในอดีตขึ้นมา เขาจึงมองข้ามทุกเื่
แม้ก่อนกลับ หล่อนจะพูดทำนองว่า ‘อย่าจีบฉันเลยค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน’
คำขู่ของหล่อนไม่มีผลยั้งความรู้สึกชอบของเขาได้หรอกเมื่อวานนี้เขาจึงตามหาปานสีแล้วฝากถุงกระดาษที่ใส่โทรศัพท์เอาไว้ กำชับแกมขอร้องให้ปานสีนำไปมอบให้เลอดาวแทนเขาทีคิดเอาเองว่าหล่อนคงยอมใจอ่อนรับมันเอาไว้ แต่ถ้าหล่อนคิดจะคืนมันอีกครั้งเขาก็จะเพียรหาวิธีการอื่นๆแทน
จึงไม่น่าแปลกใจเลยในตลอดคืนที่ผ่านมาใบหน้าของเลอดาวมันลอยเด่นอยู่ในห้วงคำนึงไม่ว่ายามตื่นหรือหลับตา นับเป็ความโหยหาที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานนับจากความรักที่จบลงไปหลายปีมาแล้วเร่งคืนให้ผ่านไปเร็วๆจนตะวันรุ่งย่ำฟ้าแสงสีทองอร่ามสะท้อนขึ้นทางกลุ่มเมฆที่ลอยละลิ่วอยู่กลางท้องฟ้า
เขาลุกจากที่นอนแต่เช้าทำภารกิจที่บ้านเร็วกว่าทุกวันโดยออกจากบ้านไปั้แ่ยังไม่เจ็ดโมงเช้าใกล้รุ่งลงมาจากห้องนอนก็ไม่พบเขาเสียแล้วนั่นเป็เพราะใจของเขาคิดแต่จะเร่งทำคะแนนเขาจึงแวะร้านดอกไม้เลือกสรรดอกกุหลาบสีแดงสดอวบอูมช่อหนึ่งหมายจะเป็ตัวแทนของการจีบหล่อนในวันนี้
ทว่าตอนไปถึงที่ทำงานของเลอดาวเขากลับต้องผิดหวัง
เขาเจอปานสีซึ่งเพิ่งมาถึงพอดีฝ่ายนั้นเดินบิดม้วนเข้ามาหาเขา แววตาและรอยยิ้มเป็มิตร ทักทายเขาเสียงใสว่า“คุณก้าวมาแต่เช้าเลย มีอะไรเป็พิเศษรึเปล่าฮ้า”
“จะเก้าโมงแล้วนะครับไม่น่าจะเช้าเท่าไหร่”
“เช้าสำหรับปานสิฮ้าเพราะปกติตอนเก้าโมงนี่เพิ่งเป็เวลาเข้าทำงานของปานเองว่าแต่นั่นถือดอกกุหลาบช่อเบ้อเริ่มจะเอาไปให้ใครฮ้า...รึว่าจะเอามาให้ปาน”
ปานสีทำเป็พูดติดตลกหน้าตายย่นจมูกทำท่าเป็เด็กวัยรุ่น เขาก็เลยอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตอบคำถามเื่ช่อกุหลาบในมือ
“ว่าแต่คุณดาวมาหรือยังครับ”
“นั่นแน่...ที่แท้ก็มาหาพี่ดาว”ปานสีชี้นิ้วแตะมาที่แผงอกเขาทำเหมือนหยอกล้อ
เมื่อปานสีไม่ได้ตอบเขาก็เลยถามถึงโทรศัพท์เมื่อวาน
“แล้วตกลงคุณดาวรับโทรศัพท์ที่ผมฝากคุณปานไว้รึเปล่าครับ”
ปานสีทำท่านึกขึ้นได้ตบอกผางเหมือนใ แล้วรีบซอยเท้ายิกๆกลับไปที่รถเปิดประตูรถเพื่อหยิบถุงกระดาษใบเมื่อวานออกมา นำมันมาส่งคืนแก่เขา
“พี่ดาวฝากคืนให้คุณก้าวฮ่ะ...เสียดายจัง”
ท้ายประโยคปานสีคงบ่นลอยๆแต่เขาก็พอรู้คำตอบแน่แล้วว่าเลอดาวไม่ยอมรับของในถุงใบนั้นเอาไว้แน่ๆเขาจึงตัดสินใจออกปากกับปานสีไปว่า “ถ้าคุณดาวไม่รับ...ผมมอบของในถุงให้คุณปานแทนนะครับ”
ปานสีเบิกตากว้างหน้าระรื่นทีเดียว“ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ยฮ้า เครื่องรุ่นนี้ราคาตั้งหลายหมื่นคุณก้าวจะยกให้ปานเหรอฮ้า”
“ถ้าคุณปานไม่คิดมากคุณเก็บไว้ใช้เถอะครับ”
พอปานสีได้ของกำนัลที่ถูกอกถูกใจโดยไม่คาดฝันจากที่ชื่นชมก้าวไกลอยู่แล้วก็ยิ่งยกระดับให้เขาเป็พิเศษโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว...ดังนั้นเมื่อเขาถามเื่ใดปานสีก็รีบตอบอย่างไม่อิดออด
“วันนี้พี่ดาวจะเข้าเที่ยงฮ่ะถ้าคุณก้าวอยากเจอก็ไปที่โรงพยาบาลนะฮ้า”
ปานสีทำตัวเป็ ‘พรรคพวก’ ของเขาทันตา สาธยายให้เสร็จสรรพว่าเลอดาวไปที่นั่นทำไมซึ่งก็ตรงกับข้อมูลที่เลอดาวเล่าให้ฟังวันก่อนนั่นเองเขาไม่รีรอที่จะไปหาหล่อนที่นั่น แต่ก่อนที่จะขับรถออกไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะหยั่งเชิงถามเื่ของเลอดาวกับปานสี
“ผมอยากรู้สักนิดครับว่าตอนนี้คุณดาวมีแฟนหรือยังครับ”
ปานสีรีบออกตัวหัวทิ่มคะมำ“ไม่มี๊...ไม่มีฮ่ะ พี่ดาวเธอช่างเลือกฮ่ะ ถ้าถามว่ามีผู้ชายมาจีบบ้างไหมตอบได้เต็มปากเต็มคำฮ่ะว่ามีเป็สิบไม่ได้ราคาคุยนะฮ้า...แต่พี่ดาวไม่สนใจใครสักคน”
“แล้วถ้าผมจะจีบคุณดาวบ้างละ”
ปานสียกไม้ยกมือสะดีดสะดิ้งไปมา“ถ้าคุณก้าวจะจีบพี่ดาวจริงๆ ปานเชียร์สุดลิ่มทิ่มประตูเลยฮ่ะ...อยากได้กามเทพตัวอ้วนกลมตุ้ยนุ้ยน่ารักสักคนไหมละฮ้า”
เมื่อปานสีเสนอตัวมีหรือที่เขาจะไม่รับ...เห็นทีคงต้องพึ่งพากามเทพจำเป็คนนี้ดูเสียแล้ว
//////////////////////////////////////
ก้าวไกลยืนลังเลอยู่หน้าห้องพักพิเศษที่มีป้ายแขวนชื่อคนไข้ว่า...ฟ้าฝัน
เขายกมือค้างเอาไว้หน้าประตูไม่แน่ใจว่าควรจะเคาะเรียกหรือไม่ แต่ความอยากพบหน้าเลอดาวนั้นมีเต็มเปี่ยมเมื่อสูดลมหายใจลึกจนเต็มปอดเขาจึงตัดสินใจเคาะอยู่หลายครั้งก่อนจะจับลูกบิดแล้วผลักประตูห้องเข้าไป แล้วก็ต้องยิ้มเก้อเมื่อผู้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้นั้นไม่ใช่เลอดาว
“คือผมจะแวะมาหาคุณดาวครับแต่พอดีทราบว่าหลานสาวของคุณดาวรักษาตัวอยู่ที่ห้องนี้ผมก็เลยถือโอกาสมาเยี่ยมไข้...นี่ครับของฝาก”
เขายื่นกระเช้าใส่ผลไม้หลากชนิดส่งให้นภาโดยที่ช่อดอกกุหลาบนั้นยังถือค้างเอาไว้ในมือ...ฝ่ายนั้นลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ามึนงงมีแววอึดอัดใจแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น
“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มีน้ำใจว่าแต่คุณ...เอ่อ...”
“ผมชื่อก้าวไกลครับเป็เพื่อนของคุณดาว” เขารีบออกตัวแบบนั้นเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่แก่กว่าตรงหน้ากำลังตั้งคำถามทางสีหน้า
“ดิฉันนภานะคะเป็พี่สาวของยายดาว”
เมื่อสองฝ่ายต่างแนะนำตัวกันคร่าวๆนภาจึงเชื้อเชิญให้เขาลงนั่งตามมารยาท แต่เขารู้สึกเกรงใจเพราะขณะนี้เด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้นั้นกำลังหลับสนิทเขาจึงเอ่ยถามถึงอาการของเด็กหญิงแต่พองามก่อนจะวกเข้ามาถึงประเด็น
“ว่าแต่คุณดาวมาที่นี่หรือเปล่าครับ”
นภายิ้มจืดๆตอบแบบประหยัดคำขึ้นมาทันที “กลับไปแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนดีกว่านะครับหากคุณดาวกลับมาฝากบอกทีนะครับว่าผมแวะมาหา”
เขาขอตัวกลับเพราะเห็นว่านภามีอาการเกร็งขณะคุยกับเขาสีหน้าก็บ่งความลำบากใจบางอย่างแต่เขายังคิดในแง่ดีว่าบางทีนภาอาจ้าความเป็ส่วนตัวเพราะลูกสาวของหล่อนยังคงนอนหลับสนิทเมื่อเขาเดินพ้นประตูห้องมาจึงได้แต่ถอนใจนิดหน่อยพร้อมถือช่อดอกกุหลาบกลับออกมาด้วยความผิดหวังโดยที่ไม่รู้สักนิดว่าผู้หญิงที่เพิ่งสนทนากับเขาเมื่อครู่ก็มีอาการไม่ต่างกันคือกำลังนั่งถอนใจอย่างแรง
นภาที่นั่งอยู่ข้างในรีบลุกขึ้นไปเลื่อนบานประตูที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงทันทีผ้าม่านสีทึบซึ่งรูดปิดสนิทเริ่มไหวไปตามลมที่สะบัดพลิ้วมาเบาๆแล้วผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอกระเบียงได้แต่ไหวไหล่ มีแต่รอยยิ้มแห้งๆกลับมา
“อธิบายให้พี่ฟังหน่อยว่าดาวหลบหน้าผู้ชายคนนั้นทำไมกัน”
“เล่าแน่ค่ะแต่ขอไปเล่าข้างในเถอะ ตรงนี้แดดเริ่มจะร้อนแล้วค่ะพี่ภา”
//////////////////////////////////////
1K
