บุญตายืนมองดอกไม้ที่ตัวเองลงมือปลูกอยู่หน้ากระท่อมด้วยความพึงพอใจ บรรยากาศที่เย็นสบายทำให้เธอสดชื่นขึ้นมาได้พอสมควร ั้แ่ที่ตัดสินใจเดินออกมาจากเขา เธอก็ทำเื่ดร็อปเรียนไว้ เขียนอีเมลบอกเคทว่าจะไปเยี่ยมพ่ออาจติดต่อไม่ได้เพื่อไม่ให้เธอเป็กังวล แล้วนั่งรถมาลงที่ภูเก็ตเพื่อหางานทำเพราะถึงเธอจะไม่มีวุฒิการศึกษาแต่อย่างน้อยๆ เธอก็ได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาเดนิช งานล่ามงานแปลที่นี่ก็คงจะเยอะเพราะเป็เมืองท่องเที่ยว แค่งานแปลเอกสารคงมีเงินไม่พอค่าทำคลอด แล้วไหนจะค่าผ้าอ้อมค่ากินอยู่จิปาถะ
เธอเช่าโรงแรมราคาถูกอยู่ชั่วคราวในระหว่างหางานและหาที่พักที่ดีและปลอดภัยสำหรับลูกน้อยที่จะเกิดมา
หลายวันที่ต้องเดินหางาน แดดที่ร้อนบวกกับอาการแพ้ท้องทำให้เธอเหนื่อยกว่าปกติ สุดท้ายร่างกายก็ทนไม่ไหวและเป็ลมไป โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากสองสามีภรรยา คุณยายสาและคุณตาบรร
เธอเล่าให้ท่านทั้งสองฟังเื่ที่กำลังหางานหาห้องเช่าและเื่ที่กำลังท้อง คุณตาคุณยายไม่มีลูกและเอ็นดูเธอเลยให้เธออยู่ด้วยที่กระท่อมปลายสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านท่าน ข้างกระท่อมมีห้องน้ำและในกระท่อมมีห้องนอนและเครื่องใช้เล็กน้อยที่คุณตาทำไว้ต้อนรับแขกเวลามีญาติมาเยี่ยม ท่านทั้งสองไม่เคยถามถึงพ่อของลูกที่อยู่ในท้อง เธอเลยพลอยสบายใจไปด้วยที่ไม่ต้องโกหกท่าน คุณตาคุณยายท่านปลูกดอกไม้ส่งตามตลาดและร้านอาหาร ท่านบอกให้เธอช่วยท่านทำสวนดอกไม้ ไม่จำเป็ต้องออกไปเร่หางาน รอให้คลอดก่อนค่อยว่ากัน
" บุญตาลูก พร้อมหรือยัง " วันนี้พวกท่านจะพาเธอไปฝากครรภ์
" พร้อมแล้วค่ะยาย " บุญตารีบลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา แล้วเดินไปขึ้นรถกระบะไปโรงพยาบาล
" สวัสดีดีค่ะคุณหมอ" เธอยกมือไหว้คุณหมอสาวสวยที่มาฝากครรภ์ด้วย ก่อนจะนั่งบอกเล่าถึงอาการแพ้ท้องและอาการอื่นๆ ให้คุณหมอฟัง แล้วคุณหมอก็ทำการตรวจเืก่อนจะพาเธอไปห้องอัลตราซาวนด์
" เย็นหน่อยนะคะคุณแม่ " คุณหมอทาเจลบนท้องให้เธอ
" คุณแม่พร้อมหรือยังคะ ไม่เข้าใจตรงไหนถามได้นะคะ " หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็ส่ำ ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล ในจังหวะที่คุณหมอเอาเครื่องอัลตราซาวนด์วางบนหน้าท้อง เธอก็ได้ยินเสียงหัวใจเล็กๆ เต้นตุบตับ อยู่ๆ น้ำตาแห่งความตื้นตันใจก็ไหลออกมา มันคือเสียงของสิ่งมีชีวิต มันคือความมหัศจรรย์ที่มีชีวิตเล็กๆ อยู่ในท้องของเธอ
" คุณแม่ได้ยินเสียงหัวใจไหมคะ " บุญตาพยักหน้ารับทั้งน้ำตา
" ว๊าวว ดีใจด้วยค่ะคุณแม่ น้องมาเป็คู่เลย " เธอมองหน้าคุณหมอตาโต
" เห็นตรงนี้ไหมคะ น้องอยู่ตรงนี้หนึ่ง และตรงนี้อีกหนึ่งค่ะ ดีใจด้วยค่ะที่ได้ลูกแฝด " บุญตาเอามือปิดหน้าแล้วหัวเราะทั้งน้ำตาให้กับโชคชะตาของตัวเอง จะว่าดีใจก็ดีใจ จะว่าเศร้าใจก็ใช่ ความรู้สึกสับสนและกังวลที่ต้องเลี้ยงลูกทั้งสองตามลำพังมันทำให้เธอกลัวว่าอาจจะดูแลเขาได้ไม่ดีพอ
คุณหมอชี้ให้เธอดูอวัยวะต่างๆ ของลูก ก่อนจะบอกอายุครรภ์ที่แน่นอน
" ตอนนี้อายุครรภ์ได้ 9 สัปดาห์แล้วค่ะ ่นี้คุณแม่ห้ามยกของหนักหรือทำอะไรแรงๆ เพราะ่นี้จะบอบบางมากและอาจจะทำให้แท้งได้ และยิ่งคุณแม่มีสภาวะเืจาง คุณแม่ยิ่งต้องดูแลตัวเองเป็พิเศษ ทานวิตามินให้ครบและทานอาหารให้ครบหมู่ อย่าลืมพักผ่อนให้เพียงพอ อีกสามอาทิตย์มาตรวจกับหมออีกทีนะคะ"
" ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ " เธอยกมือไหว้คุณหมอแล้วเดินออกมาหาคุณตาและคุณยาย
" หมอว่ายังไงบ้างลูก " คุณยายคุณตาตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
" ตาได้ลูกแฝดค่ะ " บุญตาส่งยิ้มหวานให้ท่านทั้งสอง ทั้งที่ภายในใจกลับร้องไห้ ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่ได้ลูกแฝด แต่เสียใจที่วันนี้ไม่มีเขาอยู่ข้างๆ
คุณยายคุณตายิ้มหน้าบานก่อนจะเดินมาลูบหัวเธอ
" บุญตาโชคดีมากเลยรู้ไหมลูกที่เขาพร้อมใจกันมาอยู่ด้วย.... ดูอย่างตากับยายสิ อยากมีลูกแทบตายแต่ก็ไม่เคยมี ต่อแต่นี้ไปไม่ต้องไปไหนแล้วนะลูกอยู่กับตายายนี่แหละ ถือซะว่าตาเป็ลูกหลานของตากับยายเข้าใจไหม " ร่างบางร้องไห้กอดคุณยายแน่นอย่างซาบซึ้งกับความเมตตาของท่าน
เธอช่วยงานคุณตาคุณยายเป็หลัก รับแปลเอกสารบ้างและเป็ล่ามให้กับนักท่องเที่ยวบ้าง รายได้ก็พอมีเก็บออมบ้างแต่ไม่ได้มากมายอะไร
ตอนนี้เธอตั้งท้องได้เกือบห้าเดือนแล้ว หน้าท้องก็เริ่มเห็นเด่นชัดขึ้น อาจจะเพราะท้องแฝดท้องเลยโตค่อนข้างเร็ว แต่ในทางกลับกันแขนขาเธอกลับไม่โตขึ้นเลย เธอมีนัดกับคุณหมออีกครั้งอาทิตย์หน้า เพื่อทำการอัลตราซาวนด์อีกครั้ง แต่วันนี้เธอต้องไปเป็ล่ามให้กับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่งที่ทางโรงแรมติดต่อมาให้ไปช่วย เพราะพนักงานล่ามประจำโรงแรมป่วยคนเลยไม่พอ
เธอที่เดินอธิบายและพูดคุยกับนักท่องเที่ยวอยู่สักพัก ก็มีเสียงเรียกชื่อเธอขึ้นมา จนเธอใที่มีคนรู้จักมาอยู่แถวนี้ แต่จะให้วิ่งหนีเธอก็ทำไม่ได้เช่นกัน
" ตา..บุญตาจริงๆ ด้วย เธอมาทำอะไรที่นี่ " เธอหันไปมองก็เจอกับแอนที่เดินควงแขนหนุ่มหล่อชาวต่างชาติอยู่ แอนมองเธอสักพักก่อนจะทำตาโตเมื่อมองดูท้องเธอ
" ธะธะ เธอท้อง? " ให้ตายสิทำไมโลกมันถึงกลมขนาดนี้นะ! อุตส่าห์หนีมาซะไกลยังมีคนมาเจอเธออีก
" อืม...ฉันขอตัวก่อนนะ ฉันต้องทำงาน " บุญตารีบเดินกลับไปหากลุ่มนักท่องเที่ยว และเดินจากมา พอทำงานเสร็จเธอเลยแวะซื้อขนมกับผลไม้ไปฝากตากับยายด้วยก่อนจะรีบนั่งสองแถวกลับบ้านเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยจริงๆ ่อาการเหนื่อยง่ายและเวียนหัวหน้ามืดทำให้เธอทำอะไรลำบากและเป็อุปสรรคในการทำงาน
1K
