“อืมมมมม…” ข้าตื่นนอนพร้อมบิดี้เี ให้ตายสิเป็เตียงที่นอนสบายฉะมัด นี้น่าจะเช้าแล้วสินะ ไปหาท่านเ้าเมืองเพื่อขอไปดูอาการของนางหน่อยดีกว่า
.
.
.
.
ข้าเดินลงมาจากชั้น2 ระหว่างทางเจอพ่อบ้านที่เป็คนเอาน้ำมาให้เมื่อวาน เลยถามขึ้นไปว่า
“ท่านพ่อบ้านครับ ตอนนี้ท่านเ้าเมืองอยู่ใหนรึครับ”
“ตอนนี้นายท่านกำลังฝึกดาบอยู่ที่สนามฝึกด้านหลังขอรับ อยากให้ข้านำทางไปใหม?”
“รบกวนด้วยครับ”
ข้าและพ่อบ้านเดินไปยังทางด้านหลัง พอออกนอกตัวคฤหาศไปก็เห็นท่านเ้าเมืองกำลังฟันดาบอยู่ แต่มันดูสวยงามเหมือนการร่ายรำซะมากกว่า ดาบที่ท่านเ้าเมืองใช้ตอนนี้เป็ดาบที่เห็นได้ทั่วไปทอพวกทหารชอบใช้
https://www.karatemart.com/medieval-knights-display-sword (เอารูปมาจากเว็บนี้ครับ)
ข้ากับพ่อบ้านยืนดูท่านเ้าเมืองรำดาบไปสักครู่ จู่ๆจังหวะที่เคยดูลื่นไหลสวยงาม ก็ถูกเร่งจังหวะขึ้น ดาบที่เคยเคลื่อนอย่างช้าๆก็เริ่มเร็วขึ้น รุนแรงขึ้น
“นั้นคือ1ใน12ท่าดาบแสงจันทร์ ของเ้านั้นไงล่ะ” เสียงของตาแก่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
“12ดาบแสงจันทร์?”
“เป็วิชาดาบที่เ้าฟอร์ทีสมันสร้างขึ้นน่ะ มันจะใช้ควบคู่กับพลังธาตุมืดของตัวเอง ยิ่งศัตรูโดนดาบของเ้านั้นมากเท่าใหร่ ความสามารถในการตอบสนอง รวมไปถึงการกะระยะ ก็จะยิ่งทื่อลง”
“แต่วิชาของผมก็ยังคงมีข้อบกพร่องอยู่มากครับ”
ระหว่างที่ข้าคุยกับตาแก่อยู่ ดูเหมือนท่านเ้าเมืองจะฝึกซ้อมเสร็จแล้ว
“แล้วมีอะไรรึ พ่อบ้านบอกว่าเ้าอยากพบข้านิ”
“ข้าอยากจะขออนุญาติิท่านไปดูอาการของคุณหนูหน่อยนะครับ”
“ก่อนมาฝึกข้าได้แวะเข้าไปดูแล้ว สีหน้าของนางดีขึ้นมาก และไม่มีทีท่าของความทรมานแล้ว”
“งั้นข้าว่าอีกไม่นาน นางน่าจะฟื้นครับ รอนางฟื้นก่อนค่อยให้นางรับยาเพิ่มแล้วกันครับ”
“งั้นพวกเราไปทานข้าวเช้ากันก่อนเถอะ ข้าให้พ่อครัวเตรียมไว้ให้แล้ว”
.
.
.
หลังทานข้าวเช้าเสร็จพวกเราก็มานั่งรอในห้องนอนของลูกสาวท่านเ้าเมือง แต่ระหว่างนั้นเองประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกมาอย่างแรง หน้าประตูปรากฎร่างหญิงสาว หน้าตาคมเรียว เส้นผมรวมไปถึงั์ตาสีแดงสด ข้างหลังของนางประดับด้วยฝักดาบขนาดใหญ่ที่เกือบยาวเท่าตัวนาง
“คุณคะ ลูกของเราเป็อย่างไรบ้าง” นางวิ่งเข้ามาโดยไม่สนข้ากับตาแก่ พร้อมกับตรงไปยังเตียง
“ลูกได้รับยาแล้ว อีกสักพักก็คงฟื้น” ท่านเ้าเมืองกล่าวตอบนางออกไป
เมื่อนางได้ยินดังนั้น นางก็ถอนหายใจออกมา และเหมือนนางจะเริ่มสังเกตเห็นพวกเราแล้ว
“สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะท่านราดาน ขออภัยกับท่าทีเสียมารยาทเมื่อกี้ของข้าด้วย”
“ไม่เป็ไรหรอก สกาเล็ต”
“ท่านเป็คนที่ช่วยลูกสาวของพวกเราใช่ใหมคะ ท่านราดาน”
“จะว่างั้นก็ไม่ถูกหรอก คนที่ช่วยลูกเ้าไว้คือไอ้หนูนี้ต่างหาก” ตาแก่ว่าพลางเอามือมาตีหลังข้า
“อัค!! พูดเฉยๆก็ได้มั้งตาแก่ จะฟาดหลังข้าเพื่อ”
“ท่านราดานเด็กคนนี้คือใครหรือคะ”
นางกล่าวถามด้วยหน้าตาชวนสงสัย คงเพราะข้าคือคนแปลกหน้าคนเดียวในที่แห่งนี้ล่ะนะ
“อ๋อ เ้าหนูนี้ชื่อโนอาร์ เป็ลูกชายข้าเอง”
.
.
.
“ท่าน ว่าเช่นไรนะ” นางกล่าวอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน พลางหันหน้าไปหาท่านเ้าเมืองที่เอามือทาบหน้าผาก อยู่
“เดี๋ยวข้าเล่าให้ฟังที่หลังนะ”
“….ได้ค่ะ แล้วอาการของลูกตอนนี้เป็ยังไงบ้างคะ”
“เอ่อ… เบื้องต้นคุณหนูได้รับยาไปแล้วครับ แต่เนื่องจากร่ายกายได้รับพิษมาเป็เวลานาน จึงไม่สามารถถอนพิษในทีเดียวได้ เมื่อวานข้าจึงให้ยาแก้พิษอ่อนๆไปเพื่อเจือจางพิษภายในร่างครับ ตอนนี้เพียงแค่รอให้คุณหนูฟื้นก่อน ข้าถึงจะจัดยาถอนพิษให้อีกทีครับ” ข้ายกมือขึ้นพร้อมอธิบาย
“นี่เ้าสร้างยาถอนพิษได้รึ” นางหันมาถามข้าด้วยสีหน้าแปลกใจ
(ไอ้พวกสารเลวนั้นบอกข้าพิษที่ใช้กับลูกของข้า เป็พิษที่พวกมันสร้างขึ้นมาเอง ไม่มีใครมียาถอนพิษนอกจากพวกมันนี้นา)
“เื่นั้นช่างมันเถอะ แล้วพวกเ้าสองคนจะเอาไงเกี่ยวกับพวกที่วางยาลูกของเ้าล่ะ”
“เื่นั้นไม่ต้องห่วงค่ะ พวกมันนัดกับข้าไว้ว่าอีก3วันให้ไปเจอพวกมันที่ก่อนถึงเมืองเครเมอร์”
“เมืองเครเมอร์รึ คงกะว่าถ้าเ้าไม่ตกลงคงกะหนีเข้าเมืองเพื่อให้พวกทหารช่วยกันท่าเ้าไว้ละมั้ง”
“หึ พวกมันคิดจะใช้ลูกเพื่อบีบข้า ข้าสาบานเลยว่าข้าจะเผาพวกมันอย่างช้าๆ ให้พวกมันทรมานที่สุด”
คลื่นพลังเวทย์สีแดงแผ่ออกมา แม้ว่าจะไม่ร้อนมาก แต่คลื่นที่กระแทกออกมาก็ทำข้าเกือบล้มเลยทีเดียว
“คุณเบาลงหน่อย ลูกเรานอนอยู่นะ” หลังท่านเ้าเมืองบอกออกไป ก็เหมือนนางจะนึกขึ้นได้จึงค่อยๆผ่อนพลังลง
“จะทำอะไรก็ทำ แต่จัดการให้เรียบร้อยนะยังไงเสียพวกมันก็เป็คนของเ้าเมืองทรูค หากเื่นี้แดงออกไปแล้วพวกมันใช้เป็ข้ออ้างว่าเ้าเข้าโจมตีก่อน เ้า กับ ลูกจะใช้ชีวิตลำบากเอานะ”
(ตาแก่นี้พูดอะไรเป็การเป็งานกับเขาด้วยแหะ)
“ไม่ต้องห่วงค่ะท่านราดาน ในวันนัดพบข้าจะไม่ให้ใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว” หน้าของนางตอนนี้ดู น่ากลัวมากข้าล่ะนึกสงสารไอ้พวกนั้นขึ้นมาจับใจ
“ว่าแต่ว่า ข้าขอถามเ้าหน่อย ปกติเ้าดูแลยัยหนูนี้ยังกับไข่ในหิน ทำไมเ้าถึงพลาดให้พวกมันวางได้ล่ะ”
หลังนางได้ยินคำถามหน้าตาของนางก็หม่นหมองลงทันใด
“ในตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน จนกระทั้งอยู่ๆลูกของข้าก็เกิดป่วยขึ้นมา ในคราแรกลูกเพียงตัวร้อนเฉยๆ แต่พอผ่านไปแต่ละเดือน อาการก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ เริ่มไม่อยากอาหาร พอผ่านไปเรื่อยๆลูกก็เริ่มนอนนานขึ้น ระหว่างนั้นข้าก็ไล่ไปขอให้หมอจากที่ต่างๆคอยช่วย ถึงขนาดประกาศภารกิจให้กิลเป็คนช่วยจัดการ ก็ยังไม่มีใครช่วยข้าได้”
“จนกระทั้งเมื่อ7วันก่อน ลูกข้าก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย ตอนนั้นหัวใจข้าแทบแหลกสลาย ทุกอย่างมันมืดไปหมด” นางว่าพลางน้ำไหลออกมา ท่านเ้าเมืองก็เดินเข้าไปกอดนาง
“จนกระทั้ง ข้าได้รับการติดต่อมาจากทางเ้าเมืองเครเมอร์ว่าเขามียาที่สามารถช่วยลูกข้าได้ พร้อมกับส่งขวดยาที่มีของเหลวสีใสมาให้ พอข้าป้อนให้ลูก สีหน้าก็เริ่มดีขึ้น ในจดหมายเขียนไว้ว่าอยากจะเชิญข้าไปร่วมทานอาหารสักมื้อ”
“ณ ตอนนั้นสำหรับข้ามันคือแสงสว่างสุดท้าย ข้าเลยเอาลูกมาฝากไว้ทีี่ฟอร์ทีสแล้วจึงตรงไปยังเมือง เครเมอร์” พอท่านหญิงเล่ามาถึงจุดนี้ท่านเ้าเมืองก็เสริมขึ้นมา
“หลังจากที่ข้าทราบเื่ลูก ข้าก็ใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อจะหาอะไรสักอย่างที่มาช่วยลูกของข้าได้ แต่ไม่ว่าจะเชิญหมอ หรือ นักเวทย์ที่เชี่ยวชาญด้านการรักษามาก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้เลย แม้กระทั้งพิษที่ลูกข้าโดนก็ไม่สามารถตอบได้ด้วยซ้ำว่าเป็พิษของอะไร”
“เพราะฉะนั้นข้าเลยสงสัย ว่าเ้าเมืองเครเมอร์สามารถหายาที่ช่วยลูกของข้าได้ยังไง ข้าจึงให้คนของข้าแอบไปคอยยังเมืองเครเมอร์ก่อนที่สกาเร็ตจะไป อีกส่วนให้จับตาดูความเคลื่อนไหวภายในเมือง”
“หลังจากที่ข้าคุยกับฟอร์ทีสแล้ว ข้าก็ตรงไปยังเมืองเครเมอร์ทันที พอไปถึงหน้าประตูเมืองพวกทหารยามก็เข้ามาหาข้าเพื่อเชิญไปยังคฤหาศของเ้าเมือง”
“พอข้าไปถึง เ้าเมืองเครเมอร์ก็ออกมาต้อนรับข้า พร้อมชวนร่วมโต๊ะอาหาร แต่ตอนนั้นข้าไม่มีอารมที่จะกินอะไรเพราะห่วงลูกด้วย ข้าเลยปฏิเสธไปและถามถึงยารักษาทันที ข้าบอกมันไปว่าข้ายินดีจ่ายไม่ว่าจะราคาเท่าใหร่ก็ตาม แต่พอมันได้ยินดังนั้นมันก็เผยรอยยิ้มออกมา พร้อมกับบอกข้าว่า”
“จริงๆแล้วยามันก็ไม่ได้แพงนักหรอกครับ แต่ผมอยากได้ความร่วมมือจากท่านสกาเล็ตน่ะครับ”
“ความร่วมมือ?”
“ครับ ท่านทราบใช่ใหมครับว่าเมืองของผมแต่ก่อนมักจะทำการค้ากับพวกฮาร์ฟบีทส์อยู่เสมอๆ”
“อ่า แล้ว?”
“สมัยนั้นนับว่าเป็ยุครุ่งเรืองของผมเลยล่ะครับ เพราะสินค้าจากพวกฮาร์ฟบีทส์ กับสินค้าภายในป่าบีสต์วูดผมแทบจะเป็ผู้ถือครองแต่เพียงผู้เดียว จนกระทั้งมีไอเมืองเทอร์ร่า นั้นตั้งขึ้นมา ธุรกิจต่างๆของเมืองผมก็แทบจะ… เฮ้อหวังว่าคุณจะเข้าใจ”
“แล้วสรุปคุณ้าให้ฉันทำอะไรกันแน่”
“ก็ไม่มีอะไรมากครับ ผมแค่้าให้คุณ ช่วยมาเป็นักผจญภัยภายใต้สังกัดผมหน่อยน่ะครับ”
“ผจญภัยภายใต้สังกัดของคุณ?”
“ใช่ครับ พอดีลูกน้องของผมไปเจอดันเจี้ยนที่พึ่งเกิดใหม่เข้าน่ะครับ เลยอยากรบกวนนักผจญภัยระดับมิธริลเข้าไปช่วยสำรวจพร้อมพวกผมหน่อยน่ะครับ”
“ข้า… ข้าขอเวลาคิดอีกหน่อย”
“ได้ครับ แต่ว่ารีบหน่อยก็ดีนะครับ รู้สึกว่าลูกของคุณอาการจะเริ่มแย่ลง แม้จะได้ยาของผมช่วยบรรเทาแล้วก็ตาม”
.
.
.
“นั้นคือเื่ทั้งหมด ข้าค่อนข้างมั่นใจว่าเป็พวกมันนั้นแหละที่วางยาลูกสาวข้า เวลาทุกอย่างมันเหมาเจาะเกินไป ทั้งเวลาที่ไอ้เ้าเมืองนั้นส่งยามา แถมยังประโยคที่มันพูดทั้งๆที่ไม่เคยเห็นลูกสาวข้าด้วย”
“แต่ก็แปลก ถ้าเ้านั้นเจอดันเจี้ยนจริง สิ่งแรกที่มันต้องทำตามกฎแล้วคือแจ้งเื่ให้ทางเมืองหลวงทราบก่อนนิ หรือถ้ามันอยากหุบสมบัติไว้เองก็ไม่ควรให้คนภายนอกรู้เื่นี้ด้วย และอีกอย่างทำไมต้องเป็สกาเร็ตด้วย”
“ข้าก็คิดเช่นเดียวกับท่านครับท่านราดาน ข้าจึงให้คนของข้าตามสืบเื่นี้ั้แ่สกาเร็ตกลับมา” เ้าเมืองพูดเสร็จก็เดินไปหยิบแผนที่เอามากางตรงกลางโต๊ะ
“จากที่คนของข้าบอกมา มีการเคลื่อนไหวแปลกๆทางทิศใต้ของฝั่งบีสต์วูดเลยเมืองของข้าไป พอตามเส้นทางไปก็เลยเจอกับคนของเ้าบรูคสร้างค่ายไว้ที่จุดนี้ครับ” ตรงจุดแดงๆนะครับ อาจจะดูแย่หน่อยพอดีใช้ PP ทำน่ะครับ
“งี้นี้เอง ตามกฎแล้วหากเจอดันเจี้ยนในเขตของประเทศใหน ก็จะเป็ของประเทศนั้นไป เ้านั้นเลยคิดจะฮุบไว้คนเดียวสินะ”
“ครับ ส่วนเหตุผลที่จงใจเล็งสกาเล็ตข้าคิดว่าข้าพอจะทราบครับ ท่านจำงานเลี้ยงเมื่อครึ่งปีก่อนได้ใหมครับ ที่ทางกิลเชิญเหล่านักผจญภัยระดับแพลททินัมขึ้นไปมาร่วมงานเลี้ยงน่ะครับ ท่านก็น่าจะได้รับคำเชิญด้วยนิครับ”
“อ่า ข้าจำได้ แต่ข้าี้เีไปน่ะ”
“ครับ งานนั้นข้าก็ไม่ได้ไป คนที่ไปมีสกาเล็กต กับ ลูกที่ไปครับ ข้าคิดว่าพวกมันน่าจะตั้งใจเล็งสกาเร็ตเพราะคิดว่าสามารถใช้ลูกเพื่อข่มขู่นางได้ อีกอย่างสกาเร็ตเป็ระดับมิธริลคนเดียวที่มักจะรับภารกิจระแวกนี้น่ะครับ”
“อืม หลังจากนั้นมันก็หาโอกาสวางยาสินะ ถึงขนาดกล้าวางยาเด็กได้ เลวจริงๆ แล้วพวกเ้าจะเอายังไงต่อล่ะ”
“เดี๋ยวพวกเราขอดูอาการลูกก่อนนะคะ ไม่ใช่ข้าไม่เชื่อใจเ้านะเ้าหนูแต่ในฐานะคนเป็แม่ ข้าต้องให้แน่ใจก่อนว่าลูกข้าปลอดภัยจริงๆ”
“ครับ ข้าเข้าใจ”
.
.
.
.
หลังจากเวลาผ่าไปจนถึง่บ่าย ภายในห้องที่มีแต่ความเงียบ จู่ๆก็มีเสียงนึงดังขึ้น
“อืม…….”
ทันทีที่ได้ยินเสียง คนที่พุ่งไปยังเตียงคนแรกคือท่านสกาเร็ต ตามด้วยท่านเ้าเมือง
“ลูกแม่ เป็ยังไงบ้างลูก” นางกล่าวถามทั้งน้ำตา
“ท..ท่า…ท่าน….แม่” เสียงของนาตะกุกตะกักและแหบพร่า น่าจะเป็ผลมาจากการที่ไม่ได้ใช้เสียงเป็เวลานานบวกกับที่ร่างกายอ่อนแอลงด้วย
“ไม่เป็ไรลูก ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นตอนนี้ลูกพักผ่อนไปก่อนนะ”
ร่างหว่างนั้นข้าก็เดินออกจากห้องเพื่อตรงไปยังห้องครัว บอกพ่อครัวให้เตรียมอาหารเบาๆ อย่างพวกน้ำซุปให้หน่อย จากนั้นข้าก็เริ่มสร้างยาถอนพิษใส่ในแก้วไว้
(ก็นะ จะให้เด็กผู้หญิงมากินอะไรไม่รู้ที่ไหลออกมาจากร่างกายคนไม่รู้จักต่อหน้าต่อตาก็คงจะเกินไปหน่อย)
พอเตรียมยาถอนพิษเสร็จข้าก็นำน้ำซุปกับแก้วน้ำใส่ถาดแล้วเดินกลับไปที่ห้อง ข้าเปิดประตูเข้าทุกคนก็หันมามองข้าเป็ตาเดียว นั้นรวมไปถึงลูกสาวของท่านเ้าเมืองด้วย
“ข้าต้องขอโทษด้วย แต่เนื่องจากร่างกายของคุณหรูไม่ได้รับสารอาหารมาเป็เวลานาน ข้าจึงอยากให้นางทานอะไรก่อน แล้วค่อยรับยาถอนพิษครับ” ข้ายื่นถาดไปให้เ้าเมืองพร้อมกล่าวออกไป
ท่านเ้าเมืองรับถาดไป ส่วนท่านสกาเร็ตก็หยิบซุปเพื่อไปป้อนให้กับลูกของนาง นางเองก็ไม่ได้อิดออดอะไรและยอมกินแต่โดยดี
พอนางทานซุปหมด ท่านเ้าเมืองก็ถือแก้วน้ำที่ใส่ยาถอนพิษไว้นำไปป้อนให้กับลูกสาวของท่าน เพราะเห็นว่าเป็เด็กข้าเลยปรับให้ยามีรสชาติออกหวานหน่อยๆเพื่อให้นางดื่มได้ง่ายขึ้นแค่ไม่รู้ว่าจะเป็ยังไงบ้าง
“อึก อึก อึก” ดูเหมือนนางจะดื่มได้ไม่มีปัญหานะ
หลังจากดื่มจนหมด นางก็มีท่าทางสลึมสลือแล้วก็พรอยหลับไป พวกเราเลยย้ายไปยังห้องรับแขกแทนเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนนาง
“หลังจากนี้อาการของนางก็น่าจะดีขึ้น ใน่แรกให้นางทานพวกอาหารรสอ่อนและทานง่ายก่อนนะครับ พอนางเริ่มแข็งแรงแล้วค่อยให้ทานอาหารปกติได้ครับ”
“ข้าไม่รู้จะขอบคุณเ้ายังไงถึงสิ่งที่เ้าทำเพื่อช่วยลูกของข้าไว้ ขอบคุณท่านด้วยนะครับท่านราดาน ถ้ามีอะไรที่ข้าช่วยได้ขอให้บอกนะครับ ข้ายินดีช่วยเต็มที่”
“ข้าไม่ได้ทำอะไรมากหรอก คนที่ทำคือเ้าโนอาร์โน่น เ้ามีสิ่งที่อยากได้ใหมล่ะ”
ข้านั่งคิดสักพัก ของที่ข้าอยากได้รึ
“ถ้าท่านอนุญาติ งั้นข้าขอหนังสือเกี่ยวกับเวทย์ธาตุน้ำ กับหนังสือที่เกี่ยวกับสมุนไพรและพิษหน่อยได้ใหมครับ”
“ถ้าหนังสือเดี่ยวกับเวทย์ธาตุน้ำข้าสามารถหาให้ได้เลย แต่พวกหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรและพิษนี้ข้าขอเวลาหน่อยนะ เดี๋ยวจะให้คนเอาไปส่งให้”
“ครับ ขอบคุณมาก”
“เอาล่ะ ในเมื่อเื่จบแล้วงั้นโนอาร์พวกเรากลับกันดีกว่า”
“ไม่อยู่พักอีกสักคืนรึครับรุ่นพี่ราดาน”
“ไม่ล่ะ เดี๋ยวพวกข้ากลับก่อนดีกว่า อีกอย่างพวกเ้าก็มีเื่ที่จะต้องทำด้วยไม่ใช่รึ”
“….ครับ”
หลังจากนั้นข้ากับตาแก่ก็เดินทางกลับบ้านทันที เราใช้เวลาเดินทางกลับเกือบ2ชั่วโมง พอถึงบ้านก็เกือบมืดแล้ว ตาแก่ไล่ข้าไปนอนพร้อมกับบอกว่าพรุ่งนี้จะออกล่ากัน ข้าเหนื่อยกับการเดินทางจึงไปล้างตัวแล้วเข้านอนทันที
.
.
.
เวลากลางคืน ณ คฤหาศเ้าเมืองเทอร์ร่า
“คุณคะ หมอประจำเมืองกลับไปแล้ว เขาบอกว่าลูกสาวเราไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้วค่ะ”
“อืม งั้นเราเดี๋ยวเรามาคุยกันเื่แผนดีกว่า ผมอยากให้คุณทำทีว่ายอมร่วมมือกับพวกมันก่อน เดี๋ยวเราจะตลบหลังพวกมันอีกทีหลังคุณเข้าไปภายในดันเจี้ยนแล้ว”
“ทำไมต้องทำให้ยุ่งยากด้วยละคะ เราบุกไปฆ่าพวกมันเลยก็ได้นี่”
“ผมอยากจัดการทุกคนที่เกี่ยวข้องน่ะ แต่ผมอยากให้คุณระวังเื่พวกคำสาปกับพวกพิษไว้หน่อยนะ”
“ได้ค่ะ ฉันจะระวัง”
เ้าเมืองเทอร์ร่าเดินเข้าไปลูบหัวภรรยาของตนพร้อมกล่าวออกไปว่า
“ไม่ต้องห่วงนะ ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเื่นี้ พวกมันจะต้องชดใช้!!”
613
