หลังจากที่ ทั้งสองได้แยกจากกัน แล้วนั้น ฟางหยวน ก็ได้ไปฝึกปรือ ฝีมืออยู่ภายในสวนดอกไม้ ตอนนี้ ฟางหยวน มีดีแค่ ความแข็งแกร่งทางร่างกาย และปราณทมิฬ เท่านั้น ส่วนวิชากระบวนท่า ต่างๆ
มีแต่ ฝ่ามือคู่ทมิฬที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง แม้ว่ามันจะดีขึ้นกว่าเดิมแล้วนั้น แต่มันก็ยังไม่สมบูรณ์อยู่ดี การที่จะทำให้ วิชานี้สมบูรณ์ ฟางหยวน ต้องมี ฝีมือที่สูงล้ำกว่านี้
ฟางหยวน ตอนนี้ ได้ครุ่นคิดถึง กระบวนท่า และ อาวุธของตน " อืม ดูจากตอนนี้แล้ว ข้าไม่เคยใช้อาวุธ ใดๆเลย ข้ามีเพียงแค่ วรยุทธที่ ท่านลุงเคยสอนมาเล็กน้อย เอาไว้ป้องกันตัวเอง "
"แม้แต่ ดาบหรือ กระบี่ ข้ายังไม่เคยแตะต้อง นับประสาอะไร กับ อาวุธของพวกฝึกตน " ฟางหยวน ถอดหายใจ ฟางหยวน ตอนนี้ ได้ทุ่มเท กับ การฝึกกระบวนท่า ฝ่ามือ
และเพลงเตะ และ เพลงหมัด ต่อไป ตอนนี้ เขาไม่สามารถมีอาวุธได้ เนื่องจากเขา ไม่รู้ว่าตนเอง นั้นเหมาะสมกับ อาวุธแบบใด แถม การมีอาวุธของตนเอง จำเป็นต้องมีคะแนนในการแลกอีก
เซี่ยวชิงที่ได้ จากกับฟางหยวน ไปนั้น เธออยู่บนสุดของ หอศิษย์สายใน ตอนนี้ เธอยังคง เฝ้ามอง ดู ฟางหยวน ฝึก กระบวนท่า อยู่ เธอรู้ว่าฟางหยวน กำลังคิดอะไรอยู่
เธอจึงได้จัดเตรียม บางอย่างไว้ให้สำหรับเขาเรียบร้อยแล้ว " ข้าหวังให้ ท่านโชคดีนะ " เซี่ยวชิงกล่าวด้วย น้ำเสียงเบิกบานใจ
ตอนนี้ ฟางหยวน ได้ทำการฝึกปรือ มาเป็นเวลา 2ชั่วยามเศษแล้ว ตอนนี้ ซึ่งก็เป็น ยามราตรีแล้ว ฟางหยวน จึงได้หยุดพัก แล้วทดสอบ ฝีมือของตนเอง
ฝ่ามือคู่ทมิฬ ได้พัฒนา มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว ตอนนี้ ไหวพริบ ความเร็ว การออกกระบวนท่า ของ ฟางหยวน ได้รวดเร็ว และเฉียบคม มากกว่าเดิม หลายเท่าตัว
ถึงแม้ ฝ่ามือคู่ทมิฬของ ฟางหยวน จะร้ายกาจและเป็นไม้ตายก็จริง แต่ก็ไม่สามารถ ใช้พร่ำเพรื่อ ได้ จุดอ่อนของวิชานี้ก็คือ มันต้องใช้ ปราณทมิฬนั่นเอง
ถ้าสามารถแก้ไข จุดอ่อนตรงนี้ได้ วิชานี้จะร้ายกาจมากกว่าเดิม หลายเท่าตัว ก่อนที่ฟางหยวน จะเริ่มฝึกต่อนั้น ก็ได้มี สาวใช้หนึ่งคน ได้มาหาเขา และได้ให้สิ่งของกับฟางหยวน
นั่นก็คือ ป้ายหอวรยุทธ " นายท่าน สั่งข้า มาว่า ให้นำป้ายนี้ มามอบให้แก่เจ้า รบกวน รับมันไว้ด้วย ถ้ามีสิ่งนี้ จะช่วยให้ท่าน เข้าไปเลือก อาวุธ และ ตำราวรยุทธต่างๆ ได้1อย่าง "
ฟางหยวน ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง เขารับไว้ด้วยความเต็มใจ ก่อนที่จะกล่าว ขอบคุณ ฟางหยวน ตอนนี้ หลังจากรับป้ายมาแล้ว เขาได้ พักผ่อน อยู่ในสวน
เช้าวันต่อมา ฟางหยวน ได้ตื่นขึ้นมา ตอนนี้ การประลองรอบชิง ยังไม่เริ่ม ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 7วัน ฟางหยวน ตอนนี้มีเวลา พัฒนาตนเอง และฟื้นพลัง อย่างเหลือเฟือ
ฟางหยวน หลังจาก จัดการตนเอง จัดแจง อาภรณ์ เรียบร้อยแล้วนั้น เขาได้มุ่งหน้าไปที่ หอวรยุทธ เพื่อเลือก อาวุธ ตอนนี้ เขาได้ใช้เวลาไม่นาน
จากการเดินจาก สวนดอกไม้ มาที่ หอวรยุทธแห่งนี้ ก่อนที่ฟางหยวน จะเดินเข้าไป ก็ได้มี ชายชราที่ เฝ้าอยู่หน้าหอ ได้กล่าวกับ ฟางหยวน
" เจ้าหนุ่ม ที่แห่งนี้ ไม่ใช่ว่า ใครก็สามารถเข้ามาได้ " ก่อนที่ชายชราจะกล่าวอะไรไป มากกว่านี้ เพื่อ เป็นการไม่เสียเวลา ฟางหยวน ได้นำ ป้ายที่ได้มาจากสาวใช้
แสดงให้ชายชราเห็น หลังจากที่ ชายชราเห็นก็ไม่ได้ กล่าวอะไรอีก เพียงแค่แนะนำฟางหยวน เล็กน้อยเท่านั้น " เจ้าหนุ่ม ชั้นแรก เป็นอาวุธ ชั้นสองเป็นวรยุทธที่สอดคล้องกับ อาวุธ "
" หากเจ้า จะเลือก กระบี่ ให้เลือก อันที่อยู่ ซ้ายสุด ของทางเดินชั้นแรก และ เลือก ตำรา ที่อยู่ ซ้ายสุด ของชั้นสองเช่นกัน " สิ้นสุดเสียง ชายชราก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีกต่อไปและได้เปิดประตูให้ ฟางหยวน
หลังจาก เข้ามาแล้ว ฟางหยวน ได้พบแรงกดดัน ที่โถมเข้ามายัง ตัวเขา ตอนแรก ฟางหยวน ตกใจว่ามี ใครมุ่งร้ายมาที่ เขาหรือไม่ ตอนนี้ ฟางหยวนก็ได้เข้าใจว่า
แรงกดดันทั้งหมดมิได้มาจาก ยอดฝีมือ แต่เป็นอาวุธพวกนี้ นั่นแสดงว่า อาวุธพวกนี้ นั้นต่างก็เป็น ยอดอาวุธ ที่ยอดฝีมือในอดีตอาจจะเคยใช้ มาก็เป็นได้
ฟางหยวน ได้พบกับอาวุธ พิสดาร มากมาย ใช้ทวนที่มี มังกร เกาะอยู่บนปลายทวน หรือ ธนูที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟ ตลอดเวลา นั่นทำให้ ฟางหยวนได้ พบกับประสบการณ์ใหม่
ที่เขาไม่เคยพบ ในชีวิตนี้ ฟางหยวน ไปหา กระบี่ ที่ชายชราได้แนะนำเขา ในที่สุดเขาก็ได้เจอ กระบี่นี้ เสียที มันมี ด้ามกระบี่ที่มี สีแดงราวกับ เพลิงที่กำลังแผดเผา และ ตัวกระบี่ที่มีสีแดงอ่อน
ราวกับ กระบี่เล่มนี้ถูก ตีขึ้น ในภูเขาไฟ เสียอย่างนั้น แต่ก่อนที่ฟางหยวน จะเลือกมัน เขากลับไม่ได้เลือก กระบี่เล่มนี้ พร้อมเดินหนีและ ขึ้นไปบน ชั้นสอง
" ข้า ตัดสินใจแล้ว อาวุธที่ร้ายกาจที่สุด ไม่ใช่สิ่งของข้างกาย แต่มันคือ สิ่งที่เป็นร่างกายของเรา มันต่างกับสิ่งของนอกกายเช่นพวก อาวุธ ต่างๆ ถ้าเราเสียมันไป เราก็จะต่อสู่ไม่ได้ "
หรือถ้ามันพังเสียหาย เราก็จะสู้ไม่ได้ มันไม่สามารถอยู่กับเรา จนสุดเส้นทางได้ มีเพียงตัวของเราเอง เท่านั้น ที่จะอยู่กับเราไปพร้อมทั้ง กายและใจ "
" ดังนั้น ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะใช้ ฝ่ามือ หมัด ศอก เท้า ทุกสิ่งที่มี จากร่างกายของข้า เองเป็นอาวุธ นี่คือ อาวุธ ที่ร้ายกาจที่สุดของข้า ฟางหยวนผู้นี้!! "
ฟางหยวน กล่าวกับตนเอง แล้วขึ้นไปบนชั้นสอง อย่างไม่รอช้า
997
